บทที่ 25 - กฎแห่งจุดจบ

บทที่ 25 - กฎแห่งจุดจบ

"งั้นแผนของนายคืออะไร ทำไมถึงไม่ฆ่าฉัน" ซูเฉินซีเดินตามหลังโจวเค่อเงียบๆ สีหน้าดูหงอยเหงาลงเล็กน้อย

"ฉันไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นซะหน่อย" โจวเค่อเหลือบมองเธอด้วยหางตาพลางตอบเสียงเรียบ "ฉันเป็นพวกเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมชั้นเรียนนะ"

เรื่องราวมันชัดเจนมาก

ตอนที่ซูเฉินซีฆ่าจางหยาง เธอได้คะแนนเพิ่มมาสิบแต้ม

และไอ้สิบแต้มนี่แหละที่ทำให้เธอเลื่อนขั้นกลายเป็นพระราชาคนใหม่

ด้วยเหตุนี้เอง ความสัมพันธ์แบบข่มสถานะระหว่างโจวเค่อกับซูเฉินซีจึงพลิกกลับตาลปัตรในพริบตา

ตารางคะแนนตอนนี้คือ

[1. จางเลี่ยง (พระราชา): 640]

[2. หวังลี่ (พระราชา): 500]

[3. ซูเฉินซี (พระราชา): 480]

[4. เยี่ยหลิงเทียน (ชนชั้นสูง): 470]

แค่โจวเค่อลงมือฆ่าซูเฉินซี เขาก็จะฮุบคะแนนทั้งหมดของเธอมาได้อย่างง่ายดาย

แต่เขาไม่ทำ กลับวางแผนที่ล้ำลึกกว่านั้นเอาไว้

เขาออกคำสั่งให้ซูเฉินซีเดินตามติดตัวเขา ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด

ทั้งสองคนเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ

สวบ สวบ สวบ...

จู่ๆ ฝีเท้าของทั้งคู่ก็หยุดชะงัก

"องค์หญิง ด้านหน้ามีความเคลื่อนไหว" โจวเค่อกระซิบ

พริบตาต่อมา ชายถือมีดร่างโชกเลือดก็กระโจนพรวดออกจากเงามืดพุ่งตรงดิ่งเข้าหาโจวเค่อ

ฟิ้ว—

ซูเฉินซียกมือขึ้นเหนี่ยวไกปืนจัดการเขาอย่างหมดจดงดงาม

"ขอบใจนะ หมอนี่เป็นชนชั้นสูง ถ้าเธอไม่ลงมือฉันคงตายไปแล้ว" โจวเค่อยืนกอดอกนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"ฉันเข้าใจแล้ว" ซูเฉินซีพูดพลางบรรจุกระสุนปืนใหม่ "นายอยากเก็บฉันไว้คุ้มครองนายสินะ"

"เพราะว่า..."

"ฉันฆ่าชนชั้นสูงได้ แต่นายฆ่าฉันได้ นายก็เลยต้องเก็บฉันไว้เป็นโล่กำบังการโจมตีจากพวกชนชั้นสูง"

โจวเค่อระบายยิ้มบางๆ

"เหตุผลก็ใช่แหละ"

"แต่ว่า... การที่พระราชาจะปกป้องราษฎรของตัวเอง มันก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่เหรอ"

ซูเฉินซีอ้าปากเตรียมจะสวนกลับ...

"อึก—" เธอหลุดเสียงครางฮึดฮัดในลำคอพลางยกมือขึ้นกุมแขนซ้าย

"เป็นอะไรน่ะ" โจวเค่อส่งสายตาเป็นเชิงถาม

"ไม่มีอะไร ก่อนหน้านี้แขนโดนถลอกนิดหน่อย" ซูเฉินซีทำตัวเข้มแข็ง ดื้อดึงจะเดินหน้าต่อไป

"ขอดูหน่อย" โจวเค่อคว้าตัวเธอไว้ น้ำเสียงเด็ดขาดจนปฏิเสธไม่ลง

ซูเฉินซีถอนหายใจ ค่อยๆ ถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลความลึกระดับกลางๆ

บาดแผลเป็นทางยาวเริ่มตกสะเก็ดสีน้ำตาลแดง

เมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากปากแผล ไอเดียสุดเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นมาในหัวของโจวเค่อทันที

"อยู่นิ่งๆ ฉันจะทำแผลให้"

โจวเค่อหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดคราบเลือดบนแขนของซูเฉินซีอย่างเบามือ

