ตอนที่ 207 กากเต้าหู้

ไม่เพียงแต่ต้าชุนและเหลาหลี่ที่เข้าใจในความหมายของซูข่าน ลู่กั๋วเฉียงเองก็เข้าใจเช่นเดียวกัน

"พวกนายนี่แมร่งโคตรโชคดีเลย"

ลู่กั๋วเฉียงรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยกับโอกาสที่พี่สามได้มอบให้กับทั้งสอง

มันเหมือนกับระเบิดนิวเคลียร์ที่ทิ้งลงในบ้านหลังนี้ มันยิ่งใหญ่มากๆ

โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ของเขาเป็นเพียงโรงงานเล็กๆเท่านั้น ลู่กั๋วเฉียงเชื่อว่าทั้งสองคนจะต้องทำบริษัทรับเหมาให้ยิ่งใหญ่ใกล้เคียงกับโรงงานของเขาได้

"รีบขอบคุณพี่สามสิ"

ซงหมิงเจียงตะโกนเสียงดัง

"ใช่ พวกนายรีบขอบคุณพี่สามได้แล้ว"

ไทเกอร์มองไปยังทั้งสองคนแล้วก็พูดขึ้นมาเช่นเดียวกัน

"พวกเขาน่าจะช็อคกันไปแล้วหละ"

เสี่ยวจุนหัวเราะเล็กน้อย

สำหรับซูข่านแล้วเงินจำนวนนั้นมันไม่ได้มากมายอะไรเลย แต่กับทั้งสองคน พวกเขายังไม่เคยเห็นเงินหมื่นมาก่อนด้วยซ้ำ จะช็อคกับเงิน 200,000 ก็ไม่น่าแปลก

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

ต้าชุนและเหลาหลี่ก้มหัวขอบคุณซูข่านอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องรีบขอบคุณตอนนี้ ปริมาณงานที่พวกนายจะได้ทำมันอาจจะยังไม่เยอะเท่าไหร่ ช่วงนี้มันอาจจะเป็นงานแค่สร้างถนนอย่างเดียวก่อน"

ซูข่านพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"แต่ถ้าเริ่มมีงานแปลกๆเข้ามา หรืองานเบ็ดเตล็ดอะไรก็แล้วแต่ พวกนายก็สามารถรับทำได้เลย

"ถ้าไม่เข้าใจก็ในเรื่องของการจัดการภายในบริษัทก็เรียนรู้ให้มากๆ อย่าอายจะที่จะถามคนที่มีประสบการณ์ พยายามศึกษาเรื่องอื่นให้มากขึ้นด้วย"

"ถ้าเป็นไปได้ก็พยายามคุยกับนักออกแบบหรือสถาปนิคให้มันเยอะๆ จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง"

ซูข่านสั่งสอนด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

เขาได้นำประสบการณ์ที่เห็นในอนาคตมาสั่งสอนต้าชุนและเหลาหลี่ ในแง่ของธุรจกิจรับเหมาก่อสร้าง ธุรกิจนี้จะค่อยๆพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาไม่กี่ปี

เม็ดเงินมูลค่าหลายล้านล้านหยวนได้หมุนเวียนอยู่ในตลาดนี้ เขาคิดว่าบริษัทของเขาสามารถไปได้ถึงพันล้านได้เช่นกัน

ตอนนี้กำลังมีโครงการสร้างตึกซิงซีที่สูง 100 ชั้นอยู่ ถึงทีมงานที่สร้างไม่ใช่คนในประเทศ พวกเขายังไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้ซักเท่าไหร่

ไม่ต้องพูดถึงบริษัทที่กำลังจะก่อตั้งโดยต้าชุนและเหลาหลี่ พวกเขาไม่สามารถทำได้เลยด้วยซ้ำ แต่ซูข่านก็วางแผนให้พวกเขานำทีมไปเรียนรู้งานจากพวกต่างประเทศ

ประสบการณ์พวกนี้ไม่สามารถหาได้บ่อยๆ พวกเขาต้องเรียนรู้จากทีมวิศวกรให้ได้มากที่สุด ถึงแม้ว่าทีมวิศวกรจะมีหลายทีมก็ตาม

"เกิดอะไรขึ้น"

สูเจิ้งเหมาที่เดินเข้ามาในห้องเอามือล้วงกระเป๋า เขามองมาที่ซูข่านด้วยความสงสัยพร้อมทั้งมองคนในห้อง

ทำไมคนในห้องถึงได้ดูยิ้มแย้มแจ่มใสกันขนาดนี้

"คุณซู ผมทำอะไรผิดอีกรึเปล่าครับ?"

