บทที่ 22 - นักแสดงหญิงรางวัลออสการ์กู้ซานซาน

บทที่ 22 - นักแสดงหญิงรางวัลออสการ์กู้ซานซาน

"อู๋เทียนอี้!"

"จบเห่แล้ว! เขามาที่นี่จริงๆ ด้วย!"

"ใครมันเป็นคนปล่อยข่าวว่าฉันรู้พิกัดดินแดนของฉินซีหลง!"

"ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักหน่อย!"

เมื่อกู้ซานซานได้ยินเสียงตะโกนของอู๋เทียนอี้ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงด้วยความหวาดกลัว หญิงสาวเดินวนไปวนมาภายในกระท่อมไม้ด้วยความลุกลน

"ไม่ได้การ ฉันต้องออกไปอธิบายให้เขาเข้าใจ!"

"ฉันไม่ได้เป็นแฟนของฉินซีหลง ฉันก็แค่หลอกใช้มันเท่านั้น"

"ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไอ้เวรนั่นเลย!"

ใบหน้าของกู้ซานซานบิดเบี้ยว ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกินหัวใจ

"แต่เขาจะเชื่อฉันเหรอ"

"ไม่ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!"

"ผู้ชายคนนั้นมันคือปีศาจร้ายชัดๆ!"

กู้ซานซานซึ่งมักจะติดตามข่าวสารในช่องแชตโลกอยู่เสมอ ได้วาดภาพอู๋เทียนอี้ให้กลายเป็นจอมมารผู้เหี้ยมโหดที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาไปเสียแล้ว

"ไม่ว่าฉันจะมีความสัมพันธ์กับฉินซีหลงหรือไม่ หรือต่อให้ฉันไม่รู้พิกัดดินแดนของมัน เขาก็คงไม่มีทางปล่อยฉันไปแน่!"

หญิงสาวขยำผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความกดดันมหาศาลทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำ ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

"ไม่ได้ ฉันจะมานั่งรอความตายอยู่แบบนี้ไม่ได้!"

"ฉันยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่"

"ด้วยรูปร่างหน้าตาของฉัน ฉันมั่นใจว่าต้องสามารถครอบครองลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ และก้าวขึ้นไปยืนอยู่เหนือคนนับหมื่นได้อย่างแน่นอน!"

"ฉันจะมาตายอนาถด้วยน้ำมือของอู๋เทียนอี้ในที่แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

ในยามเข้าตาจน จิตใจที่ตื่นตระหนกของกู้ซานซานกลับค่อยๆ สงบลง สมองของเธอเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องของเมิ่งไห่ตงนี่นา!"

"นั่นก็แปลว่าเขายังไม่รู้ว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการลอบสังหารของเมิ่งไห่ตง!"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็แค่แสดงตัวว่าอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉินซีหลงก็สิ้นเรื่อง!"

"ฉันต้องพยายามผูกมิตรและขอเป็นพันธมิตรกับอู๋เทียนอี้ให้ได้!"

"นี่คือทางรอดเพียงทางเดียวของฉัน!"

ความคิดของกู้ซานซานแล่นฉิว เธอจับจุดสังเกตจากคำพูดของชายหนุ่มได้ในทันที

"ใช่แล้ว ต้องใช้วิธีนี้แหละ!"

"นอกจากจะเอาชีวิตรอดได้แล้ว ดีไม่ดีฉันอาจจะได้ผลประโยชน์อย่างอื่นติดไม้ติดมือมาด้วย!"

เมื่อมองเห็นทางออก กู้ซานซานก็เริ่มควบคุมสติได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ

หลังจากใช้เวลาคิดทบทวนแผนการอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวก็เริ่มลงมือ

เธอออกแรงฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนและสัดส่วนเย้ายวนที่ซ่อนอยู่ภายใน

จากนั้นเธอก็กอบเอาดินบนพื้นขึ้นมาละเลงตามเนื้อตัวจนมอมแมม

ตบท้ายด้วยการขยี้เครื่องสำอางบนใบหน้าที่เคยแต่งแต้มไว้อย่างประณีตจนเละเทะไม่เหลือชิ้นดี

เพียงพริบตาเดียวเธอก็เปลี่ยนสภาพตัวเองให้กลายเป็นเหยื่อสาวที่เพิ่งถูกย่ำยีมาหมาดๆ

กู้ซานซานปรับสีหน้าให้ดูเหม่อลอยและสิ้นหวัง ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูกระท่อมไม้ออกไป

