บทที่ 312 - ยังมีลมหายใจอยู่

บทที่ 312 - ยังมีลมหายใจอยู่

เบื้องล่างภายในสวนสนุก เมื่อเห็นชายหนุ่มตระกูลเมิ่งพุ่งพรวดออกจากกลุ่มคน ตรงดิ่งมายังฝั่งตัวเอง ในแววตาของหลินฝานก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาทันที

ไอ้หมอนี่ วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนให้มันได้รู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของพลังเสียให้เข็ด

คิดได้ดังนั้น หลินฝานก็ไม่รอช้า กระโดดตีลังกาลงมาจากหลังคารถ ลงมายืนจังก้าอยู่บนพื้นดินอย่างมั่นคง

ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง ใบหน้าฉายแววอำมหิตดุดัน เขากำหมัดแน่นแล้วชกออกไปสุดแรงเกิด

หมัดนี้อัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล แถมยังเล็งเป้าหมายไปที่ศีรษะของหลินฝานอย่างแม่นยำ เห็นได้ชัดเจนเลยว่า เขาตั้งใจจะชกหลินฝานให้ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น และไม่ให้มีโอกาสได้ลุกขึ้นมายืนได้อีกเลย

ปัง!

ในจังหวะที่หมัดของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งกำลังจะพุ่งกระแทกเข้าที่ใบหน้า หลินฝานก็ยื่นมือออกไปคว้าหมัดนั้นเอาไว้ได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

หลังจากที่ก้าวขึ้นเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสาม การโจมตีของคนที่เพิ่งจะเลื่อนระดับเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสองได้ไม่นานอย่างชายหนุ่มตระกูลเมิ่ง สำหรับหลินฝานแล้ว มันช่างเชื่องช้าซะเหลือเกิน

ความเร็วในการโจมตีระดับนี้ เขาสามารถจับทิศทางและมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เมื่อหมัดถูกหลินฝานคว้าเอาไว้ได้ สีหน้าของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงในพริบตา เขาไม่คิดเลยว่าหลินฝานจะตอบสนองได้รวดเร็วขนาดนี้

วินาทีต่อมา เขาพยายามจะชักหมัดกลับ เพื่อเตรียมตั้งหลักโจมตีหลินฝานใหม่อีกครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ หลังจากที่หมัดของเขาตกไปอยู่ในกำมือของหลินฝานแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนลงไปในปลักโคลน ไม่ว่าเขาจะออกแรงดึงมากแค่ไหน ก็ไม่อาจชักหมัดกลับมาได้เลย

'ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?' ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวของชายหนุ่มตระกูลเมิ่ง

หลินฝานเป็นแค่ผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงมีพละกำลังมหาศาลได้ขนาดนี้?

"เป็นไปไม่ได้!" ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งกัดฟันกรอด เขาไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้

ในเมื่อชักหมัดกลับมาไม่ได้ เขาก็ยกเท้าขึ้น เตรียมจะถีบเข้าใส่ร่างของหลินฝานอย่างจัง

เพียะ!

การเคลื่อนไหวของเขายังคงตกอยู่ในสายตาของหลินฝานอย่างชัดเจน หลินฝานตอบสนองด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ใช้มืออีกข้างปัดป้าบเข้าที่ท่อนขาของอีกฝ่ายอย่างแรง จนขาที่เพิ่งจะยกขึ้นมานั้น ต้องร่วงหล่นกลับไปอยู่ที่เดิมทันที

"ซี๊ดดด!"

ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นพล่านมาจากบริเวณท่อนขาที่ถูกตบ ทำให้ร่างของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด

แม้จะเจ็บปวดเพียงใด แต่สิ่งที่ก่อตัวขึ้นในใจกลับเป็นความตื่นตะลึงเสียมากกว่า

ให้ตายเขาก็ไม่คิดเลยว่า ฝีมือของหลินฝานจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้

นี่มันไม่ใช่พละกำลังที่ผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งจะสามารถมีได้อย่างแน่นอน!

เพียะ!

