บทที่ 1651 (773) เริ่มปฏิบัติการโต้กลับ (ตอนฟรี สวัสดีวันสงกรานต์)

บทที่ 1651 (773) เริ่มปฏิบัติการโต้กลับ

นี่คือแผนการที่อำมหิตอย่างแท้จริง

ลำพังแค่ภาพจากกล้องวงจรปิดเพียงอย่างเดียว ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความผิดของฮั่นจงได้แล้ว

โทษฐานข่มขืนเป็นอาชญากรรมร้ายแรง... ชื่อเสียงแบบนี้มันน่าฟังเสียที่ไหน ยิ่งฮั่นจงมีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการทั่วไปของเถิงเฟยกรุ๊ป และยังเป็นลูกชายประธานฮั่นกรุ๊ปด้วย หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ผลกระทบที่จะตามมาต่อทั้งตัวเขา บริษัท และแม้กระทั่งครอบครัวตระกูลฮั่นย่อมรุนแรงถึงขั้นเลวร้ายที่สุด

นอกจากนี้ อย่าลืมว่าความผิดอาญาย่อมมีโทษจำคุก

และคดีประเภทนี้มักจะได้รับโทษค่อนข้างหนัก หากรูปคดีมีความรุนแรงขึ้นมาหน่อย การถูกตัดสินจำคุกสิบกว่าปีก็เป็นเรื่องปกติมาก

ด้วยอายุของฮั่นจงในตอนนี้ หากเขาต้องติดคุกนานถึงสิบกว่าปี กว่าจะออกมาก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตต้องมาทิ้งขว้างอยู่ในคุกอย่างไร้ค่า

ยิ่งไปกว่านั้นคุกไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์นัก เกรงว่าใครก็ตามที่เคยเข้าไปแล้ว ออกมาคงไม่อยากจะนึกถึงมันอีก!

แผนนี้สำหรับฮั่นจงแล้ว คือไม้ตายที่ปลิดชีพได้จริงๆ

แน่นอนว่ามันก็ใช่ว่าจะไร้ร่องรอยเสียทีเดียว ประการแรก หากจะมัดตัวฮั่นจงให้ดิ้นไม่หลุด อย่างน้อยต้องมีผู้เสียหายเป็นคนแจ้งความเสียก่อนถึงจะตั้งรูปคดีได้

ถ้าผู้เสียหายไม่แจ้งความ โดยปกติแล้วตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้

ลองคิดดูว่าหากตำรวจบุกเข้าจับกุมอย่างเอิกเกริก แต่ฝ่ายหญิงกลับบอกว่า ‘เราเป็นแฟนกัน เราแค่ชอบเล่นกันรุนแรงแบบนั้นเอง…’ ใครจะไปทำอะไรได้

ดังนั้นขอเพียงแค่ทำให้ผู้หญิงในคลิป ไม่แจ้งความและไม่เอาเรื่องฮั่นจง ความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับฮั่นจง ย่อมมลายหายไปทันที

ทว่าจี้เฟิงรู้ดีว่าในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนเล่นงานฮั่นจงขนาดนี้ พวกมันคงไม่ไปสุ่มหาผู้หญิงที่ไหนก็ได้มาทำหรอก ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นพวกเดียวกับพวกมันแน่นอน

ดังนั้นโอกาสที่จะให้เธอเห็นใจ แล้วรามือไปเองแทบจะเป็นศูนย์

นี่มันทางตันชัดๆ!

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า ตอนนี้เขาเริ่มจะนึกเลื่อมใสพวกเฉิงฮ่าวไท่ขึ้นมาบ้างแล้ว แผนการช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน รอบคอบและรัดกุมเสียจริง มีสมองที่ชาญฉลาดขนาดนี้แต่ดันเอามาใช้กับวิธีการสกปรกพรรค์นี้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ในขณะเดียวกันมันยิ่งทำให้จี้เฟิงแน่วแน่ ที่จะกำจัดพวกเฉิงฮ่าวไท่ให้สิ้นซาก เขาเชื่อว่าวิธีการเหล่านี้ต้องมีเงาของเฉิงฮ่าวไท่อยู่เบื้องหลังแน่นอน

ด้านฮั่นจงเองก็นั่งหน้าดำคร่ำเครียด หน้าอกสะท้อนขึ้นลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธจนตัวสั่น

“จี้เฟิงต่อไปเราควรทำยังไงดี?” ฮั่นจงถาม “เอาอย่างนี้ดีไหม ให้ฉันรับจบเรื่องนี้ไว้คนเดียว กันตัวนายออกมาก่อน ไม่ให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้... นายอย่าเพิ่งรีบขัดสิ ฟังฉันพูดให้จบ ที่ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่แค่เพื่อให้นายพ้นผิดนะ แต่เพราะถ้ากันตัวนายออกมาได้ก่อน นายถึงจะมีอิสระในการเดินเกมได้อย่างเต็มที่ และช่วยฉันได้มากที่สุดไง!”

