บทที่ 5 ผู้เข้าแข่งขันจากอาณาจักรมังกรยังคงหลับอยู่!

"ตูม!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องฉีกกระชากความเงียบงัดของป่าในยามค่ำคืน

เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างความมืดมิดรอบๆ ค่ายของ แจ็ค ฮอว์กินส์ ในทันที

กับระเบิดที่เขาฝังไว้ถูกจุดชนวน และคลื่นกระแทกก็เป่ามอนสเตอร์ที่มีลักษณะเหมือนน้ำหมึกสามสี่ตัวจนแหลกเป็นชิ้นๆ กลายเป็นแอ่งของเหลวสีดำที่มีกลิ่นเหม็นเน่าหกกระจายเต็มพื้น

แต่ฉากนองเลือดนี้ไม่ได้ทำให้มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ กลัวจนหนีไป ตรงกันข้าม มันกลับเป็นการไปแหย่รังแตนเข้าเสียมากกว่า

"ฟ่อ—!"

ท่ามกลางความมืดมิด มอนสเตอร์หลายร้อยตัวที่มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันไปกำลังโกรธจัดจนถึงขีดสุด

พวกมันถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทุกทางราวกับคลื่นสีดำทะมึน ทำลายแนวป้องกันรอบนอกที่แจ็คตั้งไว้จนราบคาบในพริบตา

สัญญาณเตือนภัยแบบลวดสะดุดถูกฉีกกระจุยอย่างง่ายดาย และตาข่ายไฟฟ้าแรงสูงที่ถูกปกคลุมไปด้วยร่างอันเหนียวหนืดของพวกมันก็กะพริบอยู่สองสามครั้งก่อนที่จะใช้งานไม่ได้อย่างสมบูรณ์

บัดซบเอ๊ย!

แจ็คสบถเบาๆ และเหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเล

"ปุ! ปุ! ปุ!"

ปืนไรเฟิลยุทธวิธีที่ติดตั้งเครื่องเก็บเสียงปล่อยกระสุนปืนออกมาเป็นชุดๆ โดยกระสุนแต่ละนัดพุ่งเข้าโจมตีแกนกลางของมอนสเตอร์ด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ

แต่มอนสเตอร์มันมีจำนวนมากเกินไป เป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่าพวกมันให้หมด

ในห้องถ่ายทอดสดของพันธมิตรประเทศอินทรี หัวใจของผู้ชมต่างเต้นระทึก

【เยอะเกินไปแล้ว! มอนสเตอร์เยอะเกินไปแล้ว!】

【แจ็ค! ถอยออกมา! อย่าไปสู้!】

ท่าทางที่ผ่อนคลายและสบายใจบนใบหน้าของผู้เชี่ยวชาญโรเบิร์ตมลายหายไปนานแล้ว

"สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก แม้ว่าอำนาจการยิงของแจ็คจะรุนแรง แต่กระสุนของเขาก็จะถูกใช้จนหมดอย่างรวดเร็วเมื่อถูกล้อมแบบนี้"

"นอกจากนี้ เสียงระเบิดและเสียงปืนจะดึงดูดมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ"

เขาเพิ่งจะพูดจบ เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและทุ้มต่ำราวกับการตีกลองก็ดังก้องมาจากส่วนลึกของป่า

"ตึง...ตึง...ตึง..."

ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย

มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีความสูงกว่าสามเมตร ประกอบขึ้นจากรากไม้สีดำอมเทาที่บิดเบี้ยว และมีดวงตาขนาดมหึมาเพียงดวงเดียว ปรากฏตัวขึ้นมาจากความมืด

มันคือมอนสเตอร์ระดับอีลีทของป่าแห่งนี้—ผู้พิทักษ์พฤกษา

ตาเดียวของผู้พิทักษ์พฤกษาสาดประกายแสงสีแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว เห็นได้ชัดว่ามันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบด้วยเสียงระเบิด

มันคำรามอย่างไร้เสียง จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าและพุ่งเข้าใส่แจ็ค

สีหน้าของแจ็คเปลี่ยนไป และเขาก็หันปากกระบอกปืนกลับมาทันทีแล้วยิงกระสุนหลายนัดใส่ผู้พิทักษ์พฤกษาตาเดียว

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"

กระสุนปืนกระทบเข้ากับผู้พิทักษ์พฤกษาราวกับว่าพวกมันกระทบเข้ากับแผ่นเหล็ก ทำให้เกิดประกายไฟเพียงเล็กน้อย และไม่สามารถเจาะทะลุเปลือกไม้ของมันเข้าไปได้เลยด้วยซ้ำ

"พลังป้องกันทางกายภาพสูงเกินไปแล้ว!"

