บทที่ 367 จางต้าฝู

เมื่อได้คำคำว่าตระกูลจู ซูข่านก็หันไปมองที่เฒ่าหลี่ทันที คนๆนี้เฒ่าหลี่จะต้องรู้จักแน่ ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดชื่อนี้ได้ยังไง

แถมตัวของเขาเองก็เป็นคนที่อายุ เป็นไปได้ว่าตาเฒ่าที่อยู่หน้าบ้านคนนี้จะต้องเคยอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้

ไม่อย่างงั้นก็อาจจะรู้จักกับเจ้าของบ้านคนเก่า ซึ่งเป็นไปได้ว่าอาจจะรู้จักกับเฒ่าหลี่ด้วย

รู้อะไรไหม แม้แต่เสี่ยวผิงหรือซงหมิงเจียง พวกเขาทั้งสองไม่รู้จักชื่อของบ้านหลังนี้ ที่จริงบ้านหลังนี้เคยถูกเฒ่าหลี่เรียกว่าคฤหาสน์ของตระกูลจูด้วย

ตอนที่ซูข่านให้ลู่กั๋วเฉียงซื้อ เขาได้ให้ลู่กั๋วเฉียงเอาป้ายชื่อของบ้านนี้ออกทันที ฉะนั้นแล้วคนที่รู้ว่าบ้านหลังนี้คือคฤหาสน์จูมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

"เฮ้อ"

ซูข่านถอนหายใจยาว

"เฒ่าหลี่ต้องการเรียกเขาเข้ามาไหม?"

ซูข่านถามกับเฒ่าหลี่

ตาเฒ่าที่อยู่ข้างนอกบ้านนั้น ไม่ว่าเขาจะมาต่างประเทศหรือจะเซียงเจียงก็ตาม ตราบใดที่ซูข่านไม่อนุญาติ เขาก็ไม่มีสิทธิเข้ามาในบ้านหลังนี้

ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับเฒ่าหลี่

ถ้าเฒ่าหลี่ไม่ต้องการที่พบใครหน้าไหน ซูข่านจะไล่พวกเขาออกไปทันทีไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นมหาเศรษฐีหรือมีอำนาจแค่ไหน

ซูข่านจำไม่ได้ว่าในซอยของบ้านเขาจะมีเศรษฐีคนไหนอยู่ โดยทั่วไปแล้วบ้านเกิดของเศรษฐีที่มีชื่อเสียงไม่ได้มาจากซอยนี้แน่นอน

ดังนั้นไม่มีใครที่จะรวยว่าซูข่านแล้ว

ถ้ามีใครที่รวยกว่าและพยายามจะทำตัวยิ่งใหญ่ ซูข่านก็แค่ซื้อบริษัทหรือกิจการของฝ่ายนั้นให้หมด ซูข่านดูเหมือนคนที่ไม่มีปัญญาซื้อไหมล่ะ?

ตอนนี้ว่านเซี่ยงกรุ๊ปที่บริหารงานโดยจางหม่านมีเงินหมุนเวียนอยู่เท่าไหร่รู้ไหม? อย่างน้อยเลยก็เป็นหลักพันล้าน และยังไม่รวมกับหุ้นและดัชนีหุ้นที่เพิ่งลงไปอีก

ตราบใดที่ราคาอสังหาฯริมทรัพย์ของเซียงเจียงเพิ่มขึ้น มูลค่าทรัพย์สินในว่านเซี่ยงกรุ๊ปก็จะเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ซูข่านจะให้เฒ่าหลี่ตัดสินใจทั้งหมด

"ฮี่ๆๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูข่าน เฒ่าหลี่ก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ เขามองไปที่ซูข่านด้วยความรู้สึกที่ขอบคุณ

เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าซูข่านจะถามความเห็นเรื่องนี้จากเขาด้วย จริงๆแล้วเจ้าของบ้านจะต้องเป็นตัดสินเรื่องพวกนี้เองด้วยซ้ำ

