บทที่ 12 รอดูชมได้เลย

บทที่ 12 รอดูชมได้เลย

การสอบวัดผลประจำเดือนมาถึงตามกำหนด

ครูโทริอิ ชูโซ จัดเตรียมการสอบเป็นพิเศษ โดยพานักเรียนชั้นเด็กเล็กทั้งหมดที่เขาสอนไปที่หอประชุมใหญ่ จัดที่นั่งแยกเดี่ยวทุกคน

เมื่อได้รับกระดาษข้อสอบ เท็ตสึกะมองดูเนื้อหาแล้วอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

มันง่ายเกินไป

ส่วนแรกเป็นวิชาการทั่วไป ซึ่งไม่มีความยากอะไรเลย เท็ตสึกะเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนกลางและส่วนท้ายของข้อสอบเป็นความรู้นินจาขั้นพื้นฐานที่สอนกันในเดือนนี้ แน่นอนว่ามันไม่ได้สร้างความท้าทายให้เท็ตสึกะเลยแม้แต่น้อย

แกรกๆๆ

เสียงปากกาขีดเขียนดังต่อเนื่อง ฮาตาเกะ คาคาชิ เองก็เหมือนกับเท็ตสึกะ เขาเขียนคำตอบด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด ข้อสอบชุดนี้ไม่มีความยากสำหรับเขาเช่นกัน

ทว่านักเรียนส่วนใหญ่ในห้องสอบกลับนั่งขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม จ้องมองคำถามบนกระดาษอย่างสิ้นหวัง

ทำไมข้อสอบมันยากขนาดนี้ฟะ?!

อุจิวะ โอบิโตะ เป็นหนึ่งในนั้น เขานั่งกัดปลายปากกา ชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา หวังจะเสี่ยงดวงลอกคำตอบจากเพื่อนข้างๆ

โอบิโตะถึงกับอดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าเขาเบิกเนตรวงแหวนได้ การโกงข้อสอบจะง่ายขึ้นกว่านี้มั้ยนะ?

แต่ครูโทริอิไม่ใช่หมูในอวย เขาไม่ปล่อยให้นักเรียนคนไหนทุจริตได้ง่ายๆ

เดี๋ยวก็เดินไปเคาะโต๊ะเตือนบ้าง เดี๋ยวก็กระแอมเบาๆ บ้าง สรุปคือนักเรียนคนไหนที่ได้รับ 'ความสนใจ' จากครูโทริอิ ต่างก็ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวกันไปหมด

โอบิโตะก้มหน้าคอตก มองข้อสอบที่เหมือนลายแทงขุมทรัพย์ที่อ่านไม่ออก ได้แต่เดาสุ่มและพยายามเขียนให้ครบทุกข้อ

ยังไงก็ต้องเอาให้ผ่านก่อนล่ะนะ ไม่งั้นขายขี้หน้าแย่

แต่เท็ตสึกะกับคาคาชิไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งคู่เหมือนกำลังแข่งกันว่าใครจะเขียนเร็วกว่า ปากกาของพวกเขาไม่หยุดเคลื่อนไหวเลยสักนิด

การสอบข้อเขียนที่กำหนดเวลาไว้หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ถูกเท็ตสึกะกับคาคาชิจัดการเสร็จภายในครึ่งชั่วโมง ทั้งคู่ยกมือขึ้นแทบจะพร้อมกันเพื่อขอส่งข้อสอบ

ครูโทริอิเหลือบมองทั้งสองคน เพื่อนนักเรียนรอบข้างก็หันมามองด้วยความสนใจ

"เหอะ ขี้อวดชะมัด"

นักเรียนบางคนบ่นในใจ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเท็ตสึกะที่เอาแต่เหม่อลอยและโดนทำโทษยืนหน้าห้อง กับคาคาชิที่โดดเรียนตั้งแต่วันที่สามและหายหน้าไปกว่ายี่สิบวัน จะทำข้อสอบเสร็จเร็วขนาดนี้

"เอาล่ะ ส่งข้อสอบแล้วออกจากห้องสอบได้"

ครูโทริอิไม่คิดจะรั้งไว้ ลึกๆ แล้วเขาเลิกคาดหวังกับเท็ตสึกะและคาคาชิไปนานแล้ว

อย่างไรก็ตาม หลังจากทั้งคู่เดินออกจากห้อง ครูโทริอิที่ว่างๆ ก็เลยหยิบข้อสอบของพวกเขามาตรวจดูเล่นๆ... แล้วตาก็แทบถลนออกจากเบ้า

ทั้งสองคนไม่ได้มั่ว

พวกเขาตอบถูกทุกข้อ!