"ไม่มีๆ"

ซูข่านโบกมือและชี้มาที่เก้าอี้เพื่อให้สูเจิ้งเหมานั่งลง จากนั้นซูข่านก็ได้พูดกับสูเจิ้งเหมา

"เหลาสู ฉันเพิ่งบอกให้ต้าชุนกับเหลาหลี่ไปตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างแหละ ทำทีมวิศวกรน้อย"

ดวงตาของสูเจิ้งเหมาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาเข้าใจที่ซูข่านพูดทุกคำ สูเจิ้งเหมาเลยพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เข้าใจแล้วครับ"

"งั้นผมให้พวกเขามาร่วมในการสร้างตึกซิงซีได้ใช่ไหมครับ"

ทันทีที่สูเจิ้งเหมาพูดออกมา ต้าชุนและเหลาหลี่ก็รู้เลยว่าสูเจิ้งเหมาคนนี้เป็นคนดังที่กำลังพูดถึงกันอยู่ในตอนนี้

พวกเขาทั้งสองตื่นเต้นมาก ตึกซิงซีที่กำลังจะสร้างเนี่ย เป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศ แถมยังมีความสูงมากกว่า 100 ชั้นอีก ข่าวนี้แม้แต่เด็กๆในชนบทของกวางตุ้งยังรู้เลย

แล้วต้าชุยและเหลาหลี่ที่ทำงานอยู่ในเผิงเฉิงจะไม่รู้ข่าวนี้ได้ยังไง พวกเขารู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้มีส่วนร่วมกับการสร้างตึกซิงซีแห่งนี้

ซูข่านกลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ

"เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า? เหลาสูรู้อะไรไหม"

"ฉันเพิ่งบอกให้พวกเขาไปตั้งบริษัทกันเอง ในแง่ของการทำงานแล้ว พวกเขายังไม่มีเครื่องมือในการทำงานเลยแม้แต่ชิ้นเดียว และทีมงานของพวกเขาก็ยังมีคนน้อยอยู่"

"เหลาสูสามารถจัดทีมงานของพวกเขาไปเรียนรู้งานเบื้องต้นได้ จากนั้นก็เริ่มให้มีส่วนร่วมทีละน้อย"

"ถ้างานไหนคิดว่าพวกเขาทำไม่ไหวก็ไม่ต้องให้พวกเขาทำ ถ้าพวกเขาทำงานได้ไม่ดีเหลาสูก็ต้องเป็นคนดุด่าพวกเขาด้วย"

"อย่าคิดว่าพวกเขาเป็นคนกันเองแล้วจะห้ามดุด่าว่ากล่าว ถ้าสอนงานโดยจูงมือให้เดินตลอดแล้วเมื่อไหร่จะเดินเองเป็น ถ้างานนี้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมาพวกนายคงรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

ซูข่านพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งครึม

ตึกแห่งนี้จะถูกจับตามองที่สุด ไม่เพียงแต่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น ซูข่านจะไม่ยอมให้ต้าชุน เหลาหลี่ หรือใครก็ตามแต่มาทำลายชื่อเสียงของตึกนี้

หากว่าพวกเขาไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้จากการสร้างตึกนี้ ซูข่านก็คิดว่าไม่น่าจะเก็บพวกเขาไว้อีกต่อไป

การหาทีมวิศวกรมาจัดการบริหารบริษัทต่อมันอาจจะวุ่นวายไปหน่อย แต่ถ้ามีเงินมันก็ไม่ได้ยากอะไรเลย

"ครับผม"

เหลาหลี่เอามือมาทุบที่อกตัวเองพูด

"หัวหน้าสูห้ามยกหางพวกเราเด็ดขาดเลยนะครับ ไม่ได้ก็ต้องบอกว่าไม่ได้"

"ใช่ครับ"

ต้าชุนพยักหน้า

"ได้ครับคุณซู ผมเข้าใจแล้ว"

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของซูข่าน สูเจิ้งเหมาก็รับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

สิ่งที่เขาพูดต้องบังคับใช้อย่างจริงจัง

ซูข่านได้สูดหายใจเข้าทีหนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"เหลาสู แม้ว่าตึกซิงซีจะสร้างชื่อเสียงให้กับนายมากแค่ไหน แต่หลังจากนี้มันเป็นสิ่งที่นายต้องรับผิดชอบให้มันเกิดขึ้นมาให้ได้"

"ฉันหวังว่านายจะรอบคอบในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการก่อสร้าง ออกแบบ หรืออะไรก็แล้วแต่ เลือกสิ่งที่ดีที่สุด"

"ส่วนเรื่องเงิน นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องนี้ ถ้า 500 ล้านไม่พอก็เพิ่มไปเป็น 1,000 ล้าน ถ้ามันยังไม่พออีกฉันก็เพิ่มให้เป็น 2,000 ล้านได้ พูดง่ายๆว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา"

"อย่าทำให้ตึกนี้เป็นเหมือนกับแค่กากเต้าหู้ก็พอ"

ซูข่านพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่อาฆาต คนที่อยู่ในห้องรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่ออกมาจากประโยคนี้

มันเป็นคำพูดที่น่ากลัวจนขนที่แขนของบางคนได้ตั้งขึ้น

ในบรรดาคนในห้องไม่มีใครคิดว่าซูข่านพูดเล่นแม้แต่ประโยคเดียว โดยเฉพาะคำสุดท้ายมันเป็นที่จดจำของทุกคนในห้อง

"ครับคุณซู ผมจะจัดการให้ดีที่สุด ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแย่ๆเกิดขึ้นกับตึกซิงซีแม้แต่ปลายก้อย ตึกซิงซีจะไม่เป็นกากเต้าหู้แน่นอนครับ"

สูเจิ้งเหมาพูดเสียงดังด้วยความมั่นใจ