บทที่ 526 การจับกุม
บทที่ 526 การจับกุม
ฮั่ว ฉงจวินแกล้งเอ่ยว่า “ผมจะมอมเหล้าเธอให้เมาพับไปก่อนได้นะครับ...”
พอได้ยินเช่นนั้น ซุน ลี่ไฉก็หัวเราะหึ ๆ ออกมาทันที “แกนี่มันรู้ใจจริง ๆ!”
ในตอนนั้นเอง “เจิ้ง ฮุ่ย” ถือชุดนอนเดินออกมาจากห้องนอนแล้วบอกว่า “เหล่าฮั่ว คุณลองดูสิคะว่าชุดนอนชุดนี้จะพอดีตัวคุณซุนไหม”
เธอกล่าวกับซุน ลี่ไฉต่อว่า “พรุ่งนี้ค่อยให้เหล่าฮั่วพาคุณไปซื้อชุดใหม่นะคะ”
ฮั่ว ฉงจวินจงใจเอ่ยขึ้นว่า “‘เจิ้ง ฮุ่ย’ คุณซุนนาน ๆ จะมาหาเราสักที คุณไปหยิบเหมาไถปี 1985 ที่ผมเก็บสะสมไว้มาหน่อยสิ เราจะได้มาดื่มกันสักนิดสร้างบรรยากาศหน่อย”
“เจิ้ง ฮุ่ย” รับคำแล้วเดินไปหยิบเหล้าในห้องครัว ซุน ลี่ไฉรีบชูนิ้วโป้งให้ฮั่ว ฉงจวินทันที “ทำได้ดีมาก! ตั้งใจทำงานต่อไปนะ เดี๋ยวผมจะช่วยพูดให้รางวัลกับแกต่อหน้าเบื้องบนให้เยอะ ๆ เลย!”
ฮั่ว ฉงจวินยืนตัวตรงทำท่าตะเบ๊ะ “ขอบคุณที่คุณซุนช่วยเมตตาครับ ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณนี้เลย!” จากนั้นจึงเชิญให้ซุน ลี่ไฉเข้าไปเปลี่ยนชุดนอนในห้อง
ซุน ลี่ไฉไม่ได้ปฏิเสธ เขาถือชุดนอนไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าหนัง แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนอนใหญ่อย่างไม่เกรงใจ
“เจิ้ง ฮุ่ย” ถือขวดเหมาไถเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เธอถามฮั่ว ฉงจวินเสียงเบาว่า “ทำไมถึงต้องดื่มเหล้าอีกละคะ?”
ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “มันกำลังจ้องจะกินคุณอยู่น่ะสิ”
คำพูดนั้นทำให้ “เจิ้ง ฮุ่ย” โกรธจัด “ไอ้สารเลวนี่ เดี๋ยวพอจับมันได้นะ ฉันจะสั่งสอนมันให้เข็ดเลย!”
ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “ตอนนี้ต้องอดทนไว้ก่อนนะ ลำบากคุณหน่อยแล้วกัน”
ครู่ต่อมา ซุน ลี่ไฉก็เดินออกมาจากห้องนอน เขาเปลี่ยนมาสวมชุดนอนของฮั่ว ฉงจวินเรียบร้อยแล้ว แต่ในมือยังคงถือกระเป๋าหนังใบนั้นไว้อยู่
ฮั่ว ฉงจวินไม่ได้ทักท้วงเรื่องกระเป๋า เขาให้ “เจิ้ง ฮุ่ย” นำแก้วเหล้าขาวสามใบมาวาง พร้อมกับหั่นผลไม้มาหนึ่งจาน เขาเปิดขวดเหมาไถรินใส่แก้วสามใบ “คุณซุนครับ เรามาดื่มกันสักจอก!”
ซุน ลี่ไฉหยิบแก้วขึ้นมาแต่ยังไม่รีบดื่ม เขาเอ่ยว่า “ได้ยินว่าท่านผู้ใหญ่ชอบดื่มเหล้านี้เป็นพิเศษ ดูท่าจะเป็นเหล้าที่รสชาติดีที่สุดของหัวเซี่ยเลยสินะ”
ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “นี่คือเหล้าที่ดีที่สุดของหัวเซี่ยจริง ๆ ครับ ผู้หญิงดื่มแล้วจะผิวพรรณงดงาม ผู้ชายดื่มแล้วจะฮึกเหิมทรงพลัง ส่วนคุณซุนดื่มแล้วหน้าที่การงานจะรุ่งเรืองยิ่ง ๆ ขึ้นไปครับ”
คำเยินยอนั้นทำให้ซุน ลี่ไฉหัวเราะลั่น เขาเอ่ยเสียงดังว่า “มา! เรามาชนแก้วกัน!”
หลังจากดื่มไปหนึ่งแก้ว “เจิ้ง ฮุ่ย” ก็แสร้งทำเป็นเริ่มมึนเมา “ตายแล้ว ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ เหล้านี้แรงชะมัดเลย!”
