บทที่ 25 แผนการ, โสมเลือดมังกรผลึก (ตอนที่ 2)

บทที่ 25 แผนการ, โสมเลือดมังกรผลึก (ตอนที่ 2)

"สู้!" หยางอู๋ตี๋กุมหอกทำลายวิญญาณ พุ่งลงมาจากฟากฟ้าประดุจลำแสงสีแดงฉาน

ดวงตาของฮั่วหยูห่าวทอประกายลวดลายสีม่วงทอง

【เนตรวิญญาณหยั่งรู้】

ในพริบตา ลวดลายอันละเอียดอ่อนปรากฏขึ้นทั่วทั้งโลก ราวกับว่าเวลาถูกหยุดนิ่ง หยางอู๋ตี๋ที่กำลังพุ่งลงมาถูกวิเคราะห์จนทะลุปรุโปร่ง—

วินาทีต่อมา แสงสีแดงแห่งการสังหารก็ร่วงหล่นจากท้องฟ้า แรงปะทะของพลังวิญญาณอันน่าหวาดกลัวกระแทกทะลุพื้นดิน ส่งผลให้ผืนปฐมพีพวยพุ่งขึ้นมาและตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นควันมหาศาล

"เจ้าแพะแก่คนนี้ลงมือเหี้ยมเกรียมจริงๆ" หนิวกาวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"หมอนั่นทำอะไรมุทะลุมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่เคยรู้จักคำว่าผ่อนหนักผ่อนเบาเลย" ไท่ถันกล่าวพลางกอดอก สายตาจับจ้องไปที่กลางลานบ้าน

"วิธีการพังข้าวของของเขานี่หาตัวจับยากจริงๆ" ไป๋เฮ่อกล่าว

ในใจของเขานั้นคิดไปถึงว่า จะต้องใช้เงินเท่าไหร่เพื่อซ่อมแซมลานบ้านที่พังพินาศขนาดนี้?

เจ้าลิงแก่คงต้องเสียเงินเพิ่มอีกแล้ว แล้วเขาจะกล้าเอ่ยปากหยิบยืมเงินได้อย่างไร? เฮ้อ~

เมื่อฝุ่นควันในลานบ้านค่อยๆ จางหายไป ร่างที่อยู่ตรงกลางก็ปรากฏแก่สายตา

หยางอู๋ตี๋ที่เคยฮึกเหิมเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกชายชุดดำหิ้วคอชูขึ้นเหนือพื้น เลือดไหลซึมจากแก้มและหน้าผาก แขนเสื้อข้างที่ถือหอกทำลายวิญญาณขาดรุ่งริ่ง ตัวหอกเองก็จวนเจียนจะสลายไป และมีหยดเลือดไหลรินจากปลายหอก

"อะไรกัน—" รูม่านตาของไท่ถันหดตัวลงกะทันหัน

"เจ้าแพะแก่—" ไป๋เฮ่อตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ

ไท่ถันขยับตัวหมายจะเข้าไปช่วยในทันที แต่ฮั่วหยูห่าวที่อยู่กลางสนามเพียงแค่ปรายตามองกลับมา ก็ทำให้เขาชะงักไปในพริบตา

ไท่ถันลังเล ไม่กล้าขยับเขยื้อนสุ่มสี่สุ่มห้า

ในขณะนี้สมองของหนิวกาวอื้ออึงไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"เจ้าเป็นใครกันแน่? แล้วมีจุดประสงค์อะไรถึงมาที่นี่?" ไท่ถันเริ่มสงบสติอารมณ์และเอ่ยถามอีกฝ่าย

"ข้ามาถึงพวกเจ้าก็เปิดฉากสู้ทันที ข้าก็นึกว่าพวกเจ้าไม่มีใครพูดภาษาคนเป็นเสียอีก" ฮั่วหยูห่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ดัดขึ้นมา สายตาเย็นเยียบกวาดมองทั้งสามคนที่อยู่ที่นั่น

คนจากอีกสามตระกูลต่างกรูเข้ามาล้อมรอบไว้ และเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

โดยเฉพาะคนจากตระกูลเบรกเกอร์ที่ไม่ยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"เจ้าตระกูล..."

"เจ้ามาจากสำนักวิญญาณยุทธ์อย่างนั้นหรือ?" สีหน้าของไท่ถันเคร่งเครียด พร้อมจะเข้าปะทะได้ทุกเมื่อ

หนิวกาวและไป๋เฮ่อก็ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์และวงแหวนวิญญาณออกมาเช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็เป็นวิญญาณโต้วหลัวแปดวงแหวน!

"เถียงกันเรื่องนี้มันมีประโยชน์อะไร?" ฮั่วหยูห่าวสวนกลับด้วยเสียงหัวเราะเยาะ "ถ้าข้ามีสำนักวิญญาณยุทธ์หนุนหลังจริง พวกเจ้าจะกล้าตามมาล้างแค้นงั้นหรือ?"

"เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?" ไป๋เฮ่อถามพลางขมวดคิ้ว

"เดิมทีข้าแค่ต้องการให้พวกเจ้าช่วยทำธุระบางอย่างให้ แต่คนของพวกเจ้าดูเหมือนจะชอบสู้มากกว่า ไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น" ฮั่วหยูห่าวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

"ตอนนี้ พวกเจ้าจะเอาอะไรมาแลกเพื่อรักษาชีวิตสุนัขของมันไว้ล่ะ?" ฮั่วหยูห่าวกล่าวอย่างเย็นชา

ไท่ถัน ไป๋เฮ่อ และหนิวกาว สบตาซึ้งกันและกัน

"ข้าได้ยินมาว่ามียาหยดวารีลึกลับปรากฏขึ้นในงานประมูลเมื่อเร็วๆ นี้ ว่ากันว่าสามารถเพิ่มพลังวิญญาณแต่กำเนิดได้ ถ้าเจ้าหามาให้ข้าได้หนึ่งเม็ด ข้าจะปล่อยมันไป เป็นอย่างไรล่ะ?" น้ำเสียงของฮั่วหยูห่าวฟังดูยโสโอหังเป็นอย่างมาก

"จะเป็นไปได้อย่างไร!" ไท่ถันปฏิเสธเงื่อนไขนี้ทันควัน

ไป๋เฮ่อและหนิวกาวมองท่าทีของไท่ถันด้วยความมึนงง

ยาหยดวารีลึกลับ?

มันคืออะไรกันแน่? ถึงขนาดทำให้เจ้าลิงแก่เสียอาการได้ขนาดนี้

"ของสิ่งนั้นปรากฏในงานประมูลเพียงครั้งเดียว ในเมื่อเจ้ารู้จักยาหยดวารีลึกลับ เจ้าก็ย่อมต้องรู้มูลค่าของมัน หนึ่งเม็ดราคาสูงถึงเจ็ดล้านเหรียญทอง ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่สำนักเล็กๆ อย่างพวกเราจะหามาได้" ไท่ถันกล่าวอย่างจนปัญญา

เจ็ดล้านต่อเม็ดรึ?!

เมื่อไป๋เฮ่อได้ยินตัวเลขนั้น เขาแทบจะช็อกจนสิ้นสติ

นี่มันยาทิพย์ชนิดไหนกัน? ถึงได้ประมูลกันด้วยราคาสูงลิบลิ่วขนาดนี้!

"ไม่มีงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าก็คงต้องส่งมันไปพบพญายมแล้วล่ะ" ฮั่วหยูห่าวแค่นเสียงเย็น พร้อมกับเพิ่มแรงบีบที่ลำคอ หยางอู๋ตี๋ที่บาดเจ็บหนักอยู่แล้วถึงกับหายใจติดขัด

"หยุดก่อน! ข้าจะให้เจ้าเอง!" ไป๋เฮ่อตะโกนขึ้นมาทันที

อะไรนะ?

ไท่ถันและหนิวกาวต่างก็ตกตะลึง

เจ้าวิหคขาวเฒ่า? เขาจะมีปัญญาไปมียาที่มีค่าถึงเจ็ดล้านได้อย่างไร?

"โอ้? เอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ" ฮั่วหยูห่าวเยาะเย้ย พร้อมกับทำท่าทางไม่เชื่อถือ ราวกับว่าเขาจงใจตั้งเงื่อนไขที่เป็นไปไม่ได้เพื่อหาเรื่องฆ่าหยางอู๋ตี๋

"ถึงข้าจะไม่มียาหยดวารีลึกลับ แต่ข้ารับรองได้ว่ามูลค่าของสิ่งนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ายาหยดวารีลึกลับที่เจ้าว่าเลยแม้แต่น้อย" ไป๋เฮ่อกล่าวพลางหยิบกล่องไม้จันทน์ทรงสี่เหลี่ยมยาวออกมาจากแขนเสื้อ

สายตาของฮั่วหยูห่าวจับจ้องไปที่กล่องไม้ในมือไป๋เฮ่อ ดูเหมือนจะมีความสนใจเกิดขึ้น

หยางอู๋ตี๋ที่ถูกจับอยู่ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง เขาพยายามเอียงหน้ามองพร้อมกับส่งเสียงอู้อี้ในลำคอด้วยความกระวนกระวายใจ ราวกับว่าเขารู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรและต้องการจะหยุดยั้งมันอย่างสุดชีวิต

ไท่ถันและหนิวกาวเข้าใจในทันที

ไป๋เฮ่อค่อยๆ เปิดกล่องไม้จันทน์ออก ภายในนั้นบนผ้าไหมสีแดงมีโสมรูปร่างราวกับผลึกเลือดอยู่ทั่งทั้งต้น รากของมันดูราวกับเพชรสีชมพูที่ฝังอยู่ ทอแสงระยิบระยับสวยงาม