“เหลวไหล!”

จี้เฟิงหลุดยิ้มพลางด่าเพื่อน “นายคิดว่ากันตัวฉันออกมาแล้วจะช่วยนายได้งั้นเหรอ? นายไม่รู้หรอกว่าศัตรูของฉันมีมากขนาดไหน ใครๆก็รู้ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับฉัน ถ้าพวกมันรู้ว่านายติดคุก มีหวังพวกมันได้จับตาดูนายจนดิ้นไม่หลุดแน่ เผลอๆนายอาจจะต้องจบชีวิต อยู่ในคุกไปตลอดชีวิตเลยก็ได้”

ฮั่นจงสีหน้าเปลี่ยนไป เขากัดฟันกรอดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ไม่ว่าจะยังไง เขาก็อยากจะกันจี้เฟิงออกมาจากเรื่องนี้ ไม่อยากให้ต้องมาพลอยซวยไปด้วย

เมื่อเห็นฮั่นจงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง จี้เฟิงก็โบกมือตัดบทเสียก่อน “ฮั่นจงอย่าเพิ่งรีบร้อน ลองนึกถึงสิ่งที่ฉันเคยพูดกับนายที่กรมตำรวจเมื่อวันก่อนดูสิ...”

ฮั่นจงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ฉันรู้ว่าพวกมันทำแบบนี้เพื่อบีบให้ฉันยอมสยบ แต่นายไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอกจี้เฟิง มันเหมือนกับว่าชีวิตและความตายของตัวเอง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเองอีกต่อไป แต่มันไปอยู่ในกำมือคนอื่น ไม่แน่วันดีคืนดีพวกมันอาจจะเริ่มลงมือ และฉันอาจจะโดนตำรวจลากตัวไปทั้งที่ยังนอนฝันหวานอยู่เลยก็ได้!”

“แถมยัง... เป็นข้อหาที่น่าสะอิดสะเอียนแบบนี้อีก! แม่งเอ๊ย...”

“พวกมันจะไม่มีโอกาสได้เริ่มลงมือหรอก!”

จี้เฟิงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง “วางใจเถอะต่อให้พวกมันอยากจะเริ่มลงมือจริงๆ ฉันก็จะไม่ให้โอกาสนั้นเด็ดขาด! อีกอย่างการที่พวกมันส่งอีเมลมานั่นแหละ คือการเปิดช่องให้พวกเราได้โต้กลับ!”

ฮั่นจงพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“วางใจเถอะ เรื่องมันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น!” จี้เฟิงยิ้ม

“ฉันโดนขนาดนี้ นายยังหัวเราะออกอีกเหรอ?” ฮั่นจงกล่าวอย่างอ่อนใจ

“ทำไมจะหัวเราะไม่ได้ล่ะ? หรือจะให้ฉันนั่งร้องไห้แทน?” จี้เฟิงหัวเราะหึๆ “บอกแล้วไงว่าเรื่องมันยังไม่ถึงจุดที่ย่ำแย่ขนาดนั้น นายทำหน้าเครียดแบบนี้สิถึงจะเข้าทางพวกมัน!”

“เหอะ!”

ฮั่นจงกลอกตาใส่

จี้เฟิงส่ายหน้ายิ้มๆ “เอาละ นายก็แค่ให้ความร่วมมือกับการสืบสวนของตำรวจไปก่อน ถ้างานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ เรื่องบริษัทก็วางมือไว้ก่อนชั่วคราว ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

“ก็ได้!” ฮั่นจงพยักหน้ายอมรับ

“อ้อ เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปที่บ้านนายหน่อยนะ ในเมื่ออีกฝ่ายให้โอกาสมาแล้ว เราจะพลาดได้ยังไง!” จี้เฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ส่งคนมา?” ฮั่นจงอึ้งไป

“ไปช่วยนายจับยัยผู้หญิงคนนั้นไง นายไม่โอเคเหรอ?” จี้เฟิงถามยิ้มๆ

“ดีเลย!”

ฮั่นจงตบโต๊ะปังแล้วลุกพรวดขึ้นมาทันที “จี้เฟิงขอแค่จับนังนั่นได้ นายจะให้ฉันทำอะไรฉันยอมหมด แม่งเอ๊ย ฉันเกือบจะตายเพราะอีนั่นอยู่แล้ว!”