หลินฝานไม่ได้ปล่อยให้ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งมีเวลาได้หยุดคิดนานนัก มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตวัดมืออีกข้างตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งอย่างแรง

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งปลิวละลิ่วกระเด็นไปด้านข้าง ล้มกลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่งลงได้

เมื่อชายหนุ่มตระกูลเมิ่งเงยหน้าขึ้นมา ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ก็เผยให้เห็นใบหน้าซีกนั้นอย่างชัดเจน ไม่เพียงแต่จะมีรอยนิ้วมือทั้งห้าประทับอยู่จนแดงเถือก แต่ยังบวมเป่งปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว

"เสี่ยวเมิ่ง!" เมิ่งหยวนเต๋อที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับใจคอไม่ดี

นั่นคือว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปของพวกเขาเลยนะ หากต้องมาบาดเจ็บสาหัสอะไรไป แล้วพอกลับไปถึงตระกูล เขาจะเอาหน้าไปตอบคำถามคนในตระกูลได้อย่างไร

"คุณลุง ผมไม่เป็นไรครับ" เมื่อเห็นเมิ่งหยวนเต๋อทำท่าจะวิ่งเข้ามาหา ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งก็รีบกัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วร้องบอก ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนจากพื้น

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตระกูลเมิ่งลุกขึ้นยืนได้ เมิ่งหยวนเต๋อถึงได้หยุดฝีเท้าลง

ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งจ้องเขม็งไปที่หลินฝาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เมื่อกี้นี้ฉันประมาทแกไปหน่อย นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะไม่ได้มีระดับความแข็งแกร่งแค่ผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งจริงๆ ด้วย"

"ไม่ได้เป็นผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่ง?" ทันทีที่เมิ่งหยวนเต๋อได้ยิน ก็หันขวับไปมองหลิวเฟิงทันที

สายตาของเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ากำลังถามหลิวเฟิงว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลิวเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ไม่แพ้กัน วันนั้นที่เขาเห็นหลินฝานสู้กับพวกซอมบี้ หมอนั่นก็ยังเป็นแค่ผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่งอยู่เลย เขาไม่มีทางมองพลาดไปแน่ๆ

"ไอ้เด็กนี่มันต้องเพิ่งจะทะลวงระดับได้แน่ๆ!" หลิวเฟิงยืนยันด้วยความมั่นใจ "สามวันก่อนฉันเห็นมันลงมือกับตา ตอนนั้นมันยังไม่มีความแข็งแกร่งถึงขั้นผู้วิวัฒนาการระดับสองด้วยซ้ำ มันต้องมาอาศัยช่วงเวลาสามวันนี้ทะลวงระดับขึ้นมาได้แหงๆ"

จากน้ำเสียงและท่าทีของหลิวเฟิง เมิ่งหยวนเต๋อก็ไม่พบพิรุธว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก ดังนั้นคำพูดนี้ก็น่าจะเป็นความจริง

แน่นอนว่า ต่อให้หลิวเฟิงจะโกหก เขาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องหลิวเฟิงอยู่ดี อย่างมากก็ทำได้แค่จดจำเรื่องนี้ฝังใจไว้เท่านั้น

"ฉันไม่เคยพูดสักคำว่าฉันเป็นผู้วิวัฒนาการระดับหนึ่ง พวกนายทึกทักกันไปเองทั้งนั้น" หลินฝานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "นายบอกว่าเมื่อกี้ประมาทไป งั้นฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง คราวนี้ก็อย่าประมาทอีกล่ะ เพราะถ้าขืนประมาทอีก จุดจบของนายจะยิ่งอนาถกว่านี้แน่"

ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งแค่นเสียงฮึดฮัด สลัดความเจ็บปวดทิ้งไป แล้วพุ่งทะยานเข้าหาหลินฝานอีกครั้ง

จากประสบการณ์ที่เพิ่งพลาดท่าไปหมาดๆ ครั้งนี้เขาก็ฉลาดขึ้นมาหน่อย เมื่อวิ่งเข้ามาจนเหลือระยะห่างจากหลินฝานอีกประมาณสามเมตร เขาก็กระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วตวัดขาเตะออกไปเต็มแรง โดยไม่ใช้หมัดเป็นอาวุธในการโจมตีหลินฝานอีก

และด้วยความเร็วในการวิ่งพุ่งเข้ามา ผนวกกับแรงส่งจากการกระโดด พลังทำลายล้างจากการเตะครั้งนี้ ย่อมต้องรุนแรงกว่าการโจมตีแบบปกติทั่วไปอย่างแน่นอน