หัวใจของแจ็คหล่นวูบ เขาตัดสินใจในทันทีแล้วหันหลังวิ่งหนี

การเผชิญหน้าแบบตรงๆ มีแต่จะนำไปสู่ความตายอย่างแน่นอน

ในทางกลับกัน สถานการณ์ของเฉินต้าฉุยก็เลวร้ายไม่แพ้กัน

กองไฟของเขา แม้ว่าจะไม่ได้ยั่วยุมากเท่ากับการระเบิดของแจ็ค แต่ก็เหมือนกับประภาคารในยามค่ำคืน ซึ่งดึงดูดมอนสเตอร์บินได้ที่ชอบแสงสว่างจำนวนมาก

มันเป็นมอนสเตอร์ที่ดูคล้ายค้างคาว แต่มีปีกกว้างกว่าสองเมตร มันไม่มีปาก แต่มีวงแหวนของปากที่แหลมคมอยู่บนหน้าท้อง

"กี๊สสส—"

ค้างคาวปีกราตรีหลายสิบตัวโฉบลงมา โดยมีเป้าหมายคือเฉินต้าฉุย

"มาได้จังหวะพอดี!"

แทนที่จะถอยหนี เฉินต้าฉุยกลับพุ่งตัวไปข้างหน้าและคำราม หอกไม้ของเขาพุ่งทะลวงเข้าที่หน้าท้องของค้างคาวปีกราตรีตัวหนึ่งในชั่วพริบตาราวกับมังกรพิษที่โผล่ออกมาจากถ้ำ

เลือดสีดำพุ่งกระฉูดออกมา

เขาสลัดศพออกจากหอกไม้ และกวาดหอกไปมาอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ค้างคาวปีกราตรีสองตัวที่กำลังโฉบลงมากระเด็นออกไป

สไตล์การต่อสู้ของเขาที่เต็มไปด้วยความงามของความรุนแรงแบบดั้งเดิม ทำให้ผู้ชมในการถ่ายทอดสดของสหพันธรัฐนักรบแดนเหนือตื่นเต้นเร้าใจ

【ไชโย! ค้อนอันทรงพลัง!】

【ฆ่าไอ้ค้างคาวอัปลักษณ์พวกนี้ให้หมด!】

อย่างไรก็ตาม จำนวนของค้างคาวปีกราตรีนั้นก็ไม่มีที่สิ้นสุดเช่นกัน และแม้ว่าเฉินต้าฉุยจะกล้าหาญเพียงใด ไม่นานเขาก็ถูกฟันจนเกิดบาดแผลหลายแห่ง

การถ่ายทอดสดของผู้เชี่ยวชาญระดับท็อปทั้งสองคนเต็มไปด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดและสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต

เส้นประสาทของผู้ชมทั่วโลกถูกดึงรั้งเอาไว้อย่างแน่นหนาด้วยการต่อสู้ที่ตึงเครียดและน่าตื่นเต้นนี้

จนกระทั่ง... มีคนกล้าๆ กลัวๆ ถามคำถามขึ้นมาในแชทสาธารณะ

【เทพเจ้าแห่งการนอนหลับของอาณาจักรมังกรตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?】

คำถามนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนขึ้นมาในทันที

ใช่แล้ว ด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดอยู่ข้างนอก ด้วยเสียงระเบิด เสียงปืน และเสียงคำรามรอบทิศทาง หลินโย่วที่กำลังนอนหลับอยู่ จะต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้วแน่ๆ ใช่ไหม?