สำหรับเฒ่าหลี่แล้ว นอกจากฝีมือและทักษะในเรื่องวัตถุโบราณ เขาก็ไม่ได้มีทักษะด้านอื่นอีก จริงๆแล้วเรียกได้ว่าไร้ประโยชน์ด้วยซ้ำ

เฒ่าหลี่รู้ดีว่าซูข่านยิ่งใหญ่แค่ไหนในเมืองหนานจิง น้อยคนนักที่กล้าจะแหยมกับซูข่าน ซึ่งคนเหล่านั้นจะต้องเป็นพวกโง่บรมด้วยซ้ำ

เบื้องหลังของทุกอย่างที่ยิ่งใหญ่ในเมืองหนานจิง มีวีรบุรุษคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่เงามืด วีรบุรุษคนนี้ไม่ใช่คนที่ใจดีคอยช่วยเหลือคนแต่อย่างใด เขาเป็นคนที่ทำอะไรตามใจตัวของเขาเองสุดๆ

เฒ่าหลี่ก็โล่งใจที่ซูข่านไม่ได้เป็นคนเหลวไหลเหมือนกับพวกลูกคนรวยคนอื่น ที่ผ่านมาเขาก็ได้แสดงอะไรหลายๆอย่างให้เฒ่าหลี่ได้เห็นแล้ว

"ให้ผมออกไปดูก่อนดีกว่าไหม?"

เฒ่าหลี่พูดช้าๆ

"บางทีอาจจะเป็นเพื่อนเก่าของผมก็ได้ ก่อนที่ผมจะไปนอนในโลงอย่างน้อยได้เจอเพื่อนเก่าสักคนก็ยังดี"

เฒ่าหลี่พูดด้วยประโยคปลายเปิดมากๆ

เฒ่าหลี่เองเป็นคนที่มีเพื่อนมากมาย แต่คนที่คิดร้ายหรือเป็นศัตรูของเขาก็เยอะมากไม่แพ้กัน ศัตรูบางคนของเฒ่าหลี่อาจจะไม่ได้เป็นคนที่ร่ำรวยที่สุด แต่ในเรื่องบางเรื่องศัครูของเฒ่าหลี่ก็รับมือยากที่สุดเหมือนกัน

"ป่ะ"

ซูข่านพยักหน้าและพูดต่อว่า

"ฉันไปด้วยล่ะกัน บางทีอาจจะไม่ใช่เพื่อนของเฒ่าหลี่ก็ได้ ฉันจะได้ไล่เขา"

เฒ่าหลี่หันไปมองซูข่านด้วยสายตาที่ขอบคุณอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าซูข่านต้องการที่จะตามไปด้วย แม้ว่าจะตาเฒ่าที่อยู่หน้าบ้านจะไม่ใช่ศัตรูก็ตาม แต่ถ้ามีซูข่านไปด้วยอย่างน้อยเขาก็ยังสามารถทำอะไรได้บ้าง

จริงๆแล้วซูข่านไม่ควรต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย เขาสามารถใช้ให้ซงหมิงเจียงออกไปแทนตัวของเขาก็ได้

เฒ่าหลี่รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

"ไปกันเถอะหมิงเจียง"

ซูข่านหันไปพูดกับซงหมิงเจียง

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพยักหน้า

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินออกจากตัวบ้านมาที่สวนหน้าบ้าน ไม่นานพวกเขาทั้งสามก็เดินมาถึงที่หน้าบ้าน ทั้งสามคนมองไปก็เห็นคนแก่ๆคนหนึ่งยืนอยู่

มีผู้ชายและผู้หญิงอายุประมาณ 30 ยืนอยู่ด้วยข้างๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาน่าจะเป็นบอดี้การ์ดให้กับตาเฒ่าคนนี้

ซูข่านมองดูที่ตาเฒ่าก็รู้สึกได้ความออร่าของคนรวยที่ออกมาจากตัว บรรยกาศรอบๆตัวของตาเฒ่านี้มันดูแตกต่างจากคนทั่วไปที่เขาได้เจอมาเลย

ทันใดนั้นตอนที่ตาเฒ่าได้เห็นกับเฒ่าหลี่ เขาก็ตะโกนมาเสียงดัง

"ว่าแล้ว ยังไม่ตายจริงๆด้วย!!"

