บทที่ 39 - เทเลพอร์ตแบบสุ่ม

บทที่ 39 - เทเลพอร์ตแบบสุ่ม

จากบันทึกในหนังสือที่ลู่หลีเคยอ่าน [โลหิตใจหล่อเลี้ยงกระบี่ใจ] เป็นพรสวรรค์ระดับท็อปที่เข้าใกล้พรสวรรค์ระดับสุดยอดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันมีความสามารถหลักๆ อยู่สองอย่าง

ความสามารถแรกคือ ช่วยเร่งความเร็วในการเติบโตของสัตว์อสูรธาตุไฟและสายกระบี่

ความสามารถที่สองคือ การสร้างมิติพิเศษขึ้นภายในหัวใจ ผู้ใช้พรสวรรค์สามารถนำแร่หายากและโลหะล้ำค่าต่างๆ เข้าไปกักเก็บในมิตินี้เพื่อหล่อหลอมเป็น [แก่นกระบี่ใจ]

ยิ่งใช้วัสดุดีแค่ไหน ทุ่มเทวัสดุระดับสูงลงไปมากเท่าไหร่ ระดับของแก่นกระบี่ใจก็จะยิ่งสูงขึ้น เมื่อได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยโลหิตใจ หากระดับของมันสูงพอ อานุภาพของกระบี่ใจก็สามารถพุ่งไปถึงจุดสูงสุดของระดับพลังที่สัตว์อสูรในครอบครองทำได้!

นั่นหมายความว่า ต่อให้เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ ขอแค่มีสัตว์อสูรตัวใดตัวหนึ่งทะลวงขึ้นสู่ระดับราชันได้ ผู้ควบคุมอสูรก็จะมีพลังรบระดับราชันขั้นสูงสุดในพริบตา เท่ากับว่ามีสัตว์อสูรที่เติบโตไปพร้อมกับเจ้านาย และมีพลังรบพุ่งทะลุเพดานทันทีที่คู่หูทะลวงระดับได้

มันคือพรสวรรค์ประเภทเปย์เท่าไหร่ก็เก่งเท่านั้น ถึงแม้กระบี่ใจจะไม่มีสกิลให้ใช้เยอะแยะเหมือนสัตว์อสูรตัวอื่น แต่ทุกครั้งที่หลอมรวมโลหะหรือแร่ธาตุที่มีคุณสมบัติพิเศษ กระบี่ใจก็จะได้คุณสมบัตินั้นเพิ่มขึ้นมา

อย่างเช่นผลลัพธ์ที่คล้ายกับการหยุดเวลาเมื่อกี้ ก็เป็นผลมาจาก [หินแห่งกาลเวลา] ที่เจียงเสี่ยวเสี่ยวบังเอิญได้มาตอนที่พบกระบี่ธุลีแดงในมิติโบราณสถานนั่นเอง

ด้วยความสามารถที่โกงระดับบั๊กแบบนี้ ผู้ควบคุมอสูรที่มีพรสวรรค์นี้จึงมักจะไร้เทียมทานในรุ่นเดียวกัน ถึงขั้นมีคำกล่าวที่ว่า 'กระบี่ใจไร้พ่าย ผู้ที่พ่ายแพ้คือผู้ควบคุมอสูรที่อ่อนแอต่างหาก'

ลู่หลีเคยคิดมาตลอดว่าพรสวรรค์แบบนี้มีแค่ในนิยายหรือตํารา ตอนที่เขาเคยอ่านเจอ เขายังเคยจินตนาการว่าตัวเองจะปลุกพรสวรรค์นี้ได้บ้าง และทึ่งในความแข็งแกร่งของมัน ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอของจริงเอาตอนนี้ ทำได้แค่ยอมรับว่าเมืองหนานเฉิงมันเล็กเกินไป ช่วงหลายปีมานี้เขาก็เอาแต่ตั้งใจเรียนจนห่างเหินข่าวสารรอบตัว พอมาเจอโลกกว้างถึงได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าจริงๆ~