เมื่ออู๋เทียนอี้เห็นสภาพของหญิงสาวตรงหน้า เขาก็ชะงักคำพูดไปในทันที

"เธอคือ... กู้ซานซานเหรอ"

น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความลังเล เมื่อเห็นว่าสภาพของหญิงสาวตรงหน้าช่างแตกต่างจากเมื่อสองวันก่อนราวกับเป็นคนละคน

"หึหึ ใช่ ฉันเอง"

กู้ซานซานแค่นยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง

"คุณไม่ต้องตะโกนแล้วล่ะ ฉันไม่รู้ที่ตั้งดินแดนของมันหรอก"

"ฉันเองก็อยากรู้พิกัดดินแดนของไอ้เดรัจฉานนั่นเหมือนกัน!"

"ฉันอยากให้มันตายมากกว่าคุณเสียอีก!"

ท่าทีและคำพูดของกู้ซานซานผิดไปจากข้อมูลที่อู๋เทียนอี้ได้รับมาอย่างสิ้นเชิง เขาจึงเอ่ยถามออกไปตรงๆ "เธอไม่ใช่แฟนของมันหรอกเหรอ"

กู้ซานซานตีหน้าเศร้า ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"คุณก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันเคยเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดัง มีทรัพย์สินนับร้อยล้าน"

"แต่พอถูกส่งมายังโลกที่โหดร้ายแห่งนี้ สถานะ เงินทอง และชื่อเสียงที่ฉันเคยมี มันก็กลายเป็นแค่สิ่งไร้ค่า!"

"แค่วันแรกที่มาถึงฉันก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ฉันหวาดกลัวจนแทบจะเป็นบ้า!"

"และในช่วงเวลาที่ฉันกำลังหวาดกลัวที่สุด ฉินซีหลงก็ติดต่อมาหาฉัน เขาบอกว่าหลงรักฉันและสัญญาว่าจะปกป้องฉัน!"

"ฉันก็เลยยอมบอกพิกัดดินแดนของฉันให้เขารู้"

"ฉันเฝ้าฝันว่าเขาจะส่งคนมาช่วยคุ้มครองฉัน!"

"แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าสิ่งที่ฉันรอคอยกลับกลายเป็นไอ้เดรัจฉานสองตัวนั้น!"

"เมิ่งไห่ตงกับเฮ่อหลานเฟิง!"

"พอพวกมันมาถึง สิ่งแรกที่พวกมันทำไม่ใช่การปกป้องฉัน แต่พวกมันกลับข่มขืนฉัน!!!"

"พวกมันย่ำยีฉัน!!!"

กู้ซานซานกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง น้ำหูน้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

"กรี๊ดดดด!"

"พวกมันทำลายชีวิตฉัน!"

"ทำลายความบริสุทธิ์ที่ฉันหวงแหนที่สุด!"

"เรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก็เพราะฉินซีหลง! เพราะมันคนเดียว!"

"ถ้ามันไม่ส่งไอ้ระยำสองตัวนั้นมา ฉันก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องบัดซบแบบนี้!"

หญิงสาวยังคงตะโกนระบายความแค้นด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

"คนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องระยำทั้งหมดนี้ มันจะมาเป็นแฟนของฉันได้ยังไง!"

"ฉันเกลียดมันจนอยากจะสับมันให้แหลกเป็นชิ้นๆ แล้วส่งมันลงนรกไปเดี๋ยวนี้เลย!"

อู๋เทียนอี้มองดูสภาพอันน่าเวทนาของหญิงสาวตรงหน้าพลางขมวดคิ้วมุ่น

"คุณเองก็มีความแค้นกับฉินซีหลงเหมือนกันใช่ไหม"

จู่ๆ กู้ซานซานก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา "ฉันเห็นข้อความที่มันโพสต์ล่าหัวคุณในช่องแชตโลกอยู่บ่อยๆ"

"คุณก็เลยกะจะมาขอพิกัดดินแดนของมันจากฉัน เพื่อที่จะไปฆ่ามันใช่หรือเปล่าล่ะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ "ใช่ ฉันคิดแบบนั้นแหละ"

"ถ้าอย่างนั้น!"

"เรามาร่วมมือกันเถอะ!"

