ตอนที่ 168 ชา?กาแฟ?

พวกเขาต้องรอจนกว่าฟิวเจอร์น้ำทั้งหมดจะถูกขายออกไป ผลตอบแทนดีๆก็จะได้มาที่ละอย่าง มันมากพอที่จะทำให้พวกเขากลายเป็นบ้าได้เลย

ช้าๆจะได้พร้าเล่มงามเสมอ บางอย่างทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปแหละดีแล้ว

ซูข่านมองดูเหล่าพนักงานแผนกการเงินที่กำลังพูดคุยกันด้วยความดีใจ

สำหรับพวกเขาแล้ว เงินจำนวนนี้จะเพิ่มขวัญและกำลังให้อย่างมาก

ซูข่านได้สูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปที่หลู่เฉียนซาน

"ไม่ต้องห่วงผู้จัดการหลู่ เดี๋ยวฉันให้จางหม่านไปจัดการให้คุณทีหลัง"

"ขอบคุณเจ้านาย"

หลู่เฉียนซานกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

ซูข่านมองไปที่จางหม่าน เธอเข้าใจความหมายของซูข่านทันที ทั้งสองคนได้เดินออกไปจากห้องเทรด

จางหม่านไปเปิดประตูให้ซูข่านก่อนที่เธอจะเดินตามไป

หลู่เฉียนซานมองด้านหลังของทั้งสองคนที่กำลังเดินออกไป แววตาที่เย็นชาของเธอ ดูสั่นไหวเล็กน้อย

โชคดีที่คนภายในห้องกำลังวุ่นวายกับการฉลองอยู่ พวกเขาไม่ได้เห็นแววตาของผู้จัดการหลู่

ไม่อย่างงั้นทุกคนคงจะตกใจยิ่งกว่าเดิม ผู้จัดการหลู่ที่เป็นดั่งภูเขาน้ำแข็ง อันที่จริงแล้วเธอไม่ได้เย่อหยิ่ง หรือเย็นชาแม้แต่น้อย แต่เธอก็เป็นเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป

ตอนนี้หลู่เฉียนซานเป็นเหมือนกับผู้ศรัทธาในตัวซูข่าน เธอรู้สึกหลงไหลและคลั่งไคล้ในตัวชายคนนี้มาก

เมื่อนึกถึงซูข่าน ใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็มีรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ซูข่านและจางหม่านได้เดินออกจากห้องเทรด ทั้งสองคนได้เดินต่อไปยังห้องทำงานของจางหม่าน

แม้ว่าจะตลาดซื้อขายจะปิดแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน

ทั้งสองคนได้เข้ามาในห้องทำงานของจางหม่าน มีโซฟารับแขกอยู่หนึ่งชุด นอกจากนี้แล้วภายในห้องยังดูโล่ง รู้สึกได้ถึงความโปร่ง ไม่อึดอัดแม้แต่น้อย

สภาพแวดล้อมภายในห้องทำงานของจางหม่านดีจริงๆ แต่ดูเหมือนว่ามันยังขาดอะไรในห้องของประธานไปหน่อย

จางหม่านรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นซูข่านกำลังมองเฟอร์นิเจอร์ในห้องทำงานของเธออยู่ ดูเหมือนว่าตอนนี้เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายสำหรับเธอ

"ไม่เป็นไร"

ซูข่านโบกมือปัด

ซูข่านนั่งบนโซฟาแล้วมองดูจางหม่านที่ยืนอยู่ ก่อนจะพูดว่า

"นี่เป็นห้องของประธานนะ ถ้าห้องของประธานยังไม่ดูดี คนอื่นที่เข้ามาจะคิดยังไง"

"พวกเขาจะคิดว่าเราเปิดบริษัทต้มตุ๋นเอา บริษัทเราเงินน้อยอย่างงั้นเหรอ?"

"เอ่อ"

จางหม่านรู้สึกผิด เธอรีบตอบซูข่านอย่างรวดเร็ว

"ไม่ค่ะ"

"บริษัทว่านเซี่ยงยังมีเงินเหลืออยู่อีกหลายสิบล้าน ก็จริงอยู่ที่เงินจำนวนนี้จะเอาไปใช้ไม่ได้"

"ต้องสำรองไว้จ่ายดอกเบี้ยคืนให้กับ HSBC แต่จ่ายดอกเบี้ยไปแล้วเงินก็ยังเหลืออยู่เกินครึ่ง"

"วันนี้ฟิวเจอร์น้ำมันขายได้ 1,000 เดี๋ยววันรุ่งขึ้นเงินทุนหมุนเวียนในบริษัทก็จะกลับมาอยู่ที่จุดเดิม"

"บริษัทของเราไม่ได้ขาดแคลนเงินแม้แต่น้อยค่ะ"

จางหม่านพูดด้วยรอยยิ้ม

"ก๊อกๆ"

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น และหลี่เสว่เอ๋อเลขาของจางหม่านก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว

"ประธานจางคะ เชิญดื่มกาแฟก่อนค่ะ"