เจียงเสี่ยวเสี่ยวมองวิหคเพลิงสีชาดที่พาคนและสัตว์อสูรอีกสองตัวกลับมาอย่างปลอดภัย เธอพยักหน้ารับเบาๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเก็บกระบี่ใจกลับเข้าไปในมิติหัวใจ

ร่างของเธอโงนเงนไปมาเตรียมจะล้มตึงไปข้างหลัง กระบี่ธุลีแดงเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งไปด้านหลัง ใช้ด้ามกระบี่พยุงร่างเจ้านาย ค่อยๆ ปล่อยให้เธอนอนลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล

ลู่หลีหน้าถอดสี "รุ่นพี่เจียง?" เขารีบวิ่งเข้าไปดูอาการใกล้ๆ พอตรวจดูอย่างละเอียดแล้วไม่พบร่องรอยบาดแผล และเห็นว่าเจียงเสี่ยวเสี่ยวแค่หลับไปเฉยๆ เขาถึงได้ถอนหายใจยาว

ขืนเจียงเสี่ยวเสี่ยวเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะทำยังไงล่ะ? ลำพังพลังรบกิ๊กก๊อกของเขาคงไม่มีทางเอาชีวิตรอดออกไปได้แน่ๆ

เพื่อความชัวร์ ลู่หลีหันไปถามวิหคเพลิงสีชาด "รุ่นพี่เจียงเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ถึงสลบไปแบบนี้ล่ะ?"

วิหคเพลิงสีชาดมีท่าทีขัดเขินนิดๆ ดูเหมือนความทรงจำจะไม่ค่อยน่าพิสมัยเท่าไหร่ น่าจะเป็นเพราะคราวก่อนฝืนใช้พลังในการต่อสู้นานเกินไป ร่างกายเลยยังฟื้นฟูไม่เต็มที่น่ะ...

ลู่หลีเลิกคิ้วมองวิหคเพลิงสีชาด พอนึกถึงเรื่องที่รุ่นพี่เจียงเอาสัตว์อสูรอีกสองตัวไปฝากให้ปรมาจารย์เพาะพันธุ์ดูแล... หรือว่าหลังจากการต่อสู้ครั้งก่อน เธอจะไม่พอใจพลังรบของสัตว์อสูรพวกนั้น?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง การที่เธอพาวิหคเพลิงสีชาดที่มีพลังแค่ระดับราชันขั้นต่ำมาด้วย... สงสัยจะเอามาเป็นนกเครื่องมือจริงๆ ด้วยสิ!

ไกลออกไป ร่างของหมาป่านภาทมิฬและเป้ยนภาทมิฬที่ชุ่มไปด้วยเลือด มีบาดแผลเหวอะหวะทั่วร่างจนร่อแร่ ขยับกระตุกเบาๆ ก่อนที่พวกมันจะค่อยๆ ลืมตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดขึ้นมา

เป้ยนภาทมิฬ: พวกเราแพ้แล้วงั้นหรือ... แพ้ให้กับมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่ง...

หมาป่านภาทมิฬ: เจ้าทำใจยอมรับได้หรือ?

เป้ยนภาทมิฬ: ถามโง่ๆ! แน่นอนว่าไม่ยอม! ยังจำท่ากระบวนยุทธ์นั้นได้ไหม?

ดวงตาของหมาป่านภาทมิฬสว่างวาบ ท่ากระบวนยุทธ์นั้นอาจจะเป็นท่าเดียวที่พวกมันในสภาพนี้ยังพอใช้ได้

ฉับพลัน ร่างของหมาป่าและเป้ยนภาทมิฬก็เปล่งประกายแสงสีเงินระยิบระยับ สกิล [สละสังเวยชีวิต]! [เทเลพอร์ตแบบสุ่ม]!

ถึงจะเรียกว่าเทเลพอร์ตแบบสุ่ม แต่ด้วยระดับความชำนาญสกิลที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของพวกมัน ปลายทางส่วนใหญ่จึงมักเป็นกระแสปั่นป่วนมิติ รอยแยกมิติเวลา หรือไม่ก็ดินแดนแห่งความตาย แต่นั่นแหละคือผลลัพธ์ที่พวกมันต้องการ

ใครบอกล่ะว่าเทเลพอร์ตแบบสุ่มต้องใช้กับตัวเอง? ในเมื่อพวกข้าไม่รอด พวกแกก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข!

