บทที่ 2 - เปิดไหกู่อย่างบ้าคลั่ง จนกว่าจะไร้เทียมทาน

บทที่ 2 - เปิดไหกู่อย่างบ้าคลั่ง จนกว่าจะไร้เทียมทาน

การเปิดไหกู่พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือการพนัน

มีฟ้าดินเป็นเจ้ามือ โดยใช้อายุขัยเป็นเดิมพัน

และการที่กู้เหวินสามารถมองเห็นข้อมูลแจ้งเตือนได้ ก็เท่ากับว่าเขามองทะลุความลับของสวรรค์!

เขาค้นพบช่องโหว่ขนาดมหึมาของโลกใบนี้ เปิดไหกู่ได้เรื่อยๆ แบบไม่ต้องสนหน้าอินทร์หน้าพรหม!

ยิ่งไปกว่านั้น!

สุดยอดกู่มากมายที่เคยโผล่มาในชาติก่อน

ด้วยความช่วยเหลือจากระบบแจ้งเตือน เขาก็สามารถชิงตัดหน้าคว้ามันมาครอบครองได้ก่อนใครเพื่อน!

"ชีวิตนี้จุดสตาร์ตของฉันสูงลิบลิ่วเกินคาดจริงๆ"

กู้เหวินมองข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า จู่ๆ ก็นึกถึงข่าวใหญ่สะท้านโลกในชาติก่อนขึ้นมาได้

สัปดาห์หน้า จะมีคนเปิดได้กู่วิวัฒนาการ ซึ่งเป็นกู่สีส้มระดับตำนานจากร้านขายไหกู่ในเมืองอิ๋นเหอ จนกลายเป็นข่าวดังไปทั่วโลก

แถมยังเป็นการเปิดได้จากไหกู่สีฟ้าอีกต่างหาก!

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือน!

ถึงขั้นทำให้ราคาของไหกู่ระดับล่างพุ่งพรวดพราด เพราะทุกคนรู้แล้วว่าแม้แต่ไหกู่ระดับล่างก็มีโอกาสเปิดได้กู่ระดับสูง

ถ้าข้อความแจ้งเตือนตรงหน้าเป็นของจริง เขาก็สามารถวางแผนล่วงหน้า ไปกว้านซื้อไหกู่ที่มีกู่วิวัฒนาการมาเก็บไว้ได้ก่อนใคร!

ตัดหน้าดื้อๆ นี่แหละ!

กู้เหวินมองข้อความตรงหน้าพลางยิ้มกริ่ม

"อยากรู้ว่าแจ้งเตือนจริงหรือมั่ว วิธีพิสูจน์ก็ง่ายนิดเดียว เปิดแม่งเลยสิ!"

แค่อายุขัย 10 ปี จิ๊บจ๊อย เขาจ่ายไหวสบายมาก!

ถึงแม้ตัวเขาจะเป็นพวกอายุสั้น ตอนนี้อายุสิบแปดและเหลืออายุขัยแค่ 11 ปีก็ตาม

แต่ใครจะสนล่ะ!

แค่นี้ก็ถมเถแล้ว!

กู้เหวินถือไหกู่ไว้ในมือ เขาตัดสินใจเปิดมันทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

ฉับพลัน!

แสงสีขาวสว่างเจิดจ้าก็สาดส่องออกมาจากภายในไหกู่ เปลือกนอกของมันหดตัวเข้าไปด้านในโดยอัตโนมัติราวกับกลไกที่ซับซ้อน เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

บนฐานไม้ของไหกู่ มีกู่สีแดงเพลิงตัวหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

มันดูคล้ายกับลูกไฟที่กำลังแผ่ความร้อนระอุออกมา

นี่ก็คือ... กู่เปลวเพลิง!

กู้เหวินจ้องมองกู่เปลวเพลิงในไหกู่ แววตาของเขาเป็นประกายวูบวาบ

"ข้อความแจ้งเตือน... เป็นเรื่องจริง!"

เมื่อกู่เปลวเพลิงเห็นกู้เหวิน ดวงตากลมโตแสนซนของมันก็ขยับไปมา มันทำท่าทางออดอ้อน ยอมลดแขนขาและก้มหัวลงเพื่อแสดงความศิโรราบ ยินยอมให้กู้เหวินหลอมรวมอย่างเต็มใจ

ด้วยอานิสงส์จากพลังจิตอันแกร่งกล้าและกลิ่นอายความเป็นมิตรจากอดีตผู้ใช้กู่ระดับเจ็ด ทำให้กู้เหวินเปรียบเสมือนเทพเจ้าในสายตาของกู่ระดับล่างพวกนี้

กู่ระดับล่างทุกตัวพร้อมจะศิโรราบและยอมให้เขาหลอมรวมด้วยความเต็มใจ

ด้วยเหตุนี้ กู้เหวินจึงสามารถหลอมรวมและควบคุมกู่ได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพเหนือกว่าใคร!

