ตอนที่ 169 ทำตามบทหน่อยซิ

ซงหมิงเจียงและเพื่อนๆ พวกเขามีทักษะพิเศษอยู่แล้ว อีกทั้งเคยผ่านการต่อสู้กับศัตรูมาแบบตัวต่อตัว สิ่งที่พวกขาดก็คือประยุกต์ใช้ควบคู่กับเทคโนโลยีสมัยใหม่

ในยุคนี้ วิธีการรักษาความปลอดภัยที่ดีจะมาพร้อมเทคโนโลยีใหม่ๆมาเสมอ หากว่าไม่ปรับตัวให้เข้ากับสมัยใหม่ ก็อาจจะพ่ายแพ้โดยง่าย

นี่เป็นเหตุผลที่ซูข่านต้องการให้ซงหมิงเจียงไปเรียนรู้จากพวกเขา ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่รวมกับทักษษะส่วนตัวของซงหมิงเจียง อาจทำให้เขาไร้คู่ต่อกรในแผ่นดินจีน

ในประเทศจีน คนส่วนใหญ่จะมุ่งเน้นให้กับเรื่องของอาหารกับเครื่องนุ่งห่ม แต่สำหรับด้านความปลอดภัยแล้ว กลับไม่มีใครสนใจแม้แต่น้อย

เพิ่งจะมาเริ่มกันในยุคหลัง ส่วนใหญ่ก็มักจะเลียนแบบบริษัทต่างชาติ

"ก๊อกๆ"

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

"ท่านประธานคะ"

หลี่เสว่เอ๋อเดินเข้ามาพร้อมถือถาดที่มีถ้วยชาวางอยู่

เธอค่อยๆวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและหันหน้าไปถามซูข่าน

"พวกเขารออยู่ที่ด้านหน้าห้องค่ะ ให้ตามเข้ามาเลยไหมคะ?"

"อืม"

ซูข่านหยักหน้า

หลี่เสว่เอ๋อเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ จากนั้นซงหมิงเจียง ไทเกอร์ และเสี่ยวจุนก็ได้เดินเข้ามา

"พี่สามเรียกพวกผมเหรอครับ"

ซงหมิงเจียงถามซูข่าน

ซูข่านพยักหน้าแล้วชี้ไปที่โซฟาข้างๆที่ว่างอยู่

"นั่งก่อนสิ ฉันจะให้พวกนายไปเรียนอะไรบางอย่างในเซียงเจียง"

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพูดเสียงดัง จากนั้นเขาทั้งสามก็เดินไปที่โซฟา ซิงหมิงเจียงถามด้วยความสงสัย

"พี่สามจะให้พวกผมเรียนอะไรเหรอครับ?"

"เรียนที่ไหนครับ?"

เสี่ยวจุนถามด้วยความสงสัยเช่นกัน

ซูข่านพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ฉันจะให้พวกนายลองไปที่บริษัทรักษาความปลอดภัยที่เซียงเจียง พวกนายลองเข้าไปศึกษาดูสัก 2-3 วัน ลองดูว่าการรักษาความปลอดภัยของพวกเขาเป็นยังไง เทคโนโลยีของพวกเขาดีที่สุดในจีนแล้วในตอนนี้"

"มันอาจจะเป็นประโยชน์กับพวกนาย"

ซงหมิงเจียงทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขากำลังสงสัยว่าซูข่านต้องการอะไรจากพวกเขา จากนั้นเขาก็รีบถามซูข่าน

"พี่สามจะให้พวกผมไปบริษัทรักษาความปลอดภัยนั่นตอนไหนครับ?"

ซูข่านคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า

"พรุ่งนี้เลย"

"เดี๋ยวฉันให้จางหม่านไปจัดการเรื่องให้พวกนายเอง เธอจะส่งคนมารับเมื่อถึงเวลา"

"ครับผม"

ซงหมิงเจียงพูดอย่างสุภาพ

แน่นอนซูข่านต้องการให้พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดรักษาความปลอดภัยและปกป้องซูข่านหรือว่าคนสำคัญ ถ้าเป็นทางด้านนี้ทักษะที่พวกเขาเรียนมาจะได้ไม่สูญเปล่า

"เตรียมรถไปส่งพวกเราด้วย"

ซูข่านพูดจบก็ดื่มชาที่วางอยู่ตรงหน้าเขา กลิ่นหอมและรสชาติแบบนี้ น่าจะเป็นชาตัวเดียวกับที่อยู่ในห้องเทรด

จางหม่านได้พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"คืนนี้ฉันว่าจะชวนเจ้านายไปทานอาหารเย็นกับดื่มนิดหน่อย เจ้านายว่างไหมคะ?"

"ไม่"

ซูข่านส่ายหัว

"ฉันคิดว่าคืนนี้น่าจะมีคนมาชวนฉันแล้ว เธอไม่ต้องมาดูแลฉันก็ได้ เดี๋ยวอีก 2 วันเราค่อยคุยกันอีกที"

ซูข่านกำลังคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าจะมาหาเขาในคืนนี้ และยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

เมื่อเห็นรอยยิ้มของซูข่าน ดวงตาของจางหม่านก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอนึกถึงหญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อย และมีบุคลิกที่สวยงาม แต่ภายในใบหน้าอันงดงามมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่

"เธอนัดกับเจ้านายแล้วเหรอคะ? แล้วเธอจะมาคุยกับเจ้านายเรื่องสัญญาไหมคะ?"