ในพริบตา แสงสีเงินก็ควบแน่นเป็นลูกบอลแสง พุ่งตรงดิ่งไปทางกลุ่มของลู่หลีด้วยความเร็วสูง

ความสนใจของกระบี่ธุลีแดงกับวิหคเพลิงสีชาดตอนนี้จดจ่ออยู่กับเจ้านายของตัวเองจนไม่ทันได้ระวังตัว ในความคิดของพวกมัน ขอแค่เจ้านายลงมือ ต่ำกว่าระดับราชันผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่มีทางรอดไปได้หรอก

เสวี่ยอิงที่กำลังจะไปซดหยาดอัสนีต่ออีกสักสองอึก จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง มันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง แล้วก็เห็นลูกบอลสีเงินกำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นและพุ่งเข้ามาหาพวกมันด้วยความเร็วแสง ยังไม่ทันได้อ้าปากเตือน พวกเขาก็ถูกลูกบอลแสงกลืนกินเข้าไปซะแล้ว

ราวกับมีวงล้อรูเล็ตล่องหนเริ่มหมุนเพื่อตัดสินชะตากรรมว่าพวกเขาจะถูกส่งไปที่ไหน

ถ้าอันตรายคือสีแดงและปลอดภัยคือสีขาว วงล้อรูเล็ตนี้ก็คงมีสีขาวแค่เส้นผมเส้นเดียว ที่เหลือคือสีแดงเถือกไปทั้งกระดาน

ในขณะที่สัตว์อสูรยังไม่ทันตั้งตัว และลู่หลียังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกพลังงานลึกลับบางอย่างฉุดกระชาก ภาพตรงหน้าเบลอจัด กระเพาะอาหารปั่นป่วนอย่างหนัก ราวกับโดนจับยัดใส่เครื่องปั่นแล้วปั่นสักสิบกว่ารอบ

ลู่หลีก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัวแถมยังเวียนหัวสุดๆ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย... เสวี่ยอิง? ซิว? พวกแกอยู่ไหม?"

"อิง..."

"จิ๊บ..."

พอได้ยินเสียงของเสวี่ยอิงและซิว ลู่หลีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาตัดสินใจนอนแผ่หลาลงบนพื้นเพื่อรอให้อาการเวียนหัวดีขึ้น

นอนพักไปได้ไม่นาน เสวี่ยอิงกับซิวก็เริ่มได้สติ พวกมันมองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ

"อิง?" นกยักษ์สีแดงพวกนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ?

"จิ๊บ!" ท่านเซียนกระบี่ก็หายไปแล้วเช่นกัน!

เสวี่ยอิงกับซิวเดินวนหาตัวช่วยรอบๆ ลู่หลี แต่ก็ไม่เจอใครเลย

จากนั้นเสวี่ยอิงก็หันมามองลู่หลีที่นอนนิ่วหน้าคิ้วขมวดอยู่บนพื้น มันคิดอยู่แป๊บหนึ่งแล้วก็เสกหยดน้ำจากสกิลวารีบำบัดขึ้นมา "อิง" ลู่หลี กินน้ำสิ

ลู่หลีรู้สึกทะแม่งๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเสวี่ยอิงก็คือลูกสาวตัวน้อยแสนดีของเขาอยู่แล้ว พอน้ำหวานเย็นฉ่ำไหลลงคอ ลู่หลีก็รู้สึกว่าอาการดีขึ้นเป็นกอง

เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบๆ ดินแดนรกร้างว่างเปล่า ดูท่าจะยังอยู่ในมิติโบราณสถานนั่นแหละ แต่ทำไมจู่ๆ เขาถึงมาโผล่ที่นี่ล่ะ?

รุ่นพี่เจียงก็ไม่ได้อยู่ด้วย แบบนี้สถานการณ์ของเขาไม่เข้าขั้นวิกฤตหรอกเหรอ?