จี้เฟิงยิ้มตอบ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง คนที่ทำร้ายนายจริงๆคือเฉิงฮ่าวไท่กับพวกคนญี่ปุ่นต่างหาก แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะหาโอกาสให้นายได้แก้แค้นจนสาแก่ใจแน่!”

“ดีมาก!”

ฮั่นจงอดไม่ได้ที่จะเหวี่ยงหมัดในอากาศสองสามที “เห็นนายมั่นใจขนาดนี้ งั้นฉันฝากทุกอย่างไว้กับนายเลยนะ!”

จี้เฟิงพยักหน้ายิ้มๆไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาไม่เคยลดลงแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ฮั่นจงจินตนาการไว้เลย จี้เฟิงไม่ได้กังวลแม้แต่นิดเดียว เขามีโอกาสโต้กลับแน่นอน และโอกาสชนะก็สูงมากด้วย

พวกคนญี่ปุ่นก็ใช่ว่าจะฉลาดล้ำเลิศเสมอไป ต่อให้มีสุนัขรับใช้ชาวจีนคอยช่วยเหลือ จี้เฟิงก็ไม่เกรงกลัว

ก็แค่การประลองไหวพริบ ไม่มีอะไรน่ากลัว!

จี้เฟิงปลอบใจฮั่นจงอีกสองสามประโยค ก่อนจะตัดการเชื่อมต่อวิดีโอ

หลังจากนั้นจี้เฟิงก็โทรศัพท์หาหวังซินทันที “...เรื่องคร่าวๆ ก็เป็นแบบนี้ หวังซินครั้งนี้จะจับตัวอีกฝ่ายได้ไหม ขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ!”

“วางใจได้เลยค่ะบอส รับรองว่างานนี้สำเร็จแน่นอน!” หวังซินตอบกลับมาด้วยเสียงทะเล้น

“อืม!”

จี้เฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างออกจึงย้ำไปว่า “อ้อ ต้องให้หวังหู่ไปเป็นเพื่อนด้วยนะ จำได้ไหม?”

หวังซินแย้งขึ้นมา “บอสคะ คุณดูถูกฉันเกินไปแล้ว เรื่องนี้ไม่มีอันตรายอะไรเลย อีกอย่างฉันเองก็พอมีฝีมือนะ!”

“ไม่ได้!”

จี้เฟิงทำเสียงดุ “ต้องให้หวังหู่ไปด้วย ความปลอดภัยของเธอต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง จำไว้ให้ดี!”

“ค่า!” หวังซินแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วรับคำในที่สุด

“แบบนี้ถึงจะถูก!” จี้เฟิงยิ้ม “เหนื่อยหน่อยนะ”

เมื่อจบการสนทนากับหวังซิน จี้เฟิงก็นั่งพิงเก้าอี้พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่บันทึกพลางตะโกนเรียก “ไป๋จูขึ้นมาหาฉันหน่อย!”

ไม่นานไป๋จูเดินขึ้นมา “คุณชายจี้”

“ไป๋จูฉันมีเรื่องให้ช่วยจัดการหน่อย ดูเหมือนฉันจะต้องรบกวนเธออีกแล้ว” จี้เฟิงกล่าว

“คุณชายจี้สั่งมาได้เลยค่ะ” ไป๋จูตอบทันที

“ฉันต้องการให้เธอไปตามหาคนคนหนึ่ง ให้ฉินเฟยหยูคอยรับคำสั่งจากเธอ แล้วก็นอกจากนี้ต้องติดต่อกับหวังซินตลอดเวลาด้วยนะ...” จี้เฟิงอธิบายรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

ไป๋จูตั้งใจฟังจนจบแล้วพยักหน้า “คุณชายจี้คะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

จี้เฟิงตบไหล่เธอเบาๆ “ไป๋จูระวังตัวด้วยนะ!”

“ค่ะ!”

ไป๋จูยิ้มบางๆ “งั้นฉันขอตัวไปก่อนนะคะ?”

จี้เฟิงพยักหน้า “ไปเถอะ!”

เมื่อมองส่งไป๋จูที่รีบเดินลงบันไดไป จี้เฟิงก็กลับมาใช้ความคิดอีกครั้ง ครู่ต่อมาเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง...