กู้เหวินใช้นิ้วลูบไล้กู่เปลวเพลิงเบาๆ รอยยิ้มประดับบนใบหน้า

"เจ้าตัวเล็ก น่ารักจริงๆ"

แสงสีขาวที่สาดส่องจากไหกู่ดูเตะตาเป็นพิเศษในตรอกอันมืดมิด มันดึงดูดสายตาของขอทานทุกคนในตรอกให้หันมามองโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่

"เชี่ย เอ็งดูดิ หมอนั่นมันกำลังเปิดไหกู่ แถมยังเปิดได้ตัวกู่ด้วย!"

"ไอ้เด็กนั่นมันเป็นใครวะ ทำไมมานอนเปิดไหกู่ในตรอกนี้ได้ ไหกู่สีขาวซะด้วย! ราคาอย่างต่ำก็หมื่นเหรียญเงินเชียวนะ!"

"ฉันจำมันได้ มันเพิ่งมาตอนสายๆ นี่เอง ตอนนั้นเห็นหน้าตาเนื้อตัวสะอาดสะอ้านก็เลยทักทายไปสองสามคำ มันเป็นนักศึกษาโรงเรียนผู้ใช้กู่ แต่ทำผิดกฎก็เลยโดนไล่ออก ยังไม่ทันได้เป็นผู้ใช้กู่ด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็มีสภาพเป็นขอทานเหมือนพวกเรานี่แหละ!"

"ถุย ขอทานบ้าอะไรจะรวยขนาดนี้! กล้าเอาไหกู่สีขาวมาเปิดทิ้งเปิดขว้าง!"

"เดี๋ยวนะ... หมายความว่าตอนนี้มันไม่มีเส้นสายอะไรเลยงั้นสิ? แถมยังเป็นแค่ขอทาน? และไม่ได้เป็นผู้ใช้กู่ด้วย?"

เมื่อได้ยินดังนั้น

สายตาของพวกขอทานก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาแต่ละคู่เบิกโพลงราวกับมีแสงสีเขียวสว่างวาบ พวกมันเริ่มกวาดสายตาโลมเลียไปตามเนื้อตัวของกู้เหวิน

คนไม่ผิด ผิดที่มีหยกติดตัว

ตอนนี้กู้เหวินจะต่างอะไรกับลูกแกะอ้วนท้วนที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่าล่ะ?

ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเยียบเย็น

"กู่สีขาวธรรมดาๆ ตัวเดียว เอาไปขายที่ร้านขายไหกู่ก็ได้ตั้งแสนเหรียญเงินแล้ว..."

"ถ้าเป็นกู่ชั้นดีหรือชั้นเลิศ อาจจะขายได้ถึงสามแสนเหรียญเงินด้วยซ้ำ..."

"มันคงยังหลอมรวมกู่ไม่เสร็จเร็วๆ นี้หรอกมั้ง? ถ้าเกิดมันหลอมรวมสำเร็จ มันก็จะกลายเป็นผู้ใช้กู่นะเว้ย!"

"ไม่มีทาง! ต่อให้เป็นกู่สีขาว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลอมรวมเป็นชั่วโมง"

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...?"

พวกขอทานสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและบรรลุข้อตกลงกันอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

ภายใต้ความมืดมิด

เงาร่างแปดสายย่องฝีเท้าเบากริบ ค่อยๆ ตีวงล้อมเข้ามาหากู้เหวินทีละก้าว

ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและความละโมบ ในมือกระชับอาวุธที่เก็บได้จากข้างทางแน่น ไม่ว่าจะเป็นก้อนอิฐ ชะแลง ค้อน หรือแม้แต่จอบ

กู่สีขาวเพียงตัวเดียว ก็เพียงพอที่จะกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของพวกมันให้ลุกโชน!

ขอแค่แย่งกู่ตัวนี้มาได้ พวกมันก็จะได้เสวยสุขแล้ว!