ไม่ได้การ ต้องหาทางตามหารุ่นพี่เจียงให้เจอ หรือไม่ก็หาแก่นกลางมิติให้พบ ยิ่งเสียเวลาไปมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น "เสวี่ยอิง ขยายร่าง! พวกเราต้องหาทางไปสมทบกับรุ่นพี่เจียง ไม่ก็หาทางออก!"

เสวี่ยอิงพยักหน้ารับ ใช้สกิล [ขยายร่าง] จนตัวสูงประมาณแปดสิบเซนติเมตร จากนั้นลู่หลีก็กระโดดขึ้นขี่หลังเสวี่ยอิง โดยมีซิวยืนเกาะอยู่บนไหล่ของลู่หลี พวกเขาเคลื่อนที่ไปตามที่ราบรกร้างอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกพวกเขาก็วิ่งเป็นเส้นตรงอยู่หรอก แต่พอวิ่งไปได้สักพัก จมูกของเสวี่ยอิงก็ขยับฟุดฟิด ดันไปได้กลิ่นหอมๆ เข้า น้ำลายเริ่มสอ ร่างกายก็เลยเปลี่ยนทิศทางวิ่งตามกลิ่นไปโดยอัตโนมัติ

ลู่หลีไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด เพราะการวิ่งในที่รกร้างมันก็อันตรายอยู่แล้ว การที่เสวี่ยอิงวิ่งเลี้ยวซ้ายทีขวาทีก็อาจจะเป็นเพราะมันสัมผัสได้ถึงอันตรายข้างหน้าและพยายามหลบหลีก ถือเป็นเรื่องปกติมาก

แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่หลีก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมรอบตัวถึงเริ่มมีหมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?

นี่ไม่ใช่ลางดีแน่ๆ เพราะที่ไหนมีหมอก ที่นั่นมักจะซ่อนความอันตรายเอาไว้!

ลู่หลีขมวดคิ้วเตือนเสียงต่ำ "เสวี่ยอิง ระวังตัวด้วย แถวนี้อาจจะมีอันตราย"

เสวี่ยอิงได้ยินคำว่าอันตราย ดวงตาก็เป็นประกายปิ๊งปั๊ง ลู่หลีบอกว่าอันตรายก็แปลว่ามีโอกาสได้ของดี! ดูท่าฉันจะมาถูกทางแล้ว ของหอมๆ ต้องอยู่ข้างหน้านี่แน่ๆ!

เมื่อหมอกลงหนาจัดขึ้นเรื่อยๆ ลู่หลีก็มองเห็นได้ในระยะแค่สามเมตรรอบตัว ความรู้สึกไร้ซึ่งความปลอดภัยเกาะกุมจิตใจ

ส่วนเสวี่ยอิงกลับยิ่งวิ่งยิ่งคึก กลิ่นหอมที่โชยมามันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ของหอมๆ ต้องอยู่ข้างหน้าแน่!

ดังป๊อป! ลู่หลีรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งทะลุม่านอะไรบางอย่างเข้ามา ภาพตรงหน้าสว่างวาบ ทัศนวิสัยกลับมาชัดเจนแจ๋วแหวว ไร้ซึ่งหมอกควันใดๆ แต่พอหันกลับไปมองข้างหลัง กลับยังคงเป็นกำแพงหมอกหนาทึบ

พอทะลุเข้ามา เสวี่ยอิงก็ลดความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะมันสัมผัสได้ว่าของหอมๆ อยู่แถวนี้แล้ว

ขณะที่ลู่หลีกวาดตามองรอบๆ จู่ๆ เขาก็สะดุดตาเข้ากับสีแดงที่อยู่ไม่ไกล ด้วยความที่เจียงเสี่ยวเสี่ยวใส่ชุดสีแดงมาตลอด ลู่หลีเลยเซนซิทีฟกับสีแดงเป็นพิเศษ เขารีบชี้มือไปทางนั้นทันที "เสวี่ยอิง ไปตรงนั้น!"

[จบแล้ว]