บทที่49

ในที่สุด ฝาแฝดก็ถูกศาสตราจารย์ฮูชที่โกรธจัดริบไม้กวาดและไล่ออกจากสนามควิดดิช

ปีเตอร์เดินตามหลังฝาแฝดที่ยังคงหัวเราะคิกคัก พลางบ่นว่า "นี่มันเพราะแผนของพวกนายเลยนะ ตอนนี้ฉันโดนศาสตราจารย์ฮูชไล่ออกมาพร้อมกับพวกนายด้วย! ถ้าสุดท้ายแล้วฉันได้เกรดตกในการบิน นายสองคนจะต้องชดใช้ให้ฉัน!"

จอร์จกับเฟร็ดหยุดเดินแล้วหันมาขนาบข้างปีเตอร์ โอบไหล่เขาทั้งสองด้านด้วยสีหน้าสบาย ๆ "เราคุยกับชาร์ลีมาแล้วล่ะ การสอบบินง่ายมาก แทบไม่มีใครสอบตกอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างเราน่ะ สบาย ๆ ไปเลย ไม่ต้องห่วง!"

จากนั้นทั้งสองก็ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางพูดขึ้น "ไปกันเถอะ เราเจอที่ลับแปลก ๆ อยู่ที่นึง มันจะปรากฏแล้วก็หายไปเฉย ๆ ยังไงก็เปิดไม่ออกสักที นายเป็นคนที่ใช้เวทมนตร์ได้เยอะและฉลาดมาก ลองมาช่วยพวกเราดูหน่อยว่าจะมีวิธีไหนเปิดมันได้บ้าง?"

ปีเตอร์ได้ฟังก็พอจะเดาออก จึงเดินตามพวกเขาไป

ทั้งสามเดินขึ้นบันไดที่เคลื่อนที่ไปมาเรื่อย ๆ จนถึงชั้นแปด จากนั้นฝาแฝดก็พาปีเตอร์มาหยุดที่ผนังหินตรงหน้า ซึ่งต่างจากที่อื่นตรงที่ไม่มีภาพวาดแขวนอยู่ ด้านหน้ามีเพียงพรมแขวนรูปยักษ์กำลังฟาดบาร์นาบัสที่งี่เง่าด้วยกระบอง

จอร์จอธิบายว่า "ครั้งก่อนพวกเราหนีเที่ยวตอนกลางคืนแล้วถูกฟิลช์ดักอยู่แถวนี้ เราไม่มีที่หลบแล้วกำลังจะโดนจับ แต่จู่ ๆ ผนังตรงนี้ก็ปรากฏเป็นประตูไม้ขึ้นมา เรารีบเข้าไปหลบเลยรอดจากฟิลช์มาได้!"

เฟร็ดพูดเสริมด้วยความทึ่ง "พอเราเข้าไปในห้องประตูไม้ก็หายไป กลายเป็นห้องเก็บไม้กวาด เราพยายามหาประตูนั่นอีกทีแต่ก็หาไม่เจอ เราเลยคิดว่าพรมแขวนตรงนี้อาจเป็นกุญแจ แต่พอเช็คดูก็พบแค่ว่ามันเล่าเรื่องบาร์นาบัสที่คิดว่าจะสอนยักษ์เต้นบัลเลต์ แต่โดนยักษ์ตีด้วยกระบองแทน ไม่มีข้อมูลอย่างอื่นเลย"

ปีเตอร์คาดไม่ถึงว่าฝาแฝดจะค้นพบห้องต้องประสงค์ได้เร็วขนาดนี้ หากไม่มีเขาอยู่ในเรื่องนี้ บางทีพวกเขาอาจล้มเลิกการค้นหาแล้วกระทั่งมาถึงปีที่ห้าของแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ห้องนี้จะถูกใช้เป็นที่ฝึกของชมรม D.A.