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามารอบทิศทาง มุมปากของกู้เหวินก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เป็นไปตามคาด ไอ้พวกขอทานพวกนี้ตัดสินใจเหมือนในชาติก่อนไม่มีผิด พวกมันมองว่าเขาเป็นเนื้อชิ้นโตที่อยากจะเข้ามารุมทึ้งกัดกินให้หนำใจ

น่าเสียดายนะ

นักล่าที่แท้จริง มักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อเสมอ

กู้เหวินในชาติก่อนยังอ่อนหัด ประมาทจนเผลอโชว์ของดีให้คนอื่นเห็น

แต่กู้เหวินในชาตินี้ จงใจอ่อยเหยื่อต่างหากล่ะ!

เขาจงใจตกปลา! เพื่อล่อให้พวกขอทานเข้ามาหา แล้วค่อยเชือดทิ้งรวดเดียว!

และในตอนนั้นเอง

หัวหน้าแก๊งขอทานก็เดินอาดๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากู้เหวิน ในมือของมันกำท่อนเหล็กเส้นครึ่งท่อนเอาไว้ สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งจนแทบอ้วก

ภายใต้ความมืดมิด มันจ้องมองกู้เหวินด้วยสายตาดุดันราวกับมัจจุราช

"ส่งกู่มาซะ"

ขอทานคนอื่นๆ อาศัยจังหวะนี้ตีวงล้อมกู้เหวินเอาไว้จนแน่นขนัด ปิดทางหนีทีไล่ทุกวิถีทาง

พวกมันต้องชิงกู่ตัวนี้มาให้ได้!

กู้เหวินตีหน้าตาย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทำไมล่ะ? พวกนายคิดจะปล้นฉันเหรอ?"

พวกขอทานได้ยินดังนั้นก็พากันหัวเราะร่วน เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย้ยหยัน

"ในยุคสมัยนี้ ปล้นแกแล้วจะทำไม? ไอ้อย่างแกที่ถูกโรงเรียนไล่ออกจนกลายเป็นคนไร้ค่า มันจะต่างอะไรกับขอทานอย่างพวกเรา? ไม่มีใครมาสนหรอกว่าแกจะอยู่หรือตาย!"

"อย่าว่าแต่ปล้นเลย ต่อให้พวกเราฆ่าแกทิ้งแล้วมันจะทำไมล่ะ?"

"ไอ้หนู ส่งกู่มาแต่โดยดี จะได้เจ็บตัวน้อยหน่อย!"

หัวหน้าขอทานชูท่อนเหล็กเส้นในมือขึ้นชี้หน้ากู้เหวิน พลางแสยะยิ้มเย็นชา

"ให้เวลาแกตัดสินใจอีกสิบวินาที จะยอมส่งกู่มาดีๆ หรือจะให้ฉันเอาเหล็กเส้นนี่เจาะกะโหลกแก!"

กู้เหวินจ้องมองหัวหน้าขอทาน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

เป็นคำขู่ที่คุ้นหูซะเหลือเกิน

ในชาติก่อนไอ้ขอทานนี่ก็ขู่เขาแบบนี้เป๊ะ ตอนนั้นเขาขี้ขลาดตาขาว กลัวว่าจะโดนตีตายจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงไม่มีวันได้ล้างมลทินและล้างแค้นให้ตัวเองแน่ๆ

เขาจึงเลือกที่จะยอมจำนน และส่งไหกู่สีขาวให้พวกมันไป

แต่ผลลัพธ์ล่ะ?

เขาก็ยังโดนเหล็กเส้นฟาดเข้าให้อยู่ดี แถมยังโดนพวกขอทานรุมกระทืบจนปางตายอีก

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า

คำพูดของมนุษย์นั้น เชื่อถือไม่ได้

กู้เหวินจ้องมองหัวหน้าขอทาน พลางฉีกยิ้มกว้าง "อยากให้ฉันส่งกู่ให้งั้นเหรอ? เอาสิ"

พูดจบ

แววตาของกู้เหวินก็เย็นเยียบลง พลังจิตในร่างระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง พุ่งทะลวงเข้าสู่ไหกู่เพื่อเริ่มกระบวนการหลอมรวมกู่เปลวเพลิง

ในชั่วพริบตา

กู่เปลวเพลิงก็ปลดปล่อยพลังงานความร้อนระอุออกมา เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับเสาแสงอันเจิดจ้า

แสงไฟสาดส่องใบหน้าของทุกคนจนสว่างโร่

กู้เหวินยิ้มกริ่ม รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งที่ยากจะหยั่งถึง

ในขณะที่พวกขอทานหน้าถอดสี ตื่นตระหนกจนลนลาน!