ตอนนี้เขากำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่ในเปลญวนหรือเปล่า?

ผู้กำกับเข้าใจในทันทีและสลับกล้องกลับไปที่การถ่ายทอดสดของหลินโย่ว

จากนั้น ผู้คนนับพันล้านคนทั่วโลกก็เงียบกริบไปอีกครั้ง

หลินโย่วซึ่งนั่งอยู่ในเปลญวน ดูเหมือนจะรำคาญกับเสียงรบกวนภายนอก เขาขมวดคิ้วอย่างหมดความอดทน ดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมโปง

แล้วก็... แค่นั้นแหละ

ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ และร่างกายของเขาก็ผ่อนคลาย เห็นได้ชัดว่ายังคงหลับสนิทอยู่

ราวกับว่าเสียงระเบิดและการต่อสู้ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอยู่ภายนอกเป็นเพียงเสียงรบกวนจากการปรับปรุงบ้านของเพื่อนบ้าน ซึ่งเขาสามารถป้องกันได้อย่างสมบูรณ์แบบด้วยการคลุมโปง

【...】

【...】

【...】

ในขณะนี้ ความเงียบงันอันน่าขนลุกก็ปกคลุมไปทั่วห้องถ่ายทอดสดทั้งหมดทั่วโลก

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็มีคอมเมนต์หนึ่งปรากฏขึ้นในห้องถ่ายทอดสดของอาณาจักรมังกร

【ฉันขอประกาศเลยว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันคือแฟนคลับตัวยงของหลินโย่ว ใครก็ตามที่ดูถูกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของฉัน】

คอมเมนต์นี้เปรียบเสมือนก้อนกรวดที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบอันเงียบสงบ ทำให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นในทันที

【เชี่ยเอ๊ย? พี่ชายข้างบน นายเสียสติไปแล้วเหรอ? นายเป็นแฟนคลับของไอ้เรื่องแบบนี้เนี่ยนะ?】

【ไม่ ลองคิดดูดีๆ สิ ข้างนอกมีแต่การต่อสู้ มีเสียงระเบิดและเสียงปืน แต่เกิดอะไรขึ้นล่ะ? ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนมาสนใจหลินโย่วเลย! นี่มันหมายความว่ายังไง?】

【นี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าทางเลือกในการนอนหลับของเขานั้นได้ผลจริงๆ ได้ผลจริงๆ ได้ผลจริงๆ!】

【ฉันเข้าใจแล้ว! พวกเราต่างก็เข้าใจเขาผิดมาตลอด! เขาไม่ได้ขี้ขลาด เขาฉลาดเกินวัยต่างหาก! เขามองทะลุปรุโปร่งทุกอย่างมาตั้งนานแล้ว!】

【พระเจ้าช่วย นี่มันคือเทพเจ้าชัดๆ! ดูโชว์ในสถานที่ที่อันตรายที่สุดเนี่ยนะ?!】

【แล้วพวกที่วิพากษ์วิจารณ์เขาก่อนหน้านี้ล่ะ? ไม่หน้าชาไปหมดแล้วเหรอ? โดยเฉพาะพวกผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติพวกนั้น หน้าพวกเขาคงบวมช้ำจากการโดนตบหน้าแล้วมั้ง?】

【แล้วไงล่ะ?】

【แล้วไงล่ะ?】

【แล้วไงล่ะ?】

【...】

ในขณะนี้ ความคิดเห็นของสาธารณชนก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างแยบยล

ผู้ชมเหล่านั้นที่เคยส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังที่สุดก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับเงียบกริบ

ขณะที่พวกเขามองดูร่างที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจโดยใช้ผ้าคลุมโปงบนหน้าจอ และจากนั้นก็มองไปที่ร่างอีกสองร่างที่กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ ความรู้สึกไร้สาระและตกตะลึงก็ผุดขึ้นมาในใจ

พวกเขาเริ่มตระหนักว่าพวกเขาอาจใช้เกณฑ์ที่ผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว

ในพื้นที่ที่กฎเกณฑ์คือสิ่งต้องห้าม กำลังอาจไม่ใช่ทางออกเดียวเสมอไป

การถ่ายทอดสดพันธมิตรประเทศอินทรี

ใบหน้าของผู้เชี่ยวชาญโรเบิร์ตเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับก้นหม้อ

เขาเพิ่งจะประกาศว่าเสียงกรนของหลินโย่วคือเสียงระฆังแห่งความตาย แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าเสียงการต่อสู้ของคนอื่นคือเสียงระฆังแห่งความตายที่แท้จริง ในขณะที่เสียงกรนของหลินโย่ว... ไม่เป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย

นั่นคือการตบหน้าฉาดใหญ่

"อะแฮ่ม... นี่เป็นเพียงแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น"

โรเบิร์ตฝืนอธิบาย "เมื่อแจ็คและเฉินต้าฉุยจัดการกับปัญหาของพวกเขาเสร็จสิ้น หรือถูกพวกมอนสเตอร์จัดการไปแล้ว และป่ากลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ชายชาวจีนที่กำลังนอนหลับคนนั้นก็จะกลายเป็นแหล่งกำเนิดเสียงเพียงแห่งเดียว เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะต้องเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของมอนสเตอร์ทั้งหมด!"

แม้ว่าคำอธิบายของเขาจะฟังดูสมเหตุสมผล แต่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ไม่ได้เชื่อมั่นเท่ากับก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว

【จริงเหรอ? แต่ฉันรู้สึกว่าเขาสามารถนอนหลับไปจนถึงเช้าได้เลยนะ】

【ผู้ชายชาวจีนคนนี้มีอะไรแปลกๆ อยู่นะ】

ศูนย์บัญชาการหลงหยวน

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..." ไป๋หลงหยวนมองดูหน้าจอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามเดือนที่เขายิ้มได้อย่างมีความสุขขนาดนี้

"ไอ้หนู! เก่งมากไอ้หนู!" เขาตบโต๊ะเสียงดัง "นิ่งสงบดั่งภูผา ดุดันดั่งเปลวเพลิง! เขาเข้าใจศิลปะแห่งสงครามอย่างถ่องแท้จริงๆ! ปล่อยให้คนอื่นดุดันดั่งเปลวเพลิง ดึงดูดอำนาจการยิงทั้งหมดไป ในขณะที่เขายังคงนิ่งสงบดั่งภูผา กอบโกยผลประโยชน์โดยไม่ต้องขยับนิ้วเลยแม้แต่น้อย!"

ฟู่เสวี่ยหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ เมื่อมองดูหลินโย่วที่กำลังนอนหลับสนิทโดยใช้ผ้าคลุมโปง เธอรู้สึกทั้งรำคาญและขบขัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอรู้สึกชื่นชมอย่างสุดซึ้ง

"ผู้อำนวยการคะ ดัชนีชะตากรรมของประเทศ... เพิ่มขึ้นอีก 0.5% แล้วค่ะ! และมันยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยค่ะ!" นักวิเคราะห์ข้อมูลรายงานด้วยความตื่นเต้น

"ดี!" ไป๋หลงหยวนโบกมือ "ถ่ายทอดคำสั่งของผมลงไป: ให้เปลี่ยนชื่อ 'ทีมวิเคราะห์การปฏิบัติการของหลินโย่ว' เป็น 'โครงการวิจัยวิทยาศาสตร์การนอนหลับ'! ค้นคว้าความเชื่อมโยงที่แท้จริงระหว่างการนอนหลับและกฎของเขตหวงห้ามอย่างละเอียด! ผมต้องการรายงานโดยละเอียด!"

"รับทราบค่ะ!"

ศูนย์บัญชาการทั้งหมดถูกปัดเป่าให้หลุดพ้นจากความหดหู่ก่อนหน้านี้ และเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร่าเริง

ในเวลานี้ ดูเหมือนหลินโย่วจะได้กลิ่นหอมของไก่ย่างในความฝันของเขา

"อืม... หอมจังเลย..." เขาเดาะลิ้นและดึงผ้าห่มมาพันรอบตัวให้แน่นขึ้นไปอีก