บทที่ 369 ส่วนแบ่ง 50%

เฒ่าหลี่หยิบถ้วนขึ้นมาจิบชาช้าๆ ในขณะที่จางต้าฝูนั่นมีท่าทีที่ร้อนลนอย่างเห็นได้ชัด

งานนี้เขาต้องการตัวของเฒ่าหลี่เป็นอย่างมาก

ทักษะในการคัดแยกทองกับหยกของจางต้าฝูก็อยู่ในเกณฑ์ที่ผู้เชี่ยวชาญยังยอมรับ มีไม่กี่คนในพม่าจะมีประสบการณ์ที่โชกโชนเทียบกับเขา

แต่การกลับมายังประเทศจีนครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาเพียงเพราะว่าคำเชิญจากทางการอย่างเดียวหรอก เป็นไปได้ว่าเขากำลังมองหาอะไรสักอย่างอยู่ ยกตัวอย่างเช่น เพื่อนเก่าสมัยร่วมงานด้วยกัน

และยิ่งมาเห็นเฒ่าหลี่ด้วย จางต้าฝูเลยต้องการตัวเฒ่าหลี่อย่างมาก

ไม่รู้ว่าจะเป็นงานอะไร แต่ดูแล้วน่าจะเป็นงานที่จะต้องเกี่ยวกับของเก่าไม่ก็วัตถุโบราณแน่ๆ

"พี่หลี่ พี่ต้องช่วยผมนะ"

จางต้าฝูพูดต่ออย่างรวดเร็ว

"เมื่อไม่นานมานี้ผมได้เหมืองเก่ามาเหมืองหนึ่ง เหมืองนี้ถูกใช้งานในการขุดหาแร่เป็นเวลานานมาก หยกหรืออัญมณีต่างๆก็ถูกขุดออกไปจนเกือบจะหมดเหมือง"

"เมื่อเดือนก่อนผมได้ส่งคนเข้าไปตรวจสอบที่เหมืองนั่น คนที่ผมส่งไปเขาบอกว่า ที่แม่น้ำที่หน้าเหมืองมันมีเศษของหยกที่ตกหล่นอยู่ ผมจึงเอาเศษหยกพวกนั้นมาขัดเกลา"

"แต่หยกที่เจอหน้าเหมืองอันนี้มันดูสวยงามกว่าหยกอันอื่นมาก สีของมันแวววาวจนผิดสังเกต สุดท้ายแล้วผมก็ค้นพบว่าไม่ใช่หยกครับ มันคือมรกต"

"มรกตเองจะมีราคามากกว่าหยกหลายต่อหลายเท่า ผมจึงรีบส่งคนไปค้นหาหยกแบบอันนี้ทันที แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเจอเลยสักคน"

"ผมเลยอยากให้พี่หลี่ไปที่เหมืองนั่นกับผม เราต้องค้นหาว่าทำไมถึงมีมรกตมาอยู่ในเหมืองเก่าแบบนี้ได้ ถ้าหากว่าเจอเหมืองมรกต ผมยินดีที่จะแบ่ง % เหมืองนี้กับพี่หลี่"

จางต้าฝูกัดฟันเล็กน้อยและพูดว่า

"เราจะแบ่งกันคนละ 50 ต่อ 50"

เหมืองเก่าเองไม่ได้มีราคามากมายอะไรเลยในพม่า จะซื้อไว้เสี่ยงโชคก็ไม่ได้เสียหายอะไร

แต่จางต้าฝูก็ใจปล้ำเหมือนกันที่ยอมแบ่งกำไรถึง 50%

แล้วทางจางต้าฝูก็เป็นฝ่ายที่ลงทุนเองด้วยซ้ำ ทางเฒ่าหลี่มีแต่ได้กับได้

เขาแทบไม่ต้องลงทุนอะไรเลยสักหยวนเดียว ถ้าหากว่าเจอเหมืองมรกตจริงอย่างที่จางต้าฝูบอก เฒ่าหลี่ก็จะกลายเป็นเศรษฐีขึ้นมาทันที

แต่ทำไมจางต้าฝูถึงใจกว้างขนาดนี้?

แสดงว่ามรกตนี้น่าจะขาดตลาดพอสมควร ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่ยอมลงทุนมากขนาดนี้หรอก แต่เขาก็ทำทุกอย่างแบบมีแผนการเหมือนกันนะ

ทักษะในการประเมินหยกและทองคำของจางต้าฝูที่ได้เรียนมาจากเฒ่าหลี่ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้พูดเกินจริงเลยด้วย

ซูข่านคิดกับตัวเองในใจ

"เฮ้อ"

เฒ่าหลี่ถอนหายใจเล็กน้อย เขาหลี่ตาลงและพูดกับด้วยรอยยิ้ม

"ไท่ฝูเอ๊ย ข้อเสนอของเอ็งนี่มันปฏิเสธยากจริงๆเลย แต่ต้องขอโทษด้วยที่ข้าจะปฏิเสธมันอีกครั้ง"

จางต้าฝูสูดลมหายใจเข้าลึกๆและมองไปที่เฒ่าหลี่ก่อนจะพูดว่า

"พี่หลี่ เราเองก็เคยทำงานด้วยกันมานะ ช่วยผมอีกสักครั้งหนึ่งเถอะ"