"มันกำลังหลอมรวมกู่ รีบเข้าไปหยุดมันเร็ว! ถ้ามันกลายเป็นผู้ใช้กู่เมื่อไหร่ พวกเราได้ตายหมู่แน่!"

"ไม่ต้องกลัว! การหลอมรวมกู่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเป็นชั่วโมง มันไม่มีทางหลอมสำเร็จเร็วขนาดนี้หรอก!"

"แม่งเอ๊ย ยังกล้าขัดขืนอีกเหรอวะ ฆ่ามันเลย!"

"ฆ่ามัน!"

ความกลัวและความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในใจของพวกขอทาน พวกมันพร้อมใจกันพุ่งตัวเข้าโจมตีกู้เหวินอย่างสุดกำลัง

ในวินาทีนี้ พวกมันมีเพียงความคิดเดียวในหัว นั่นคือฆ่ากู้เหวินซะ!

กู้เหวินมองดู 'อาวุธ' สารพัดชนิดที่กำลังพุ่งเข้ามาหา ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังดูภาพสโลว์โมชัน

ด้วยพลังจิตอันมหาศาล ต่อให้ไม่มีกู่ เขาก็สามารถบี้พวกขอทานพวกนี้ให้ตายคามือได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น...

การหลอมรวมกู่ของเขาเสร็จสมบูรณ์แล้ว!

วินาทีต่อมา!

เปลวไฟอันร้อนแรงก็ระเบิดปะทุออกจากร่างของกู้เหวิน พวยพุ่งขึ้นสูงถึงสามจ้าง สว่างวาบจนขับไล่ความมืดมิดในยามราตรีไปจนหมดสิ้น

ร่างของกู้เหวินกลายเป็นมนุษย์เพลิง ดวงตาลุกวาว ร่างกายลุกโชนไปด้วยไฟ

เปลวเพลิงแผดเผาอย่างบ้าคลั่งไปทั่วทั้งร่าง!

กู้เหวินกำลังรีดเร้นพลังของกู่เปลวเพลิงจนถึงขีดสุด!

เขาอยากรู้ว่ากู่เปลวเพลิงตัวนี้มีศักยภาพซ่อนเร้นมากแค่ไหน

กู่สายพันธุ์เดียวกัน ก็อาจจะมีระดับแฝงเร้นที่แตกต่างกัน เหมือนกับพรสวรรค์ของมนุษย์นั่นแหละ

หลังจากทดสอบดูแล้ว พรสวรรค์ของกู่เปลวเพลิงตัวนี้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว!

มุมปากของกู้เหวินกระตุกยิ้ม เปลวไฟบนร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง ปัดเป่าการโจมตีจากทุกทิศทางกระเด็นออกไปจนหมดสิ้น เขายื่นมือขวาออกไปคว้าท่อนเหล็กเส้นของหัวหน้าขอทานไว้ได้ในพริบตา ดวงตาที่ลุกเป็นไฟจ้องมองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ได้ยินมาว่าคนอย่างพวกเรา... ต่อให้โดนฆ่าตายก็ไม่มีใครสนงั้นสิ"

"ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อย... ฉันฆ่าแกได้ใช่ไหม?"

น้ำเสียงของกู้เหวินราบเรียบราวกับกำลังเล่านิทาน แต่ในหูของขอทาน มันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกระซิบของมัจจุราช

ใบหน้าของขอทานซีดเผือด รูม่านตาขยายกว้าง ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

"อย่า อย่า อย่าฆ่าฉัน ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันด้วย ยกโทษให้ฉันด้วย!"

ขอทานร้องขอชีวิตอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

ทว่ากู้เหวินกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เขาบีบท่อนเหล็กเส้นแน่น เร่งพลังกู่เปลวเพลิงจนเกินขีดจำกัด ภายใต้การควบคุมของพลังจิตอันเชี่ยวชาญ กู่เปลวเพลิงระดับหนึ่งตัวนี้ ถึงขั้นปลดปล่อยพลังทำลายล้างเทียบเท่ากับกู่เปลวเพลิงระดับสามออกมาได้!

อุณหภูมิของเปลวไฟพุ่งสูงปรี๊ด ท่อนเหล็กเส้นถูกหลอมจนแดงเถือกและร้อนระอุ

กู่เปลวเพลิงที่หลอมรวมเข้ากับร่างกาย ตอนนี้มันฝังตัวอยู่ในเส้นเลือดที่แขนขวาของกู้เหวิน ดวงตากลมโตแสนน่ารักของมันเบิกกว้าง พยายามปลดปล่อยพลังออกมาอย่างสุดชีวิต!

