บทที่ 11: การทดสอบพลัง

บทที่ 11: การทดสอบพลัง

เมื่อหลินหยูตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขารู้สึกว่าร่างกายเบาสบายและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่รอช้าและก้าวเท้าเพียงลำพังเข้าสู่พื้นที่รกร้างที่รู้จักกันในชื่อ "เขตอันตรายระดับ 1"

เขตอันตรายแห่งนี้มีความน่ากลัวกว่าจุดที่หลินหยูออกล่าอสูรหนูเมื่อวานนี้มากนัก แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยทรัพยากรที่มากกว่าเช่นกัน

แม้ที่นี่จะเป็นเขตอันตรายระดับ 1 แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลนอสูรระดับ 2 เลย

อากาศที่นี่หนาทึบไปด้วยบรรยากาศที่กดดัน แม้แต่ท้องฟ้ายังถูกบดบังด้วยเมฆดำทะมึน ราวกับว่าทั่วทั้งผืนแผ่นดินเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความบ้าคลั่ง

หลินหยูยืนอยู่ที่ทางเข้าพื้นที่รกร้าง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางนึกถึงการแบ่งปันพลังที่เขาได้รับมาจากพื้นที่มิติม่านหมอกเมื่อคืนนี้

เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังพิเศษของเขาพุ่งขึ้นสู่ระดับ 3 ภายในคืนเดียว ราวกับมีขุมพลังมหาศาลกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความรู้สึกที่เชื่อมโยงกับไอเย็นนั้นทำให้เขาแทบรอไม่ไหวที่จะทดสอบพลังใหม่ที่เพิ่งได้รับมานี้

เขาก้าวเข้าไปในเขตอันตรายและเริ่มทดลองสัมผัสถึงการไหลเวียนของไอเย็นภายในร่าง ตามมาด้วยพลังงานเยือกแข็งอันน่าอัศจรรย์ที่ค่อยๆ ควบแน่นอยู่ภายใน

เขาชูฝ่ามือขึ้น สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่กลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งในมือ จากนั้นก็โบกมือเบาๆ ไอเย็นนั้นแผ่กระจายออกไปราวกับสายน้ำที่ไหลหลาก มันลามไปตามพื้นอย่างรวดเร็วและปกคลุมพืชพรรณรอบข้างด้วยชั้นน้ำแข็งในพริบตา

"เป็นอย่างที่คิด... การควบคุมไอเย็นนี้ราบรื่นกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มาก" หลินหยูพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

ทันใดนั้น ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเขาก็ตรวจพบการเคลื่อนไหว พุ่มไม้ด้านหน้าสั่นไหวอย่างรุนแรง เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง หลินหยูเข้าสู่ท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ทันที ดวงตาของเขาเย็นเยียบขณะจ้องมองไปข้างหน้า พร้อมที่จะตอบโต้การลอบโจมตีได้ทุกเมื่อ

"เข้ามาเลย มาดูพลังที่แท้จริงของการแบ่งปันพลังกันหน่อย" เขาเอ่ยด้วยเสียงต่ำ หัวใจเริ่มเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นจากการต่อสู้ที่พุ่งพล่านขึ้นมา

สิ่งมีชีวิตที่กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอสูรระดับ 2 "หมาป่าคลั่ง" มันมีความสูงเกือบเท่าตัวคน กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเปรี๊ยะและมีขาที่แข็งแรง กรงเล็บอันแหลมคมฉีกกระชากอากาศ เต็มไปด้วยความดุร้ายและโหดเหี้ยม ดวงตาของหมาป่าคลั่งเป็นสีแดงฉาน มันคำรามในลำคอ และหมายตาหลินหยูเป็นเหยื่อของมันอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม หลินหยูไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาจ้องมองหมาป่าคลั่งด้วยสายตาเย็นชา เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ไอเย็นเริ่มควบแน่นในฝ่ามือ ทำให้อากาศรอบข้างหนาวเหน็บจนเข้าถึงกระดูกในทันที หมาป่าคลั่งดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของไอเย็นนั้น มันพุ่งเข้าใส่หลินหยูรวดเร็วปานสายฟ้า กรงเล็บของมันมุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเขา

"ตอนนี้แหละ!" ดวงตาของหลินหยูฉายแววคมปราบขณะที่เขาควบคุมไอเย็นในร่างกายอย่างรวดเร็ว ลมหายใจเยือกแข็งอันรุนแรงระเบิดออกมาจากฝ่ามือ ไอเย็นนั้นกวาดผ่านไปราวกับกระบี่อันแหลมคม แช่แข็งเส้นทางที่หมาป่าคลั่งพุ่งมาในชั่วพริบตา ร่างของหมาป่าคลั่งชะงักค้างกลางอากาศ ขาและลำตัวของมันถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวที่เคยดุดันกลับกลายเป็นแข็งทื่อไปทันที

หลินหยูหัวเราะเย็นเยียบ หมัดของเขาควบแน่นด้วยพละกำลังมหาศาลก่อนจะชกเข้าใส่หมาป่าคลั่งที่ถูกพันธนาการด้วยไอเย็น หมัดนี้แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างที่เยือกแข็งและรุนแรง กระแทกเข้าที่ท้องของหมาป่าคลั่งโดยตรง

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของหมาป่าคลั่งกระเด็นไปตามแรงกระแทกและตกลงสู่พื้นอย่างหนักหน่วง ไอเย็นที่หนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วอย่างรวดเร็วปกคลุมไปทั้งตัวหมาป่า เกล็ดน้ำแข็งกัดเซาะกล้ามเนื้อและหลอดเลือด จนทำให้พลังชีวิตของมันถูกแช่แข็งในพริบตา

หมาป่าคลั่งดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นไม่กี่ครั้งก่อนจะสิ้นใจไปโดยไม่มีโอกาสได้ขัดขืน ดวงตาที่เคยดุร้ายกลับหม่นแสงลงภายใต้การกัดเซาะของไอเย็น และรูม่านตาแดงฉานนั้นก็ค่อยๆ สูญเสียความแวววาวไป

หลินหยูยืนอยู่ที่เดิม ก้มลงมองมือของตัวเองด้วยความตกตะลึงในใจ การควบคุมไอเย็นนั้นราบรื่นมาก แทบไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยเขารู้สึกราวกับว่าเขาได้เชี่ยวชาญแก่นแท้ของพลังนี้แล้ว สามารถเรียกใช้ความรุนแรงและระยะของไอเย็นได้ตามใจปรารถนา

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น "แข็งแกร่งเกินไปแล้ว... นี่แหละคือพลังของ 'ฉัน' "

เขารู้ดีว่าพลังนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อเขาหลอมรวมและพัฒนาตัวเองจากโลกอื่นๆ ต่อไป ความสามารถของเขาจะกลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้

หลังจากจัดการกับซากหมาป่าคลั่งเรียบร้อยแล้ว หลินหยูก็ออกล่าเหยื่อรายใหม่ต่อไป วันนี้เขาตั้งใจจะล่าให้สาแก่ใจเลยทีเดียว