เมื่อจี้เฟิงจัดแจงทุกอย่างเสร็จและเดินลงมาข้างล่าง ก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา เป็นเซียวหยูซวนที่กลับมาพอดี

“พี่หยูซวนกลับมาแล้วเหรอคะ” ถงเล่ยยิ้มทักทายอย่างสดใส

“เล่ยเล่ยไม่ต้องอ่านหนังสือทั้งวันหรอก เธอฉลาดขนาดนี้ เรื่องทุนการศึกษายังไงก็ไม่หลุดมือเธอไปแน่นอน!” เซียวหยูซวนยิ้มกว้างพลางเหลือบมองจี้เฟิง ที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน “แต่กับคนบางคนคงไม่เหมือนกันนะ เทอมนี้แทบจะไม่ได้โผล่หน้าไปเรียนเลยใช่ไหมล่ะ?”

“ทำไมวกมาเรื่องฉันได้ล่ะเนี่ย?” จี้เฟิงยิ้มขื่น

“ก็ไม่ใช่เพราะนายหรอกเหรอ ที่ปฏิบัติต่อไป๋จูเยี่ยงผู้ชายแบบนั้นน่ะ!” เซียวหยูซวนค้อนใส่เขาวงใหญ่ “เมื่อกี้ฉันเห็นไป๋จูขับรถออกไปแล้ว นายคงสั่งให้เธอไปทำธุระอะไรอีกแล้วใช่ไหม?”

จี้เฟิงพยักหน้า “ใช่ เรื่องนี้ต้องให้เธอไปจัดการน่ะ”

“จี้เฟิงถึงยังไงไป๋จูก็เป็นผู้หญิง เธอไม่เหมือนนายหรอกนะ นายมันผู้ชายร่างถึกทนลำบากหน่อยไม่เป็นไร แต่จะให้ผู้หญิงมาเหนื่อยขนาดนั้นมันก็ดูไม่ค่อยดีนะ” เซียวหยูซวนกล่าว “เอาแบบนี้ไหม นายลองหาผู้ชายจากบริษัทมาช่วยสักคน ถ้านายมีเรื่องอะไรก็ให้เขาไปทำแทน อย่าใช้ไป๋จูจนหนักเกินไปเลย”

จี้เฟิงมองหน้าหยูซวนด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมมองฉันแบบนั้น? ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับไป๋จูดีขึ้นมากแล้วย่ะ!” เซียวหยูซวนค้อนใส่อีกรอบ

“ดีๆ แบบนี้สิดี!” จี้เฟิงยิ้มพลางพยักหน้า

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งตกกลางคืน จี้เฟิงได้รับข้อความจากไป๋จูที่ส่งมาว่า“ปฏิบัติการเริ่มขึ้นแล้ว...”

จี้เฟิงเผยรอยยิ้มออกมา เขาเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูแสงไฟภายนอกพลางกำหมัดชกเบาๆ ลงบนขอบหน้าต่าง “แสงไฟในเจียงโจว จะยอมให้พวกไอ้พวกสุนัขญี่ปุ่นมาทำลายได้ยังไงกัน? หวังว่าคืนนี้จะได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจนะ...”

ขอเพียงแค่ปฏิบัติการไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน จี้เฟิงมั่นใจว่าเขาจะต้องสั่งสอนบทเรียนราคาแพง ให้กับเฉิงฮ่าวไท่และพวกญี่ปุ่นได้อย่างแน่นอน

เป็นแค่การสั่งสอนงั้นเหรอ?

จี้เฟิงยิ้มเย็น “ไม่มีทางปล่อยให้พวกแก จบเรื่องง่ายๆแบบนั้นหรอก!”

ในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งสองฝ่ายย่อมไม่มีทางประนีประนอมกันได้อีก เถิงเฟยกรุ๊ปย่อมไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง ในขณะที่อีกฝ่ายก็ต้องการฮุบเถิงเฟยกรุ๊ปให้ได้ แล้วจะลงรอยกันได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้มีทางให้ถอย จี้เฟิงก็ไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด

พวกญี่ปุ่นและพวกสุนัขรับใช้ของพวกมัน... ต้องชดใช้!

....จบบทที่ 1651~

พาจี้เฟิง จางเล่ย ถงเล่ยและเซียวหยูซวนมาสวัสดีปีใหม่ไทยค่า~

ในวันสงกรานต์นี้ขอให้ผู้อ่านที่น่ารักมีความสุข สนุกกับวันหยุดนะคะ ส่วนถ้าใครไม่ได้ไปเที่ยวไหน นอนหลบร้อนอ่านจี้เฟิงต่อสู้กับเฉิงฮ่าวไท่แบบไม่ต้องเสียกะตังค์ตลอดสามวันได้เลยนะคะ~ ♥