มันเองก็รู้สึกตื่นเต้นและเร้าใจ!

ความรู้สึกมันเหมือนได้เหยียบคันเร่งมิดไมล์ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มันได้ใช้พลังอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกู้เหวินที่ดูราวกับปีศาจร้าย หัวหน้าขอทานก็สติแตกในที่สุด มันแหกปากร้องลั่นก่อนจะหันหลังวิ่งหนี ขาสั่นพั่บๆ วิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลาน อยากจะงอกขาเพิ่มอีกสักสองข้างจะได้หนีให้พ้นๆ

ขอทานสติแตกไปแล้ว มันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกู้เหวินถึงหลอมรวมกู่ได้เร็วขนาดนี้!

กู้เหวินมองตามแผ่นหลังของคนที่กำลังวิ่งหนี น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ

"ทำผิดก็ต้องชดใช้ พอแกคิดจะหนี มันก็สายไปเสียแล้ว"

กู้เหวินกำท่อนเหล็กเส้นที่ถูกเผาจนแดงฉานไว้ในมือ ก่อนจะออกแรงขว้างออกไปสุดแรง!

ฟุ่บ!

ท่อนเหล็กพุ่งแหวกอากาศยามค่ำคืนราวกับหอกแหลม ทะลวงทะลุแผ่นหลังของขอทานอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็นราวกับน้ำพุ

ขอทานขาดใจตายคาที่ ส่วนร่างของมันก็ถูกแรงกระแทกจากเหล็กเส้นพาปลิวไปไกล ก่อนจะล้มลงในท่าคุกเข่า

เหล็กเส้นปักฉึกเข้ากับพื้นดิน ตรึงศพของขอทานให้ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ดูราวกับว่ามันกำลังคุกเข่าสำนึกผิดอยู่บนพื้น

ภายใต้ความมืดมิด ช่างเป็นภาพที่ชวนขนหัวลุกยิ่งนัก

เสียงของกู้เหวินยังคงเยียบเย็น

"ซากศพ นี่แหละคืองานศิลปะ"

ขอทานคนอื่นๆ ช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

บ้างก็ร้องไห้โฮ บ้างก็คุกเข่าอ้อนวอน บ้างก็หมอบกราบราบคาบ บ้างก็แหกปากขอร้องชีวิตไม่หยุดหย่อน

เมื่ออยู่ต่อหน้ากู้เหวิน พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะคิดหนี

เสียงร้องของพวกมันดังสนั่นหวั่นไหว ซึ่งน่าจะเรียกความสนใจจากคนอื่นได้ไม่ยาก

แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่พวกมันเพิ่งพูดไปเมื่อกี้นี้

พวกมันเป็นแค่ขยะสังคม เป็นแค่ปลิงที่เกาะกินโลกไปวันๆ ตายไปก็เปลืองพื้นที่ฝังศพ แล้วใครจะมาสนล่ะว่าพวกมันจะอยู่หรือตาย?

ค่ำคืนนี้ ยังคงเงียบสงัดเหมือนเช่นเคย

นอกจากเสียงร้องโหยหวนของพวกขอทานแล้ว รอบข้างก็มีแต่ความเงียบงัน

ต่อให้มีใครเดินผ่านไปมา ก็คงรีบจ้ำอ้าวหนีไปเงียบๆ ทำเป็นหูทวนลมไม่รู้ไม่ชี้

กู้เหวินมองดูพวกขอทานที่กำลังร้องขอชีวิตด้วยสายตาเฉยชา

ในชาติก่อน เขาก็เคยคุกเข่าอ้อนวอนพวกมันแบบนี้เหมือนกัน ขอร้องว่าหลังจากแย่งไหกู่ไปแล้ว ก็อย่าซ้อมเขาอีกเลย

เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่อยากมีชีวิตรอด

แล้วไงล่ะ พวกขอทานยอมปล่อยเขาไปไหม?

ก็เปล่าเลย

เพื่อระบายความปรารถนาและโทสะในใจ

ต่อให้แย่งไหกู่ไปได้แล้ว พวกมันก็ยังรุมกระทืบกู้เหวินจนปางตายอยู่ดี

นี่แหละคือสันดานดิบของมนุษย์ นี่แหละคือความชั่วร้ายในกมลสันดานของพวกมัน

กู้เหวินยื่นมือขวาออกไป เปลวไฟดวงน้อยเต้นเร่าอยู่บนปลายนิ้ว แม้จะเป็นแค่เปลวไฟดวงเล็กๆ ดูไม่สลักสำคัญอะไร แต่ความร้อนที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้นมหาศาลนัก!