จางหม่านได้ยินก็ขมวดคิ้วและพูดขึ้นมา

"เธอรีบไปเปลี่ยนเป็นชาเดี๋ยวนี้เลย บนตู้ในห้อง มีใบชาที่ฉันซื้อมาอยู่"

ฉันไม่เคยเห็นเจ้านายดื่มกาแฟเลย บางทีเขาอาจจะไม่ชอบดื่มก็ได้

ซูข่านมองไปที่จางหม่าน เขารู้สึกพอใจเล็กน้อย

จางหม่านสามารถรู้ได้เองโดยที่เขาไม่ต้องบอก การที่ให้เธอเป็นประธานของบริษัทนี้ อาจเป็นเรื่องที่เขาตัดสินใจถูกต้องแล้ว

"รอสักครู่ค่ะท่านประธาน"

หลี่เสว่เอ๋อได้เหลือบไปมองซูข่าน เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ประธานจางได้ยอมเอาใจชายคนนี้ทุกอย่าง

เธอไม่ได้เข้าไปในห้องประชุมด้วย เธอเลยยังไม่รู้ว่าซูข่านเป็นเจ้าของที่แท้จริงของบริษัทว่านเซี่ยง

ตอนนี้ทั้งบริษัทมีเพียงแค่ผู้ที่เกี่ยวข้องกับฟิวเจอร์น้ำมันและแผนกการเงินเท่านั้นที่รู้

เธอได้วางกาแฟหนึ่งแก้วไว้ที่โต๊ะแล้วหันหลังกลับออกไป ซูข่านได้พูดกับเธอว่า

"ฝากเรียก 3 สามที่รอห้องข้างๆมาหน่อย"

"ค่ะ"

หลี่เสว่เอ๋อพยักหน้าและตอบอย่างสุภาพ หลังจากที่เธอเดินออกจากประตูไป จางหม่านก็รีบพูดขอโทษซูข่านอย่างรวดเร็ว

"เจ้านายคะ ฉันต้องขอโทษแทนเลขาของฉันด้วยค่ะ เธอยังไม่รู้.."

"ไม่เป็นไร"

ซูข่านส่ายหัว

"ฉันไม่ใช่คนไร้เหตุผล จะกาแฟหรือชาก็ไม่สำคัญหรอก เธอเพิ่งเจอฉันวันแรกเอง"

เมื่อเห็นว่าซูข่านไม่ได้ตำหนิ จางหม่านก็โล่งใจ

แม้ว่าเจ้านายจะไม่ได้สั่งอะไรกับเธอ แต่เธอคิดว่าอะไรที่ทำให้เจ้านายมีความสุขเล็กน้อย เธอก็อยากจะทำให้

"เกือบลืม"

ซูข่านนึกอะไรออก เขามองไปที่จางหม่านแล้วพูดว่า

"บริษัทว่านเซี่ยงเปิดมาเป็นเวลานานแล้ว มีการจ้างบริษัทรักษาความปลอดภัยไว้ไหม"

"มีค่ะ"

จางหม่านพยักหน้าของเธอแล้วพูดต่อ

"เรามีระบบแจ้งเตือนภัยโดยบริษัทรักษาความปลอดภัย"

"แล้วเป็นยังไง?"

ซูข่านถาม

"ก็เป็นเหมือนกับบริษัททั่วไปในเซียงเจียงค่ะ บริษัทรักษาความปลอดภัยมีเพียงไม่กี่ที่"

จางหม่านไม่รู้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับความปลอดภัยมาก เธอสามารถตอบได้เท่าที่เธอรู้

จางหม่านกระพริบตาที่โตของเธอและถามกับซูข่านว่า

"เจ้านายอยากจะจ้าง รปภ. เพิ่มไหมคะ ฉันสามารถติดต่อบริษัทเหล่านี้ได้"

"ถ้าทำอย่างงั้นแล้วระบบรักษาความปลอดภัยของเราก็จะไม่มีประโยชน์เลยนะคะ"

ซงหมิงเจียงและคนอื่นๆที่มากับซูข่าน พวกเขาล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่กลับมาจากสงคราม คนพวกนี้แหละที่มีทักษะการต่อสู้ที่แท้จริง รปภ.กี่คนถึงจะเทียบกับพวกเขาได้

หากว่าเป็นคนตัวใหญก็อาจจะเอาชนะซงหมิงเจียงด้วยกำลังได้อยู่ แต่ถ้าต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันก็อีกเรื่องหนึ่ง

ไม่ใช่ว่าซูข่านกำลังดูถูกคนเหล่านั้นอยู่ เขากำลังดูถูกคนจากบริษัทรักษาความปลอดภัยต่างหาก การต่อสู้กันตัวต่อตัวยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะซงหมิงเจียงได้ และที่สำคัญคนแบบเขาไม่ได้มีเพียงคนเดียว

ระบบรักษาความปลอดภัยจากบริษัทเหล่านั้น มีไว้เพื่อจัดการกับเหตุฉุกเฉินได้ตลอดเวลา พวกนั้นจะตรวจจับผ่านเครื่องมือที่ทันสมัย