ความตื่นเต้น ความตกตะลึง และความสงสัย ประดังเข้ามาในใจครูโทริอิ เขายืนถือข้อสอบนิ่งอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติ

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขื่นๆ พึมพำกับตัวเอง "นี่สินะโลกของอัจฉริยะ... เกินความเข้าใจของคนธรรมดาจริงๆ"

วางข้อสอบลง ครูโทริอิเงยหน้ามองไปรอบห้องสอบ สีหน้ากลับมาเย็นชาอีกครั้ง

เจ้าพวกคนธรรมดาพวกนี้!

ตั้งใจเรียนทุกวัน จดบันทึกทุกคำ ทำการบ้านส่งครบ แต่พอสอบจริง ทำไมถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกกันหมดฮะ?

ส่ายหัวอย่างระอา ครูโทริอิคุมสอบต่อไปจนกระทั่งกริ่งหมดเวลาดังขึ้น

นักเรียนทยอยส่งข้อสอบ บ้างโล่งอก บ้างเครียดจัด บ้างก็เหม่อลอยไร้วิญญาณ

แต่โดยไม่ได้นัดหมาย ทันทีที่ครูโทริอิเดินออกจากห้องพร้อมปึกกระดาษคำตอบ ห้องเรียนก็ระเบิดความวุ่นวายทันที

ตรวจคำตอบ! ต้องตรวจคำตอบเดี๋ยวนี้!

นักเรียนจับกลุ่มคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่ เดี๋ยวก็มีเสียงโอดครวญ เดี๋ยวก็มีเสียงเฮ

ตอนนั้นเอง อุจิวะ โอบิโตะ หน้าแดงระเรื่อ เดินเข้าไปหาโนฮาระ ริน "ริน ข้อสามใหญ่เธอตอบว่าไง?"

"...ฉันตอบแบบนี้นะ แต่ไม่รู้ว่าถูกมั้ย"

"ถึงจะไม่เหมือนกับที่ฉันตอบเท่าไหร่ แต่เธอน่าจะถูกแหละ" โอบิโตะปากแข็ง แต่ใจแป้วไปแล้ว "ไม่เป็นไรหรอกริน ผิดข้อเดียวเอง ข้ออื่นเธอตอบยังไงบ้าง?"

รินบอกคำตอบข้ออื่นๆ ให้โอบิโตะฟังอย่างละเอียด

ฟังจบ หน้าที่แดงระเรื่อของโอบิโตะก็ซีดเผือดทันตา

"โอบิโตะ คำตอบผิดเหรอ?" รินเห็นท่าทีของโอบิโตะแล้วเริ่มกังวลแทน

"ไม่แน่ใจ... แต่คำตอบของฉันกับของเธอมันคนละเรื่องเลย"

โอบิโตะสับสนไปหมด แต่ก็อายเกินกว่าจะไปถามคนอื่น ได้แต่ขอให้รินช่วยไปตรวจคำตอบกับเพื่อนคนอื่นให้แทน

ส่วนสาเหตุที่โอบิโตะไม่ไปถามเท็ตสึกะกับคาคาชิ ก็เพราะเขามีอคติบังตาอยู่

คนสองคนที่วันๆ ไม่ตั้งใจเรียน แถมโดดเรียนเป็นว่าเล่น จะมารู้เรื่องหรือตอบถูกทุกข้อได้ยังไง?

ไม่ใช่แค่โอบิโตะ รินเองก็ไม่ได้ไปถามเท็ตสึกะกับคาคาชิ รอบตัวทั้งคู่จึงดูโล่งๆ ชอบกล

แต่เท็ตสึกะกับคาคาชิกลับชอบใจที่ไม่มีใครมากวน นั่งมองดูเพื่อนๆ ตรวจคำตอบกันอย่างใจเย็น ยิ่งดูยิ่งงง

ตอนนี้จะมาตรวจคำตอบกันไปเพื่ออะไร?

แต่ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ ทุกคนก็ดูสนุกสนานกันดี จนกระทั่งชั่วโมงกว่าผ่านไป ครูโทริอิกลับเข้ามาในห้องพร้อมข้อสอบที่ตรวจเสร็จแล้ว ความวุ่นวายถึงได้จบลงจริงๆ

"ครูไม่พอใจกับการสอบครั้งนี้มาก!" ครูโทริอิระเบิดอารมณ์ทันที "มีคนได้คะแนนเกิน 90 แค่สามคน! และมีคนสอบผ่านไม่ถึงครึ่งห้อง!"

"ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ มีคนได้คะแนนแค่เลขหลักเดียว! ครูไม่รู้จริงๆ ว่าทำข้อสอบยังไงถึงได้คะแนนแค่นี้!"