จางหม่ายรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่รู้ตัวเองว่ากำลังคิดยังไงกับหญิงสาวคนนั้นอยู่

แล้วเธอจะมาแค่กินข้าวอย่างเดียวรึเปล่า?

"อย่าคิดมากสิ เธอน่าจะมาเกี่ยวกับเรื่องฟิวเจอร์น้ำมันนั่นแหละ ไปรีบเตรียมรถได้แล้ว"

ซูข่านตอบพร้อมจิบชาที่เหลือ

ไม่นานจางหม่านก็โทรศัพท์ไปด้านล่างแล้วจัดเตรียมรถให้กับซูข่าน

แล้วก็อย่างที่รู้กัน รถเตรียมให้กับซูข่านก็คือ Mercedes-Benz C-Class ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

น่าเสียดายที่ประเทศจีนยังไม่สามารถผลิตรถเป็นของตัวเองได้ ต้องใช้เวลาอีกหลายสิบปี กว่าจะตามเทคโนโลยีเครื่องยนต์รถยุโรปทัน

รถค่อยๆขับออกไป มุ่งหน้าสู่โรงแรมเพนนินซูล่า ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว

ระหว่างที่รถกำลังขับอยู่บนถนน พระอาทิตย์ก็ได้ตกตรงอ่าววิคตอเรีย มีเรือยอทซ์สุดหรูมากมายจอดเต็มท่าเรือ

มีผู้คนและนักท่องเที่ยวอยู่ที่อ่าววิคตอเรียอยู่จำนวนไม่น้อย นี่คือแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมที่สามารถดึงดูดคนมาเที่ยวได้จากทั่วโลก

มีภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่องมาถ่ายทำที่นี่ ไหนจะเรื่องที่มีสัตว์ประหลาดที่ชื่อไคจู แล้วก็เรื่อง…

"คุณซูครับ ถึงแล้วครับ"

เสียงเตือนของคนขับรถทำให้ซูข่านได้สติกลับคืนมา เขาได้มองไปที่โรงแรมเพนนินซูล่าที่อยู่ตรงหน้า ไม่นานก็มีพนักงานเดินมาเปิดประตูให้ เขาได้เดินเข้าไปในโรงแรม

ที่ด้านหลังมีซงหมิงเจียงและคนอื่นเดินตามอยู่

ทันทีที่เข้าไปในโรงแรม ซูข่านก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ผมที่ยาวและเรียบสวย มีผ้าคลุมที่ไหล่ เธอสวมกระโปรงยาวเป็นพิเศษ เขารีบตรงไปพูดกับคนๆนั้นทันที

"ผู้จัดการหวาง มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?"

"อ้าวคุณซู"

ซูข่านเห็นว่าหวางหมันหยูทำท่าแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

ที่มุมปากของซูข่านก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ทักษะการแสดงของผู้จัดการหวางสมควรได้รับรางวัลออสการ์จริงๆ

คนที่ไหนจะบังเอิญมานั่งอยู่ในโรงแรมเพนนินซูล่า

หากว่าเธอเกิดที่อเมริกาบางทีรางวัลออสการ์อาจจะเป็นของเธอเพียงคนเดียวก็ได้

"คุณซูคะ ฉันไม่ได้…"

ระหว่างหวางหมันหยูกำลังพูด ซูข่านก็ได้พูดขัดหวางหมันหยูทันที

"ผู้จัดการหวางมาเชิญผมไปทานมื้อเย็นรึเปล่าครับ?"

"ผมยังไม่ได้ทานข้าวพอดีเลย"

ซูข่านพูดพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่อยากจะเล่นตามเกมของหวางหมันหยูสักเท่าไหร่ ผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้ไม่สามารถคาดเดาจิตใจของเธอได้

ถึงแม้ว่ามันจะทำลายบทที่เธอวางไว้ตั้งแต่ตอนแรกก็เถอะ

"ค่ะ"

หวางหมันหยูตกใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าซูข่านไม่ได้เป็นไปตามที่เธอได้คิดเอาไว้

ทำไมถึงไม่ทำตามบทเล่า!!

เธอรีบระงับความประหลาดใจของเธอแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม

"คุณซูพูดถูกแล้วค่ะ ฉันมาเชิญคุณไปทานอาหารเย็น"

"คุณซูมาที่เซียงเจียงทั้งที ยังไงฉันก็ต้องหาเวลามาพบคุณอยู่แล้ว"

ซูข่านรู้ได้เลยว่าหวางหมันหยูแกล้งทำเหมือนเพิ่งรู้ข่าวว่าเขามา ท่าทางของเธอมันสะดุดตามากๆ

ผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านไปมา ต่างจ้องมองที่หวางหมันหยู

ซูข่านอยากจะหัวเราะออกมา พวกเขายังไม่รู้จักเธอดีพอ ภายนอกก็เป็นหญิงสาวที่หน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ภายในของเธอก็คือปีศาจน้อยๆตัวหนึ่ง

"ไปห้องอาหารชั้น 2 กันเถอะครับ"

ซูข่านออกเดิน จากนั้นก็หันกลับไปมองก็เห็นว่าหวางหมันหยูไม่ได้เดินตามเขามา

"คุณซูนี่มัน"

หวางหมันหยูพูดด้วยความโกรธ จากนั้นเธอก็รีบเดินตามซูข่านไป