กู้ซานซานปาดน้ำตาและรีบเสนอตัวอย่างร้อนรน

"ร่วมมือเหรอ"

"เธออ่อนแอเกินไป"

อู๋เทียนอี้ส่ายหน้าอย่างเย็นชาและเตรียมจะปฏิเสธคำขอของหญิงสาว

"ฉันรู้ว่าตัวเองอ่อนแอ"

"แต่ฉันสามารถล่อให้ฉินซีหลงมาหาคุณได้!"

กู้ซานซานรีบพูดแทรกก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ปฏิเสธ

"หืม"

"ลองอธิบายมาสิ"

"ฉินซีหลงเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และระมัดระวังตัวมาก"

"ถึงมันจะปากหวานบอกว่ารักฉัน แต่ฉันรู้ดีว่ามันคอยระแวงฉันอยู่ตลอดเวลา"

"หลายครั้งที่ฉันแกล้งถามพิกัดดินแดนของมัน มันก็จะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องคุยทุกที"

"แล้วมันก็เอาแต่อ้างว่า รอให้ฉันผ่านพ้นวิกฤตสัตว์ประหลาดบุกเมืองไปได้ก่อน แล้วมันจะมาหาฉันด้วยตัวเอง!"

"เพราะฉะนั้นถ้าฉันรอดชีวิตจากการโจมตีของมอนสเตอร์ได้ ฉันมั่นใจว่าจะสามารถล่อมมันออกมาได้อย่างแน่นอน!"

"และเมื่อถึงเวลานั้น คุณก็แค่ดักซุ่มรอโจมตี แล้วก็จัดการฆ่ามันทิ้งซะ!"

เมื่อได้ฟังแผนการของกู้ซานซาน ชายหนุ่มก็ตั้งคำถามแรกขึ้นมา "เธอจะรับประกันได้ยังไง ว่าจะสามารถล่อให้มันออกมาได้จริงๆ"

"ก็ด้วยร่างกายของฉันยังไงล่ะ!"

กู้ซานซานจ้องมองอู๋เทียนอี้พลางกระชากเศษผ้าที่ขาดวิ่นออก เผยให้เห็นเรือนร่างอันเย้ายวนและอวบอิ่มเต็มตาชายหนุ่ม

"มันเป็นแฟนคลับตัวยงของฉันเลยล่ะ!"

"เมื่อก่อนมันคงเอารูปของฉันไปทำเรื่องน่ารังเกียจทุกคืนนั่นแหละ!"

"และตอนนี้ในเมื่อฉันอยู่ใกล้แค่นี้ มันไม่มีทางยอมถอดใจไม่มาหาฉันแน่!"

อู๋เทียนอี้กวาดสายตามองใบหน้าสะสวยและรูปร่างอันงดงามของกู้ซานซาน ก่อนจะตั้งคำถามที่สอง "แต่ดูจากกองกำลังที่เธอมีอยู่ตอนนี้ เธอไม่มีทางรอดจากวิกฤตสัตว์ประหลาดบุกเมืองไปได้หรอก แล้วเธอจะเอาชีวิตที่ไหนไปล่อมันล่ะ"

พอได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม กู้ซานซานก็หัวเราะออกมา "ถูกต้องเลย"

"ด้วยกำลังที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ ไม่มีทางรับมือกับฝูงมอนสเตอร์ได้แน่!"

"แต่ว่า... ฉันก็มีคุณอยู่ตรงนี้แล้วไง!"

"ถ้าเราร่วมมือกัน ฉันอยากจะขอยืมกองทหารของคุณสักหน่อย"

"เพื่อให้ฉันสามารถสะสมกำลังพลในช่วงสองวันนี้ สำหรับเตรียมรับมือกับการโจมตีของสัตว์ประหลาด!"

"ว่ายังไงล่ะ ถ้าคุณตกลง และฉันสามารถรอดชีวิตไปได้ คุณก็ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาดินแดนของฉินซีหลงให้เหนื่อยเปล่า!"

"พอถึงเวลานั้น มันจะเป็นฝ่ายเดินมาส่งหน้าประตูให้คุณเชือดเอง!"

เมื่อกู้ซานซานพูดจบ อู๋เทียนอี้ก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ชั่วครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกไปหากู้ซานซาน "ตกลง!"

"ฉันจะให้ยืมกองกำลังบางส่วน เธอรีบเอาไปใช้พัฒนาซะ!"

ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจตอบรับข้อเสนอเป็นพันธมิตรของกู้ซานซาน

เพราะการควานหาพิกัดดินแดนของฉินซีหลงในทวีปที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก!

[จบแล้ว]