"พี่หลี่ลองมองตัวเองแล้วเทียบกับผมดูสิ เฒ่าหลี่จะยอมอยู่ที่นี่เพื่อทำงานแล้วรับเงินเดือนละไม่ถึงร้อยหยวนอย่างงั้นเหรอ? เต็มที่เลยต่อปีก็ได้เงินไม่ถึงพันหยวนด้วยซ้ำ"

"เงินพันหยวนยังไม่สามารถซื้อหยกสักก้อนหนึ่งได้เลยนะพี่หลี่"

เมื่อได้ยินจางต้าฝูพูด เฒ่าหลี่ก็มองไปที่ซูข่านทันที จางต้าฝูเห็นแบบนั้นก็ยิ้มที่มุมปาก

เฒ่าหลี่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าซูข่านสามารถทำเงินได้มากเท่าไหร่ต่อเดือน เขาเคยเห็นซูข่านคุยกับคนที่มาจากเซียงเจียงเกี่ยวกับเรื่องตัวเลขอยู่

เห็นว่าจะเป็นหลักร้อยล้านไม่ก็พันล้านนี่แหละ จำได้ว่าเกี่ยวกับหุ้นญี่ปุ่นหรือหุ้นอเมริกาอีกด้วย แสดงว่าซูข่านจะต้องไปลงทุนกับประเทศพวกนั้นแล้ว

เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินเลยสักนิดเดียว

เฒ่าหลี่เกือบจะหัวเราะออกมาหลังจากคิดเรื่องพวกนี้ จางต้าฝูต้องไม่รู้อะไรแน่ๆว่ามูลค่าเงินที่เขาหามาได้นั้น สำหรับซูข่านมันก็แค่เศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น

ซูข่านชะงักไปเล็กน้อย ตอนนี้เขาถูกมองว่าเป็นเจ้านายที่ไม่ได้ร่ำรวยที่จะสามารถจ่ายเงินเดือนให้เฒ่าหลี่ได้เกินปีละพันหยวน

เขาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้ดี

เอาแค่ทรัพย์สินในเซียงเจียงอย่างเดียวของซูข่านก็มีมูลค่ามากกว่าหมื่นล้านเข้าไปแล้ว นี่ยังไม่รวมกับมูลค่าของตึกที่กำลังสร้างอีกสองตึกนะ

ในเมืองหนานจิงเองก็ยังมีธุรกิจของเขาที่กำลังดำเนินการอยู่ แถมยังมีรายได้อยู่ในหลักล้านอีกด้วย

ทุกธุรกิจก็มียอดกำไรเพิ่มขึ้นต่อเนื่องทุกเดือน

นี่คือเจ้านายที่ไม่มีเงินงั้นเหรอ?

เขาไม่สามารถให้เงินปีละเกินพันหยวนได้อย่างงั้นเหรอ?

เฒ่าหลี่และซูข่านมีสีหน้าที่เหมือนกำลังจะคิดอะไรบางอย่าง จางต้าฝูเลยรู้ว่าเขานั้นได้พูดแทงใจดำของทั้งสองคนไปแล้ว

ถ้าทำอย่างนี้ต่อไป เฒ่าหลี่จะต้องมาทำงานกับเขาแน่

"ผมรับประกันได้เลยว่าเฒ่าหลี่จะต้องได้เงินเกินปีละพันหยวนแน่ๆ"

จางต้าฝูพูดพร้อมกับหัวเราะ

"เงินมากขนาดนี้ พ่อหนุ่มคนนี้คงจะจ่ายให้เฒ่าหลี่ไม่ไหวแน่ๆ ผมสามารถพอเฒ่าหลี่ไปเที่ยวต่างประเทศได้อีกด้วยนะ เฒ่าหลี่อยากไปยุโรป อเมริกา หรือญี่ปุ่นดีล่ะ"

"ถ้าเฒ่าหลี่รับปากว่าจะไปทำงานกับผมที่เหมืองนั่น ผมสัญญาว่าจะให้เงินเฒ่าหลี่ก่อนเลยหมื่นหยวนเป็นรางวัล"

"ถ้าสมมุติว่าเจอเหมืองมรกตจริงๆละก็ ผมเกรงว่าจะต้องให้เงินเฒ่าหลี่เดือนละหมื่นหยวนได้มั้ง ฮ่าๆๆ"

เดือนละหมื่นหยวนงั้นเหรอ?

นี่มันก็แค่รายได้ของธุรกิจของเราในหนานจิงแค่วันเดียวเท่านั้น

ใจปล้ำทั้งทีแต่ให้เงินเดือนน้อยแค่นี้เนี่ยนะ?

ซูข่านคิดกับตัวเองในใจ

"ตกลง"

ทันใดนั้นเองเฒ่าหลี่ก็ได้พูดขึ้น

"ฉันไม่ต้องการเงินเดือนอะไรเยอะขนาดนั้นหรอก ฉันต้องการแค่ส่วนแบ่ง 50% เท่านั้น"

"อะไรนะ!!"

ซูข่านตกใจที่ได้ยินคำนี้จากเฒ่าหลี่ เขาประหลาดใจกับการตัดสินใจครั้งนี้มาก

ทำไมเฒ่าหลี่ถึงเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้?

จากนั้นซูข่านก็เห็นแววตาที่เฒ่าหลี่ได้มองมาที่เขา

ทันใดนั้นเองซูข่านก็เข้าใจเจตนาของเฒ่าหลี่ได้ทันที