บทที่ 370 ทักทายสองตระกูลใหญ่

จางต้าฝูมีความสุขมากเมื่อได้ยินคำพูดของเฒ่าหลี่ เขาลุกขึ้นยืนและมองไปที่เฒ่าหลี่ด้วยความตกใจทันที

เฒ่าหลี่ตกลงร่วมงานกับเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับจางต้าฝู

"ใช่"

เฒ่าหลี่พยักหน้าเล็กน้อย

จางต้าฝูหายใจเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่สามารถระงับความตื่นเต้นเลยพูดขึ้นมาว่า

"โอเค..โอเค..เอาล่ะพี่หลี่ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"

"เราจะแบ่งกันคนละครึ่งตามที่ผมได้บอกเลยนะ"

จากนั้นจางต้าฝูก็มีสายตาที่เป็นกังวลขึ้นมาและมองไปที่เฒ่าหลี่

"พี่หลี่พร้อมตอนไหนล่ะ เราจะได้เดินทางไปพม่ากันเลย"

"ใจเย็นๆก่อน"

เฒ่าหลี่ส่ายหัวและพูดต่อว่า

"เอ็งจากหนานจิงไปอยู่พม่าซะนาน ไหนๆก็กลับมาแล้วก็อยู่ฉลองตรุษจีนที่หนานจิงกันก่อนสิ"

"ได้เลยพี่หลี่"

จางต้าฝูพยักหน้าเห็นด้วย

ไหนๆพี่หลี่ก็ตกลงจะไปช่วยงานที่พม่าอยู่แล้ว นี่ถือเป็นข่าวดีที่สุดในการฉลองตรุษจีนของเขาเลย

แต่ในการมาที่หนานจิงครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ตัวของจางต้าฝูคนเดียวเท่านั้น เขายังได้พาลูกๆหลานๆของเขามาที่หนานจิงอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาอะไรเลยที่จะอยู่ฉลองตรุษจีนที่นี่

"พี่หลี่ผมของตัวกลับก่อนนะ ไว้ว่างๆเดี่ยวผมจะแวะมาหาใหม่"

จางต้าฝูพูดด้วยรอยยิ้มจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องรับแขกของบ้านซูข่านไป

เมื่อมองดูจางต้าฝูกับบอดี้การ์ดที่เดินออกจากบ้านไป ซูข่านก็หันมาเฒ่าหลี่ด้วยอารมณ์ที่งุนงง

"ที่จริงเฒ่าหลี่ไม่ต้องไปพม่ากับเขาเลยก็ได้นะ เงินที่เขาให้เฒ่าหลี่เป็นเพียงแค่เศษเงินของฉันด้วยซ้ำ"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

เฒ่าหลี่หัวเราะเสียงดังและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผมรู้ว่าตัวตนของคุณนั้นยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่ผมอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มาเป็นเวลานาน ผมเลยคิดว่าต้องทำอะไรอย่างอื่นเพิ่มบ้าง"

"ผมได้คัดแยกของเก่าที่สภาพยังดีอยู่ในห้องลับหมดแล้วด้วย ต้องขอบคุณคุณจริงๆที่ทำให้ผมได้มีโอกาสสัมผัสกับของเก่าพวกนั้นอีกครั้ง"

ซูข่านถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

ที่เฒ่าหลี่พูดก็ถูก ตอนนี้ของเก่าในห้องลับนั้นอาจมีมูลค่าหลายหมื่นล้านแล้วก็เป็นได้ เรียกได้ว่าเป็นผลงานของเฒ่าหลี่ล้วนๆ

เฒ่าหลี่ทำงานและอยู่ที่บ้านของซูข่านมาก็เป็นเวลาตั้งหลายปีแล้ว ไม่ว่ายังไงเฒ่าหลี่ก็ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเขาเลยสักคนเดียว

ตามประเพณีแล้วตอนนี้ซูข่านก็เปรียบเสมือนกับญาติคนสุดท้ายที่เฒ่าหลี่มี

ซูข่านเองก็ยังหนุ่มยังแน่น เขายังใช้ชีวิตต่อไปในโลกนี้ได้อีกเป็นสิบๆปี แต่ตัวของเฒ่าหลี่นั้นอายุก็ปาเข้าไปจะ 70 ปีแล้ว เฒ่าหลี่รู้ตัวเองดีว่าตัวเขานั้นอยู่ได้อีกไม่นานเท่าไหร่

และเขาก็ไม่มีอะไรทิ้งไว้ให้กับซูข่านที่เปรียบเสมือนญาติคนสุดท้ายของเขาอีกด้วย

ซูข่านเองก็ไม่คิดว่าจะต้องได้รับอะไรจากเฒ่าหลี่อยู่แล้ว ตัวเขานั้นก็พร้อมช่วยเหลือเฒ่าหลี่ไปจนถึงวันสุดท้ายที่จะอยู่ด้วยกัน ถ้าเฒ่าหลี่เป็นอะไรขึ้นมา ซูข่านก็พร้อมที่จะจัดงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเขา

แต่ตัวของเฒ่าหลี่ไม่ต้องการแบบนั้น เขาไม่อยากอยู่โดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้กับซูข่าน ดังนั้นเฒ่าหลี่จึงตัดสินใจในการออกเดินทางครั้งสุดท้ายของเขา อย่างน้อยเขาคิดว่ามันน่าจะมีอะไรบางอย่างมอบให้กับซูข่านได้