ฮั่ว ฉงจวินอธิบายว่า “ปกติเธอไม่ค่อยดื่มเหล้าน่ะครับ ดื่มนิดเดียวก็เมาแล้ว”
คราวนี้ซุน ลี่ไฉยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ เขาเอ่ยว่า “ผมมีโอกาสมาหัวเซี่ยทั้งที คุณฮั่วและภรรยาให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นขนาดนี้ ผมขอเดิมให้ทั้งสองท่านหนึ่งจอกครับ!”
ฮั่ว ฉงจวินรินเหล้าให้ “เจิ้ง ฮุ่ย” จนเต็มแก้ว แล้วทั้งสามคนก็ชนแก้วกันอีกครั้ง
เมื่อผ่านไปสองแก้ว “เจิ้ง ฮุ่ย” เริ่มพูดจาอ้อแอ้ฟังไม่ชัด “คุณซูนคะ ฉันดื่มไม่ไหวแล้วค่ะ ให้เหล่าโฮ่วดื่มเป็นเพื่อนคุณต่อนะคะ”
ฮั่ว ฉงจวินแสร้งตำหนิ “คุณซุนเป็นแขกผู้มีเกียรติเดินทางมาไกล อย่างน้อยคุณก็ต้องอยู่ดื่มเป็นเพื่อนให้ครบสามจอกสิ!”
ซุน ลี่ไฉเอ่ยเสริม “โบราณว่าไว้ เรื่องมงคลต้องมีสาม ครั้งนี้เราดื่มแก้วนี้ให้หมดก็พอแล้วครับ”
หลังจากดื่มแก้วที่สามเข้าไป “เจิ้ง ฮุ่ย” ก็ทำเป็นตาปรือปรอย เอนกายพิงโซฟาแล้วเริ่มส่งเสียงกรนเบา ๆ
ซุน ลี่ไฉดีใจจนเนื้อเต้น เขาส่งสัญญาณให้ฮั่ว ฉงจวินลองเรียกเธอดู
“เจิ้ง ฮุ่ย เจิ้ง ฮุ่ย” ฮั่ว ฉงจวินเรียกอยู่สองสามครั้งพร้อมกับเขย่าตัวเบา ๆ แต่ “เจิ้ง ฮุ่ย” ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
“เธอเมาหลับไปแล้วครับ!” ฮั่ว ฉงจวินทำท่าจะอุ้ม “เจิ้ง ฮุ่ย” ขึ้นมา แต่แล้วก็ชะงักไป เขาหันไปยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยให้ซุน ลี่ไฉแล้วบอกว่า “เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่คุณซุนเถอะครับ!”
ซุน ลี่ไฉไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขาโน้มตัวลงไปดมที่ซอกคอของ “เจิ้ง ฮุ่ย” หนึ่งที ก่อนจะช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมา และกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าหนังใบนั้น
ฮั่ว ฉงจวินรีบเอ่ยแทรกทันที “ผมช่วยถือเข้าไปให้ครับ!”
ในนาทีที่ตัณหาบังตา ซุน ลี่ไฉไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าแล้วอุ้ม “เจิ้ง ฮุ่ย” เดินนำเข้าไปในห้องนอนใหญ่ทันที
ฮั่ว ฉงจวินเดินตามหลังพลางหยิบกระเป๋าหนังใบนั้นขึ้นมา เขารู้สึกได้ทันทีว่ามันหนักอึ้ง เห็นได้ชัดว่าข้างในต้องมีอาวุธซ่อนอยู่แน่นอน
ในตอนนั้นเอง ซุน ลี่ไฉเปลี่ยนมาสวมชุดนอนของเขาแล้ว บนตัวจึงไม่มีที่ให้ซ่อนอาวุธได้อีก และกระเป๋าหนังใบเดียวที่เป็นเครื่องป้องกันตัวก็มาอยู่ในมือของเขาเรียบร้อยแล้ว นี่คือโอกาสลงมือที่ดีที่สุด
ฮั่ว ฉงจวินกระแอมไอเสียงดังหนึ่งครั้ง แล้วพูดไล่หลังไปว่า “คุณซุนครับ จะดื่มอีกสักจอกเพื่อเพิ่มบรรยากาศไหมครับ?”
ซุน ลี่ไฉชะงักไปครู่หนึ่ง ในจังหวะนั้นเอง “เจิ้ง ฮุ่ย” ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เธอใช้ “ท่ากรรไกรไขว้คอ” ตวัดขาขึ้นพันรอบลำคอของซุน ลี่ไฉอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตาเดียวก็สามารถสยบเขาลงได้
ในเวลาเดียวกัน ฮั่ว ฉงจวินก็เปิดกระเป๋าหนังออก คว้าอาวุธขนาดเล็กข้างในนั้นออกมาจ่อไปที่ซุน ลี่ไฉ
จนถึงตอนนี้ ซุน ลี่ไฉถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า... เขาติดกับเข้าแล้ว!