โยนปึกข้อสอบลงบนโต๊ะ ครูโทริอิเริ่มขานชื่อแจกข้อสอบคืน

"โนฮาระ ริน, 93 คะแนน"

รินลุกขึ้นอย่างดีใจ ชูสองนิ้วให้โอบิโตะที่มองตาละห้อย แล้วเดินไปรับข้อสอบหน้าชั้น

หลังจากรินรับข้อสอบไป คะแนนของนักเรียนคนอื่นๆ ที่ครูขานชื่อต่อมาส่วนใหญ่จะอยู่ที่ 60-70 คะแนน มีพวกสอบตกโผล่มาบ้างประปราย

"ไมท์ ไก, 7 คะแนน"

"ฮ่าๆๆๆ..."

พอมีคะแนนเลขหลักเดียวโผล่มา เสียงหัวเราะก็ดังลั่นห้อง แม้แต่โอบิโตะยังอดขำไม่ได้

ทำยังไงถึงได้ 7 คะแนนฟะ?!

"อุจิวะ โอบิโตะ, 9 คะแนน"

"หา?" รอยยิ้มบนหน้าโอบิโตะแข็งค้าง "เป็นไปไม่ได้! ฉันจะไปได้คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้นได้ไง?!"

"ดูซิว่าชื่อบนข้อสอบใช่ชื่อเธอมั้ย?" ครูโทริอิปาข้อสอบใส่หัวโอบิโตะ "ครูสอนมาตั้งกี่รุ่น เธอเป็นอุจิวะคนเดียวที่ครูเคยเห็นว่าสอบข้อเขียนได้ต่ำกว่า 90 คะแนน"

"ฮ่าๆๆ อุจิวะ โอบิโตะ ได้ 9 คะแนน เมื่อกี้ยังหัวเราะเยาะไมท์ ไก ที่ได้ 7 คะแนนอยู่เลย ขำไม่ออกแล้วล่ะสิ!"

"หนึ่งอุจิวะ โอบิโตะ มีค่าเท่ากับ 1 ใน 10 ของอุจิวะคนอื่น ฮ่าๆๆๆ..."

เสียงเยาะเย้ยถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย โอบิโตะกำข้อสอบแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ ก้มหน้าเดินกลับไปนั่งที่เงียบๆ จมอยู่กับความคิดตัวเอง

เมื่อข้อสอบทยอยแจกไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีใครได้คะแนนเลขหลักเดียวอีก ทำให้พวกที่รอดูเรื่องสนุกเบนความสนใจมาที่เท็ตสึกะกับคาคาชิแทน

สองคนนี้ก็น่าจะได้คะแนนเลขหลักเดียวเหมือนกันแหละน่า

"เท็ตสึกะ, 100 คะแนน"

"ฮาตาเกะ คาคาชิ, 100 คะแนน"

สิ้นเสียงครูโทริอิ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮา

"หา? เป็นไปได้ไง?!"

"ครูตรวจผิดรึเปล่าครับ? หมอนั่นวันๆ เอาแต่เหม่อแถมโดดเรียนอีกต่างหาก!"

"ต้องผิดพลาดแน่ๆ ฉันไม่เชื่อ!"

เท็ตสึกะกับคาคาชิเมินเฉยต่อเสียงนกเสียงกา ทั้งคู่เดินไปรับข้อสอบทีละคน แล้วกลับมานั่งที่อย่างสงบนิ่ง

"เงียบ!" ครูโทริอิยกมือปราม "นี่คือคะแนนจริงๆ ของเท็ตสึกะและคาคาชิ และทั้งคู่ไม่ได้โกงข้อสอบด้วย"

คราวนี้ห้องเรียนเงียบกริบจริงๆ เงียบจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

จู่ๆ ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่เท็ตสึกะและคาคาชิ

บางที... พวกเขาอาจจะมองข้ามเรื่องสำคัญบางอย่างไป

พวกเขาไม่เข้าใจโลกของ "อัจฉริยะ" และเมื่อเทียบกับอัจฉริยะแล้ว ความพยายามของพวกเขามันเทียบกันไม่ติดฝุ่นเลย

ณ เวลานี้ บางคนเริ่มยอมรับและเปลี่ยนเป็นความชื่นชม แต่บางคนกลับเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความคลุ้มคลั่ง

"ฉันไม่เชื่อ!"

"ใช่ ฉันก็ไม่เชื่อ!"

"เดี๋ยวสอบรอบสอง ธาตุแท้พวกมันต้องเผยออกมาแน่!"

เท็ตสึกะเข้าใจความรู้สึกของคนพวกนี้ดี แต่เขาไม่คิดจะโต้ตอบ

สอบรอบสองงั้นเหรอ?

งั้นก็รอดูชมได้เลย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═