"เฒ่าหลี่…"

ซูข่านมองไปที่เฒ่าหลี่ที่มีสายตามุ่งมั่น เขาเข้าใจดีกว่าไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเฒ่าหลี่ได้อีกแล้ว สิ่งที่ซูข่านทำได้ตอนนี้คือเคารพกับตัดสินใจของเฒ่าหลี่

ภายในใจของซูข่านรู้สึกสับเล็กน้อย

"ในเมื่อเฒ่าหลี่ตัดสินใจแล้ว ฉันจะให้คนไปกับเฒ่าหลี่ด้วยละกัน"

ซูข่านพูดช้าๆ

"ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด"

สถานการณ์ในประเทศพม่านั้นไม่อาจคาดเดาได้ แม้ว่าจางต้าฝูจะไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อเฒ่าหลี่ แต่ซูข่านก็ไม่อยากจะคิดว่าข้อเสนอ 50% ของจางต้าฝูจะเป็นไปได้

เฒ่าหลี่เองก็ไม่ได้เชื่อมั่นว่าจางต้าฝูเป็นคนดี 100%

ซูข่านเคยเห็นคนแบบนี้มาเยอะแล้ว เพื่อนรักกันที่มาทำงานด้วยกัน สุดท้ายก็ต้องมาฆ่าฟันกันเองเพื่อผลประโยชน์

เฒ่าหลี่พยักหน้าเห็นด้วยกับซูข่าน จากนั้นซูข่านก็ตะโกนเรียกซงหมิงเจียงที่อยู่ในสวนหน้าบ้าน

"หมิงเจียง!!"

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงตอบรับอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาหาซูข่านในห้องรับแขกด้วยความเคารพ

"ไปให้เจียงเฝิงจัดคนเพื่อเดินทางไปอยู่พม่ากับเฒ่าหลี่สัก 4-5 คนหน่อย เอาแบบที่นิสัยโหดเหี้ยมหรือมีประการณ์เยอะๆหน่อยก็ดี"

ซูข่านพูดกับซงหมิงเจียง

"ได้ครับพี่สาม พี่น้องของผมมีแนวนั้นอยู่เยอะเลยครับ"

ซงหมิงเจียงพูดด้วยความมั่นใจ

คนที่กลับมาจากสงครามเวียดนามนั้น ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นพวกที่มือเปื้อนเลือดกันทั้งนั้น ประสบการณ์ในสนามรบทำให้นิสัยของคนพวกนี้เปลี่ยนไป

พี่น้องของซงหมิงเจียงก็บางคนก็ได้ทำงานให้กับซูข่าน ดังนั้นการเรียกตัวมามันจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

"ถ้าได้คนแล้ว จ่ายเงินล่วงหน้าให้พวกเขา 2,000 หยวน จากนั้นก็ให้พวกเขากลับมาที่หนานจิงหลังเทศกาลตรุษจีนสิ้นสุดลง"

ซูข่านได้สั่งต่อ

"สะ..2,000 หยวน"

ซงหมิงเจียงสูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปที่ซูข่านด้วยความประหลาดใจ

2,000 นี้มันเท่ากับเงินค่าจ้างเกือบ 3 ปีสำหรับคนทั่วไป สำหรับคนที่ทำงานกับซูข่านมานานอย่างซงหมิงเจียงยังรู้สึกแปลกใจเลย

เงินมากขนาดนี้มันสามารถนำไปสร้างบ้านหลังใหญ่ได้สบาย

พี่สามจะใจกว้างไปถึงไหนกัน…

"ครับพี่สาม เดี๋ยวผมจะรีบไปบอกเจียงเฝิงให้หาคนทันที"

ซงหมิงเจียงพยักหน้า จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องรับแขกไป

ซูข่านมองซงหมิงเจียงที่ออกจากห้องไปแล้วก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

2,000 หยวนสำหรับการเดินทางไปทำงานต่างประเทศนั้นมันไม่ได้มากอะไรเลย แถมเป็นงานที่ค่อนข้างจะเสี่ยงที่พวกเขาจะไม่ได้กลับบ้านมาเจอกับครอบครัวอีก

ที่ประเทศพม่านั้นไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยอะไรให้กับคนเหล่านี้ได้ และยิ่งเป็นประเทศพม่าตรงชายแดนอีก

ที่ซูข่านทำได้คือการให้เงินล่วงหน้าเท่านั้น พวกเขาจะได้มีกำลังใจในการไปทำงานที่เสี่ยงต่อชีวิตหน่อย

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนว่าซูข่านต้องการที่จะพูดคุยกับคนที่อยู่เซียงเจียงด้วย

จางต้าฝูบอกว่าเขารู้จักกับตระกูลใหญ่พอสมควร แสดงว่าคนที่นั่นจะต้องรู้นิสัยใจคอและการทำงานของเขา

ซูข่านจะไม่ยอมปล่อยให้เฒ่าหลี่ไปกับคนที่โกหกหลอกลวงเด็ดขาด สำหรับเฒ่าหลี่แล้ว เขาเปรียบสภาพทั้งอาจารย์และเพื่อนในเวลาเดียวกัน

อีกทั้งยังคอยให้คำปรึกษาเรื่องอื่นอีกด้วย