จากนั้นก็ฉีกเศษผ้าจากเสื้อตัวเองมาพันแผลที่แขนให้เธอ

โจวเค่อตั้งใจทำแผลอย่างละเอียดอ่อนและดูชำนาญมาก

ซูเฉินซีอึ้งไปสองวินาทีแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "ขอบใจนะ... แต่จะบอกว่าจริงๆ ไม่ต้องทำแผลก็ได้... ยังไงเดี๋ยวพอถูกส่งตัวออกจากสนามสอบ แผลพวกนี้ก็จะหายไปเอง"

โจวเค่อไม่เงยหน้า ยังคงจดจ่ออยู่กับการทำแผล "ต้องทำสิองค์หญิง ยังไม่รู้เลยว่าการแข่งนี้จะกินเวลาอีกนานแค่ไหน ถ้าปล่อยแผลทิ้งไว้เดี๋ยวเธอก็ปวดแย่"

ซูเฉินซีเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็เงียบไป

โจวเค่อเหมือนจะอ่านความคิดเธอออก

"ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก ราษฎรรับใช้พระราชาก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว"

"ว่ากันตามตรง การปกป้องเธอก็คือการปกป้องตัวฉันเองนั่นแหละ"

"ฉันไม่อยากให้องค์หญิงต้องมาเสียพลังการต่อสู้ไปเพราะแค่แผลโดนมีดบาดหรอกนะ"

พูดจบ โจวเค่อก็เก็บกระดาษทิชชู่เปื้อนเลือดสอดเข้ากระเป๋าเสื้อตัวเองอย่างระมัดระวัง

"ถ้าอยากขอบคุณฉันละก็ ช่วยเดินตามฉันไปตลอดก็พอ"

"ยังไงซะตอนนี้เธอก็เป็นพระราชาแล้ว ไม่เห็นต้องเหนื่อยไปหาเก็บแต้มเพิ่มเลย"

"ถ้าฉันเจอพระราชาคนอื่นแล้วฆ่าทิ้งได้ เธอก็จะปลอดภัยตามไปด้วย"

ซูเฉินซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ตกลง"

...

แผนการปัจจุบันของโจวเค่อนั้นเรียบง่ายมาก

ตัวเองเป็นสามัญชน ย่อมต้องกลัวชนชั้นสูง

ส่วนซูเฉินซีเป็นพระราชา ย่อมข่มชนชั้นสูงได้

ตราบใดที่ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของซูเฉินซี เขาก็คือผู้ไร้เทียมทาน

และในระหว่างนี้ หากหาพระราชาคนที่สองเจอแล้วจัดการปลิดชีพทิ้ง เขาก็จะพลิกสถานการณ์กลับมาผงาดได้อย่างงดงาม

ทว่า... ทั้งคู่ออกเดินค้นหามาตั้งนานก็ยังไม่เจอใครที่มีวี่แววว่าจะเป็นพระราชาเลยสักคน

ดูเหมือนคนที่ได้แต้มจนเป็นพระราชาในตอนนี้จะฉลาดเป็นกรด พากันมุดหัวซ่อนตัวมิดชิดไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลย

ซูเฉินซีมองหน้าโจวเค่อ เหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก

โจวเค่อเหลือบมองเธอเล็กน้อย

"มีอะไรก็พูดมาเถอะ"

เธอถอนหายใจก่อนจะเอ่ยปาก

"ตอนนี้นายยังหาพระราชาคนอื่นไม่เจอเลยนะ ถ้าการแข่งจบลงตอนนี้นายก็จะต้องจบที่สถานะสามัญชน"

"ถ้านายไม่ฆ่าฉัน นายก็จะหมดโอกาสนะ"

โจวเค่อหัวเราะเบาๆ "นี่เธอกำลังยุให้ฉันตัดหัวเธออยู่เหรอ ช่างเสียสละซะจริงนะ"

คำตอบของซูเฉินซีเต็มไปด้วยความสุภาพเรียบร้อย

"ฉันแค่ไม่อยากติดค้างบุญคุณนายน่ะ"

"คราวก่อนบนรถไฟนายก็เป็นคนช่วยฉันไว้ ฉันยังหาโอกาสตอบแทนไม่ได้เลย"

"แล้วครั้งนี้นายสามารถฆ่าฉันเพื่อขึ้นเป็นพระราชาเองได้แท้ๆ แต่... นายก็ยังเลือกที่จะไม่ทำ"

"ตอนนี้การทดสอบก็ผ่านมาเกือบสามชั่วโมงแล้ว มีสิทธิ์จบลงได้ทุกเมื่อ"

"ถ้านายยังไม่ยอมฆ่าฉัน ฉันก็ต้องติดหนี้นายเพิ่มอีกเรื่อง"

ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว...