ปีเตอร์รู้ดีว่าภายในห้องนี้มีฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ เขาเคยคิดจะนำเรื่องนี้ไปบอกดัมเบิลดอร์ แต่ยังรู้สึกว่ายังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม และไม่รู้จะอธิบายเหตุผลให้ดัมเบิลดอร์เข้าใจได้อย่างไรว่าเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

ชั้นแปดนี้อยู่ใกล้ทั้งห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่และหอพักกริฟฟินดอร์ สำหรับเขาซึ่งเป็นนักเรียนสลิธีรินที่พักอยู่ในห้องใต้ดิน ปกติแล้วจะไม่มีเหตุให้ขึ้นมาที่นี่ ดังนั้นปีเตอร์จึงเลือกที่จะไปฝึกเวทมนตร์ที่กระท่อมหวีดที่อยู่ใต้ต้นวิลโลว์จอมหวดมากกว่าเข้าห้องต้องประสงค์

ปีเตอร์แกล้งทำหน้าตกใจตามคำอธิบายของฝาแฝด จากนั้นเขาก็ทำทีเป็นสำรวจรายละเอียดรอบ ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "บางทีฉันอาจจะรู้ว่าห้องลับที่พวกนายพูดถึงคือห้องอะไร ฉันเคยเห็นบันทึกเรื่องห้องนี้ในหนังสือห้องสมุดอยู่บ้าง!"

ฝาแฝดตาโตทันทีเมื่อได้ยิน จ้องมองปีเตอร์อย่างกระตือรือร้น เฟร็ดเร่งถาม "ปีเตอร์ บอกมาสิว่าหนังสือเขียนว่าอะไรบ้าง มีวิธีให้ห้องปรากฏออกมาไหม?"

ปีเตอร์ทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบว่า "หนังสือเรียกห้องนี้ว่า ห้องต้องประสงค์ ห้องนี้จะปรากฏตามความต้องการของคนที่อยากใช้ เป็นห้องที่มหัศจรรย์มาก!"

ปีเตอร์ไม่สนใจคำถามเร่งรัดของทั้งสองและเดินมาที่พรมแขวนแล้วเริ่มเดินไปกลับสามรอบ พลางตั้งจิตขอให้ห้องนี้กลายเป็นห้องฝึกเวทมนตร์

ฝาแฝดมองดูการกระทำแปลก ๆ ของปีเตอร์ แล้วจู่ ๆ กำแพงที่เคยโล่งกลับปรากฏประตูไม้ขึ้นมา!

ปีเตอร์เห็นประตูแล้วหันมายิ้มให้ฝาแฝด "วิธีเปิดก็คือเดินกลับไปกลับมาหน้ากำแพงใต้พรมแขวนสามรอบ ในใจคิดถึงห้องที่ต้องการ แล้วห้องก็จะปรากฏขึ้นมา!"

จากนั้นเขาก็เปิดประตูและทำท่าทางเชิญฝาแฝด "เข้าไปดูสิ มาดูกันว่าห้องที่ฉันต้องการจะมีหน้าตาเป็นยังไง!"

ฝาแฝดมองประตูด้วยความตื่นเต้นและพูดพร้อมกันว่า "สุดยอด! มันน่ามหัศจรรย์มาก!"

เมื่อทั้งสามคนเข้าไปในห้อง พวกเขาพบว่าห้องนี้กว้างใหญ่เกือบเท่าห้องโถงใหญ่เลยทีเดียว ข้างในมีอุปกรณ์ป้องกันตัวและหุ่นซ้อมใช้เวทมนตร์ รวมถึงเป้าหมายวงกลมให้ฝึกยิงเวทมนตร์อีกด้วย

"ว้าว!" ฝาแฝดอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจ จอร์จพูดขึ้นว่า "ครั้งก่อนที่เราหลบเข้าไปมันแค่ห้องเก็บไม้กวาดเล็ก ๆ แต่ครั้งนี้เป็นห้องกว้างขนาดนี้ได้ด้วย มันทำได้ยังไงกัน?"

เฟร็ดมองรอบ ๆ อย่างทึ่ง "ปีเตอร์ นายขอให้ห้องต้องประสงค์เป็นห้องฝึกเวทมนตร์ใช่ไหม?"

ปีเตอร์พยักหน้า "ใช่ ห้องต้องประสงค์สามารถตอบสนองความต้องการได้หลายอย่าง ฉันต้องการห้องฝึกเวทมนตร์ มันก็เลยสร้างห้องแบบนี้ให้ฉัน!"

ฝาแฝดตาเป็นประกายและถามขึ้นพร้อมกัน "ถ้าเราขอให้ห้องนี้เต็มไปด้วยเกลเลียนทอง นายคิดว่ามันจะทำให้ได้ไหม?"