ภายใต้แสงสลัวของเปลวเพลิง มุมปากของกู้เหวินยกยิ้มขึ้น

"ขยะก็ควรจะอยู่ในถังขยะ ไอ้พวกสวะก็ไสหัวลงนรกไปซะ!"

ฟุ่บ!

เปลวไฟถูกสะบัดออกไป ส่องสว่างไปทั่วทั้งตรอก

ก้อนเพลิงแตกตัวกลางอากาศ แยกออกเป็นเปลวเพลิงเจ็ดสาย พุ่งเข้าตะครุบขอทานทุกคนอย่างแม่นยำ

ก่อนจะระเบิดออกและแผดเผาอย่างบ้าคลั่ง!

มันเกาะติดแน่นหนึบราวกับปลิงดูดเลือด สะบัดยังไงก็ไม่หลุด

ซู่...

เปลวไฟลามเลียไปตามร่างกาย ผิวหนัง และทุกสิ่งทุกอย่างของพวกมัน

พวกขอทานกลายเป็นมนุษย์เพลิง แหกปากร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน พวกมันเจ็บปวดเจียนตาย สิ้นหวัง และเสียใจจนแทบคลั่ง

ถ้าพระเจ้าให้โอกาสพวกมันอีกครั้ง

ให้พวกมันไปผูกคอตายซะ ยังดีกว่าให้มาแหยมกับกู้เหวินเลย!

กู้เหวินมองดูพวกขอทานค่อยๆ ถูกย่างสดจนตาย สูดกลิ่นเนื้อไหม้เกรียมที่ลอยคละคลุ้งในอากาศ รอยยิ้มบางๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

เมื่อขอทานทุกคนสิ้นใจตาย กู้เหวินก็เดินเข้าไปอยู่ท่ามกลางซากศพ แล้วสั่งการกู่อายุขัย

ชั่วพริบตา อายุขัยสีเขียวอ่อนก็ลอยละล่องออกจากร่างของพวกขอทาน ถูกดึงดูดให้พุ่งเข้าสู่ร่างกายของกู้เหวิน ซึมซาบเข้าไปในหัวใจ และถูกกู่อายุขัยกลืนกินจนหมดสิ้น

วิธีดูดซับอายุขัยของกู่อายุขัยนั้นง่ายมาก การฆ่าคือวิธีที่รวดเร็วที่สุด

และนี่เป็นเพียงแค่กู่อายุขัยระดับหนึ่งเท่านั้น หากมันวิวัฒนาการไปจนถึงระดับสูง แค่คิดก็อาจจะสูบอายุขัยของคนทั้งเมืองได้ในพริบตา!

[ดูดซับอายุขัยสำเร็จ 110 ปี]

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ กู้เหวินก็พอใจมาก

แค่ขอทานแปดคน ก็ได้อายุขัยมาตั้ง 110 ปีแล้ว

แล้วถ้าเป็นขอทานแปดร้อยคน แปดพันคน หรือแปดหมื่นคนล่ะ?

สมแล้วที่เป็นหนึ่งในยี่สิบสามกู่ในตำนาน!

ผู้ใช้กู่ทั่วไปที่อยากจะเพิ่มอายุขัย ต้องไปหลอมรวมกู่ที่ชื่อว่ากู่หนอนอายุขัย

ซึ่งทั้งเสียเวลา เสียแรง และเปลืองเงินทอง เทียบกับกู่อายุขัยแล้วมันคนละชั้นกันเลย

กู่อายุขัยสามารถมอบอายุขัยให้เขาได้ ส่วนข้อความแจ้งเตือนก็ช่วยให้เขามองทะลุไหกู่ได้

สองสิ่งนี้รวมกันแล้วหมายความว่าอะไร?

มันหมายความว่า กู้เหวินสามารถใช้ประสบการณ์จากชาติก่อน ไปกว้านซื้อไหกู่ที่มีกู่ทรงพลังมาครอบครองได้ล่วงหน้าทั้งหมดเลยน่ะสิ!

เปิดไหกู่อย่างบ้าคลั่ง! จนกว่าจะไร้เทียมทาน!

[จบแล้ว]