“แกไม่ใช่หู จวิ้น!”
ฮั่ว ฉงจวินยิ้มแล้วถามกลับ “ใครบอกคุณล่ะว่าเป็นหู จวิ้น?”
“แก... แกคือ...” ซุน ลี่ไฉพลันตระหนักได้ในทันที “แกคือฮั่ว ฉงจวิน! แกถึงกับเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษเลยเหรอ? เมียแกก็ด้วยเหรอ?”
ท่ากรรไกรที่ “เจิ้ง ฮุ่ย” ใช้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงธรรมดาจะทำได้ ไม่แปลกที่ซุน ลี่ไฉจะถามออกมาเช่นนั้น
ฮั่ว ฉงจวินยิ้มแล้วบอกว่า “ผมก็แค่ประชาชนผู้รักชาติธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ”
“เจิ้ง ฮุ่ย” ล้วงกุญแจมือออกมาจากด้านหลังแล้วใส่กุญแจมือซุน ลี่ไฉไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวว่า “ฉันคือเจ้าหน้าที่พิเศษหัวเซี่ย รหัสหงเหมย”
ซุน ลี่ไฉถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาเริ่มสับสนไปหมดว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
ในนาทีนี้ ฮั่ว ฉงจวินไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป เขาจึงบอกว่า “เจิ้ง ฮุ่ยภรรยาของผมและลูกชายตอนนี้อยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้ว ส่วนหงเหมยมาแสร้งรับบท เป็นภรรยาผมก็เพื่อจับกุมคุณนี่แหละ!”
ซุน ลี่ไฉไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปไม่ได้ แกจะร่วมมือกับเจ้าหน้าที่พิเศษได้ยังไง? พวกเขาต้องให้เงินแกมหาศาลแน่ ๆ!”
ฮั่ว ฉงจวินแค่นยิ้มเยาะ “เงินน่ะซื้อมันได้แค่คนที่เห็นแก่ตัวและโมหะบังตาเท่านั้นแหละครับ ที่นี่น่ะ มีคนอีกมากมายที่เงินไม่สามารถซื้อได้!”
คราวนี้ซุน ลี่ไฉหน้าถอดสีทันที เขาทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง
หงเหมยบอกว่า “ประธานฮั่ว เดี๋ยวฉันจะรีบติดต่อรัฐมนตรีฉินให้ส่งคนมารับตัวค่ะ”
ฮั่ว ฉงจวินพยักหน้าแล้วตอบตกลง หงเหมยจึงรีบโทรศัพท์แจ้งข่าวทันที
คดีนี้เป็นอันปิดฉากลง ลำดับต่อไปก็คือการสอบสวนซุน ลี่ไฉอย่างหนัก ฮั่ว ฉงจวินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ทันใดนั้น หางตาของเขาสังเกตเห็นซุน ลี่ไฉหงายหลังลงไปนอนกับพื้น เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริง และที่สำคัญคือมีเลือดไหลออกมาจากปากของเขาด้วย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ฮั่ว ฉงจวินเพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก เขาจึงร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
หงเหมยรีบวางหูโทรศัพท์แล้วพุ่งเข้าไปตรวจดูอาการ “เขาโดนพิษ! มีพิษอยู่ในปาก!”
ทั้งสองคนรีบช่วยกันง้างปากซุน ลี่ไฉแล้วเอาน้ำเย็นกรอกปากเพื่อล้างพิษ หงเหมยรีบโทรศัพท์เรียกโรงพยาบาลเพื่อขอความช่วยเหลือฉุกเฉินทันที
ผ่านไปเพียงสิบกว่านาที รถพยาบาลและเจ้าหน้าที่จากกระทรวงความมั่นคงก็มาถึง ทุกคนช่วยกันหามซุน ลี่ไฉขึ้นรถพยาบาล โดยมีรถของกระทรวงความมั่นคงคอยคุ้มกันทั้งด้านหน้าและด้านหลังเพื่อนำตัวส่งโรงพยาบาล
ส่วนฮั่ว ฉงจวินยังคงอยู่ที่บ้าน หลังจากขอบคุณหงเหมยแล้ว เขาก็เดินทางไปรับเจิ้ง ฮุ่ยและลูกชายกลับบ้าน
ไม่กี่วันต่อมา รัฐมนตรีฉินก็แจ้งข่าวมาว่า ซุน ลี่ไฉพ้นขีดอันตรายแล้วตั้งแต่วันแรก และหลังจากอาการคงที่ก็ได้มีการสอบสวนอย่างเร่งด่วน ซึ่งจากคำสารภาพของเขา ทำให้สามารถขุดรากถอนโคนเครือข่ายสายลับได้เพิ่มอีกสองสายงาน
จบบท