โจวเค่อรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ

ดูเหมือนว่ากฎการแข่งขันในตอนนี้ยังมีช่องโหว่อยู่

ก่อนเริ่มแข่ง รุ่นพี่หลิวยิ่งหมิงบอกแค่ว่าเป้าหมายของการแข่งครั้งนี้คือการโกยแต้มให้ได้มากที่สุดเพื่อทำอันดับให้สูงๆ ก่อนการแข่งขันจะสิ้นสุดลง

แต่ว่า...

คะแนนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา อันดับเองก็สลับไปสลับมาอยู่เสมอ

แล้วคำถามคือ... การแข่งขันจะจบลงเมื่อไหร่ จะมีการสรุปคะแนนและอันดับตอนไหน

โจวเค่อครุ่นคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้น "ทำไมถึงไม่มีการจำกัดเวลาบอกพวกเราในการแข่งครั้งนี้เลยล่ะ"

ซูเฉินซีชะงัก "อะไรนะ"

โจวเค่อหันไปมองเธอ "ฉันหมายความว่า การทดสอบทั้งหมดบอกแค่ให้พวกเราหาทางกอบโกยคะแนนให้ได้มากที่สุด"

"แต่คะแนนก็พลิกผันตลอด สถานะก็สับเปลี่ยนกันไปมา"

"ถ้าไม่สามารถจบการแข่งได้ทันที ต่อให้ตอนนี้โกยแต้มมาได้เยอะแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"

ซูเฉินซียกมือขึ้นกุมปลายคาง "มีเหตุผล ฉันไม่เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อนเลย"

โจวเค่อคิดอยู่พักหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมองกฎบนหน้าจอโฮโลแกรม

ตอนนี้เหลือกฎข้อที่สามเพียงข้อเดียวที่ยังอยู่ในสถานะไม่เปิดเผย

"การแข่งขันก็ล่วงเลยมานานมากแล้ว บางที... วิธีจบเกมนี้อาจจะซ่อนอยู่ในกฎข้อนั้นก็ได้"

ซูเฉินซีมองตามไปยังหน้าจอขนาดใหญ่ "นายหมายถึงกฎข้อที่สามที่ยังไม่ประกาศออกมานั่นเหรอ"

กฎข้อที่สาม...

ได้เวลาแล้ว โจวเค่อเงยหน้าขึ้น

"ซูเฉินซี ตามฉันไปที่นึงหน่อย"

...

โจวเค่อเดินนำหน้าโดยมีซูเฉินซีเดินตามหลัง

ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องเรียนแห่งหนึ่งที่ดูว่างเปล่า

"ซูเฉินซี รบกวนเธอเฝ้าอยู่หน้าห้องทีนะ ฉันจะเข้าไปดูอะไรข้างในหน่อย" โจวเค่อหันไปบอกเธอก่อนจะเดินเข้าห้อง

"ไม่มีปัญหา ฉันไม่หนีไปไหนหรอก" ซูเฉินซีตอบรับเสียงเบาพลางขยับไปยืนเฝ้าข้างประตู

"อืม ฉันเชื่อใจเธอ"

โจวเค่อก้าวเข้าไปในห้องเรียนที่ดูคุ้นตา

ห้องเรียนนี้ดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่แท้จริงแล้ว...

โจวเค่อเดินไปหยุดอยู่หน้ากระดานดำแล้วใช้ปลายนิ้วเคาะลงไปสองสามครั้ง

กระดานดำสว่างวาบขึ้นมาทันที ปรากฏข้อความบรรทัดหนึ่ง

[จงใช้หยาดโลหิตแห่งราชันย์ เพื่อเผยแพร่กฎแห่งจุดจบ]

"ถ้าเดาไม่ผิด กฎแห่งจุดจบไม่เพียงแต่หมายถึงกฎข้อสุดท้าย แต่ยังเป็น..."

"วิธีปิดเกมการแข่งครั้งนี้ด้วย"

โจวเค่อล้วงกระดาษทิชชู่เปื้อนเลือดออกจากกระเป๋า

เลือดบนทิชชู่แผ่นนี้เป็นของซูเฉินซี

ตอนที่เขาทำแผลให้เธอเมื่อกี้ มันไม่ใช่แค่ความหวังดีหรอกนะ

เขาอาศัยจังหวะนั้นในการเก็บตัวอย่างเลือดมาต่างหาก

นี่คือเลือดของซูเฉินซี และสถานะของเธอในตอนนี้ก็คือ...

พระราชา

โจวเค่อละเลงเลือดลงบนกระดานดำ

กระดานดำกระพริบแสงถี่รัว

สองวินาทีต่อมา ตัวหนังสือก็เปลี่ยนไป

ข้อความสีเงินค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นมาบนกระดานดำทีละตัว

[ขอถวายบังคมองค์ราชันย์ ขอน้อมนำกฎข้อสุดท้ายมาทูลเกล้าฯ ถวายแด่ท่าน—]

[จบแล้ว]