'คราวนี้กูจะรอดูว่ามึงจะป้องกันยังไง!' ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งลอบยิ้มเยาะในใจ เขาไม่เชื่อหรอกว่าหลินฝานจะสามารถสกัดกั้นการโจมตีของเขาในครั้งนี้ได้

"แค่ลูกไม้ปาหี่ ยังกล้าเอามาโชว์ห่วยอีกนะ" เมื่อเผชิญหน้ากับลูกเตะของชายหนุ่มตระกูลเมิ่ง หลินฝานก็เพียงแค่ส่งรอยยิ้มเย้ยหยันกลับไป

ปั้ก!

สิ้นเสียงคำพูด เขาก็ตวัดขาขวาเตะสวนกลับไปด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า เข้าปะทะที่บริเวณเป้ากางเกงของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งอย่างจัง ราวกับมีเสียงแตกหักที่ฟังดูพิลึกพิลั่นดังขึ้นมาด้วย

"อ๊ากกก!!!"

เสียงร้องโหยหวนดั่งหมูถูกเชือดเล็ดลอดออกมาจากปากของชายหนุ่มตระกูลเมิ่ง ร่างของเขาร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นตามเสียงร้องนั้น สองมือกุมเป้าแน่น นอนดิ้นทุรนทุรายเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นดินด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว สภาพของเขาในตอนนี้ดูน่าสมเพชเวทนายิ่งนัก

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ลูกเตะของหลินฝานเมื่อครู่นี้ ไม่ได้ออมแรงไว้เลยแม้แต่น้อย

การโดนลูกเตะอัดเข้าที่จุดยุทธศาสตร์เต็มเปาแบบนั้น ต่อให้ใช้แค่นิ้วเท้าคิดก็คงพอนึกภาพออกว่ามันจะเจ็บปวดร้าวรานสักแค่ไหน

เมิ่งหยวนเต๋อและหลิวเฟิงถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปอีกรอบ

ครั้งแรกอาจจะบอกว่าประมาทจนประเมินฝีมือของหลินฝานต่ำไป

แต่ครั้งนี้ไม่มีคำว่าประมาทแล้วแน่นอนใช่ไหมล่ะ? แต่ทำไมผลลัพธ์มันถึงยังออกมาอีหรอบเดิมอยู่อีก?

แถมดูเหมือนว่า... สภาพจะดูเละเทะยิ่งกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ

ขนาดยังไม่ทันจะได้เข้าถึงตัวหลินฝานเลยด้วยซ้ำ ก็โดนหลินฝานเตะกระเด็นซะแล้ว!

"เสี่ยวเมิ่ง!" เมิ่งหยวนเต๋อในตอนนี้ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกแล้ว รีบสับเท้าวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มตระกูลเมิ่งทันที

คนของตระกูลเมิ่งอีกสองคนก็รีบวิ่งตามไปติดๆ

เมื่อเมิ่งหยวนเต๋อทั้งสามคนไปถึงตัวชายหนุ่มตระกูลเมิ่ง ก็รีบพยุงร่างของเขาขึ้นมาจากพื้น

ในเวลานี้ ชายหนุ่มตระกูลเมิ่งน้ำตานองหน้า ร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าเวทนา

เหตุผลแรกคือความเจ็บปวดแสนสาหัส เหตุผลที่สองคือเขารู้ตัวดีว่า ลูกเตะของหลินฝานในครั้งนี้ มันได้พรากความสามารถในการสืบพันธุ์ของเขาไปตลอดกาลแล้ว

"คุณลุง... ฆ่า... ฆ่ามันให้ผมที... ผมอยากให้มันตาย..." ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมาน สายตาของชายหนุ่มตระกูลเมิ่งก็ยังคงจ้องอาฆาตไปที่หลินฝาน เขามองหน้าหลินฝาน น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

พูดจบ ร่างของเขาก็หมดสติล้มพับไปทันที ไม่ว่าเมิ่งหยวนเต๋อหรือใครจะพยายามเขย่าตัวเรียกแค่ไหน เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย

"ไม่ต้องห่วง เขายังไม่ตาย ยังมีลมหายใจอยู่" หลินฝานแสยะยิ้มบางๆ

(จบแล้ว)