ซูข่านได้ยินอีกฝ่ายพูดพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นเต้น ซูข่านก็โล่งใจและรู้ได้ทันทีว่าคนๆนี้เป็นมิตร ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่เสียเวลามาทำหน้าแบบนี้หรอก

ซูข่านรู้จักกับเฒ่าหลี่มานาน ตาเฒ่าคนนี้ดูคล้ายๆกับเฒ่าหลี่อยู่ไม่น้อย

"ใครอ่ะ…"

เฒ่าหลี่มองไปที่อีกฝ่ายพร้อมทั้งหรี่ตามองด้วยความสงสัย

"ผมเอง จางต้าฝูไง"

อีกฝ่ายตะโกนเสียงดัง

"จางต้าฝู?"

เฒ่าหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ทันใดนั้นดวงตาของเฒ่าหลี่ก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมกับพูดว่า

"ไท่ฝูงั้นเหรอ?"

"ใช่ๆๆๆ ผมเอง"

ตาเฒ่าชื่อจางต้าฝูหัวเราะพร้อมพูดต่อว่า

"ไม่เจอกันตั้งนาน แก่ลงไปเยอะเลยนะ"

"ใช่"

เฒ่าหลี่พยักหน้า

ซูข่านเลยพูดขัดทั้งสองคน

"ถ้ารู้จักกันอยู่แล้ว งั้นเราเข้าไปนั่งคุยกันในบ้านดีกว่าไหม? จิบชาร้อนๆไปคุยไป ข้างนอกมันหนาวเกินกว่าที่จะยืนพูดคุยกันนะ"

เฒ่าหลี่พยักหน้าและหันไปพูดกับจางต้าฝู

"ไทฝูเข้ามาในบ้านก่อน"

"ขอบคุณมากพี่หลี่"

จางต้าฝูพยักหน้าเช่นกัน ซูข่านเห็นแบบนั้นก็รู้แล้วว่าจางต้าฝูน่าจะเป็นรุ่นน้องของเฒ่าหลี่

ทั้งหมดได้เดินเข้ามาในบ้านของซูข่าน ระหว่างที่อยู่สวนหน้าบ้านนั้นจางต้าฝูก็ได้พูดขึ้นมา

"พี่หลี่ ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลย"

หลังจากพูดจบจางต้าฝูก็ถอนหายใจออกมา

"ตอนนั้นมันก็เป็นเวลาหลายปีแล้วนะ จะเปลี่ยนไปก็ไม่แปลกหรอก"

เฒ่าหลี่ส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม

หลังจากที่เฒ่าหลี่พูดจบเขาก็ได้เดินและแนะนำจางต้าฝูให้กับซูข่านด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

"ชายคนนี้คือจางต้าฝู สมัยก่อนเขาเคยทำงานกับผมตอนอยู่ที่โรงรับจำนำ เขาฉลาดเป็นกรดเลยแหละ"

"ตอนที่ชาวญี่ปุ่นได้บุกประเทศจีน จางต้าฝูกลัวหัวหดเลยรีบหนีออกจากหนานจิงไป"

"แต่ตอนนี้เขาเหมือนจะเป็นเศรษฐีแล้วนะเฒ่าหลี่"

ซูข่านหัวเราะเบาๆ

"โถ่ว"

เมื่อได้ยินคำแซวของซูข่าน เฒ่าหลี่ก็กลอกตาและพ่นลมโกรธออกมา