"นี่คือ 'โสมเลือดมังกรผลึก' ยาทิพย์ที่หาได้ยากยิ่ง มีสรรพคุณปาฏิหาริย์ในการคืนชีพคนตาย สร้างเนื้อเยื่อใหม่บนกระดูก เสริมสร้างพลังชีวิตอย่างมหาศาล และทำให้พื้นฐานร่างกายแข็งแกร่ง" ไป๋เฮ่อแนะนำ

"คุณภาพโสมเลือดของเจ้าดูดีทีเดียว แต่เจ้าแน่ใจหรือว่ามันจะเปรียบเทียบกับยาหยดวารีลึกลับได้?" ฮั่วหยูห่าวหัวเราะร่า

"เจ้า—" ใบหน้าของไป๋เฮ่อแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ถึงข้าจะไม่รู้สรรพคุณที่แน่ชัดของยาหยดวารีลึกลับนั่น แต่มูลค่าของโสมเลือดมังกรผลึกต้นนี้ อยู่ในระดับของวิเศษที่หาได้ยากยิ่งแน่นอน"

"ส่งมาให้ข้าดู" ฮั่วหยูห่าวกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เฮ่อมองโสมเลือดมังกรผลึกในกล่องเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ จากนั้นจึงปิดกล่องและโยนกล่องไม้จันทน์ให้ฮั่วหยูห่าว ราวกับกำลังเฉือนเนื้อตัวเองทิ้ง

ฮั่วหยูห่าวยกมือขึ้นรับกล่องไม้มาไว้ในอุ้งมือ หลังจากเปิดตรวจสอบและยืนยันว่าเป็นโสมเลือดมังกรผลึกจริงๆ เขาก็ปิดกล่องไม้แล้วโยนหยางอู๋ตี๋ไปที่แทบเท้าของพวกไท่ถันราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง

"เจ้าแพะแก่" ไท่ถัน หนิวกาว และไป๋เฮ่อ รีบเข้าไปล้อมตัวเขาไว้ทันที

คนจากตระกูลเบรกเกอร์รีบก้าวเข้ามานำยาสมุนไพรวิญญาณมาให้เจ้าตระกูลเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

หลังจากแน่ใจว่าหยางอู๋ตี๋ปลอดภัยแล้ว

"ดูแลเจ้าแพะแก่ให้ดี" ไท่ถันเงยหน้าขึ้นกะทันหัน สายตาคมกล้าดุจคบไฟจับจ้องไปที่ชายชุดดำเบื้องหน้า

เขาลุกขึ้นยืนทันที วิญญาณยุทธ์เข้าสิงร่าง วงแหวนวิญญาณแปดวง เหลืองสอง ม่วงสอง ดำสี่ ปรากฏขึ้นใต้เท้า

"พี่..." หยางอู๋ตี๋พยายามเค้นเสียง หวังจะห้ามไม่ให้เขาเข้าไปสู้

เขารู้ดีว่าเจ้าลิงแก่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมอนั่น และจะไปเสียท่าเปล่าๆ

ไท่ถันกำหมัดแน่นและพุ่งตัวออกไปปะทะกับฮั่วหยูห่าวโดยตรงทันที

รูม่านตาของฮั่วหยูห่าวพลันผลิบานด้วยลวดลายสีม่วงทองอันเจิดจ้า วิเคราะห์การเคลื่อนไหวของเขาในพริบตา จากนั้นจึงหลบวูบหายไป

ไท่ถันระดมโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่อีกฝ่ายกลับหลบหลีกได้อย่างง่ายดายจนไม่สามารถแตะต้องตัวได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ไท่ถันเริ่มโกรธจัดและปลดปล่อยกายแท้วิญญาณยุทธ์ทันที วานรจอมพลังเบื้องหลังเขากลายร่างเป็นวานรยักษ์ไททันในพริบตา ดวงตาสีแดงฉานราวกับดวงจันทร์ มันแผดร้องเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นเสียงกระจายออกไปเป็นวงกว้าง—

ฮั่วหยูห่าวยืนนิ่งอย่างสงบ เฝ้ามองเขาด้วยความเยือกเย็น

วานรยักษ์ไททันกระโดดขึ้นสูง สองหมัดทุบลงบนพื้นอย่างหนักหน่วงจนเกิดแผ่นดินไหวในบริเวณนั้น

ฮั่วหยูห่าวทะยานขึ้นไปยืนอยู่กลางอากาศ หมอกสีเทาที่ดูอ้างว้างแผ่กระจายรอบตัวเขา รูม่านตาแนวตั้งขนาดใหญ่คู่หนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังเขา พร้อมลวดลายสีม่วงทองในแววตา

วานรยักษ์ไททันเงยหน้าขึ้นกะทันหัน แยกเขี้ยวคำรามด้วยความโกรธแค้น มันอ้าปากรวบรวมมวลพลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่จากทุกทิศทาง จากนั้นจึงพ่นลำแสงเจิดจ้าออกมา พุ่งตรงไปที่ร่างชุดดำบนท้องฟ้า—

ดูเหมือนข้าจะเล่นแรงไปหน่อยแฮะ