บทที่ 14 - องค์หญิง

บทที่ 14 - องค์หญิง

"นายทำได้ยังไงน่ะ" เธอกะพริบตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย น้ำเสียงของเธอใสกระจ่างและหนักแน่น

"ทำอะไรครับ"

เด็กสาวผมเงินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ก็สะกดสัตว์ประหลาดตัวนั้นให้อยู่กับที่ไง!"

เธอพูดต่อด้วยความลังเลเล็กน้อย "ปกติแล้ว... พลังพิเศษของไพ่เทวะบางใบก็สามารถสะกดคนให้อยู่กับที่ได้"

"แต่ว่า ฉันเห็นแค่นายก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็หยุดนิ่งไปเลย"

"ระหว่างนั้น ฉันไม่เห็นนายใช้ไพ่เทวะเลยนะ"

โจวเค่อไม่อยากเปิดเผยว่าตัวเองใช้พลังพิเศษของโพแดง 7 ไป เพราะในการทดสอบสายเลือดเมื่อวานนี้ ไพ่เทวะของเขาคือดอกจิก K

ตามปกติแล้วคนเราควรจะมีไพ่เทวะได้แค่ชนิดเดียวเท่านั้น

"อ้อ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยมันคงอึ้งในความหล่อของผมล่ะมั้ง"

เขาตั้งใจพูดติดตลกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่ายให้ลืมเรื่องนี้ไปซะ

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมองเจตนาของโจวเค่อออก เธอยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยอย่างเข้าใจ "ช่างเถอะ ฉันไม่ควรละลาบละล้วงถามเลย"

"สวัสดี ฉันชื่อซูเฉินซี ขอบคุณนะที่ช่วยชีวิตฉันไว้"

เด็กสาวย่อตัวลงทำความเคารพตามแบบฉบับของชนชั้นสูง ท่วงท่าของเธอสง่างามและถูกต้องตามระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว

โจวเค่อดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าเงียบๆ

"ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมชื่อโจวเค่อ"

สีหน้าของซูเฉินซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย "โจวเค่อเหรอ"

"นายคือสามัญชนที่มีระดับอณูเวทสี่สิบสามแต้ม แถมยังฆ่านักฆ่าของสมาคมหัวกะโหลกเมื่อวานนี้ใช่ไหม"

โจวเค่อพยักหน้ารับเงียบๆ พร้อมกับถามกลับ "คุณก็คือนักเรียนใหม่ที่มีไพ่เทวะโพดำ Q เมื่อวานนี้ใช่ไหมล่ะครับ"

"ผมเห็นคุณใช้พลังพิเศษแล้ว สรุปว่าพลังพิเศษของโพดำ Q คือการเสกอาวุธออกมาได้อย่างไร้ขีดจำกัดสินะครับ"

โจวเค่อความจำดีมาก ในแถวทดสอบนักเรียนใหม่เมื่อวานนี้ มีแค่เธอคนเดียวที่มีผมสีเงินสะดุดตา

ซูเฉินซีไม่ได้ปิดบัง เธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่แล้วล่ะ มันคือพลังพิเศษสายต่อสู้ แต่ฉันเสกได้เฉพาะอาวุธที่ฉันถนัดเท่านั้นนะ"

โจวเค่อยิ้มเจื่อน "ว่าแต่ เมื่อกี้พวกเราใช้ไพ่เทวะต่อหน้าสามัญชนแถมยังฆ่าคนตายด้วย โรงเรียนจะไล่พวกเราออกไหมเนี่ย"

เขายังจำได้ดีว่าในคืนวันเกิดอายุครบสิบแปดปี เขาแสดงมายากลที่ยอดเยี่ยมมากชุดหนึ่ง จนถูกตำรวจเข้าใจผิดว่าเป็นพวกมีพลังพิเศษ

ตอนนั้นพวกตำรวจเข้มงวดกับเขามาก ถึงขั้นขู่ว่าจะประหารชีวิตด้วยซ้ำ

ซูเฉินซีส่ายหน้า "เจ้านั่นคือสัตว์ประหลาดสังหารที่ขึ้นตรงต่อสมาคมหัวกะโหลก"

"พวกมันสูญสิ้นความเป็นคนไปหมดแล้ว ทำตามแค่คำสั่งสังหารของผู้ฝึกสอน และจะตามล่าเป้าหมายที่ตรงตามเงื่อนไขโดยอัตโนมัติ"

"มันไม่นับว่าเป็นมนุษย์ การใช้พลังพิเศษต่อหน้ามันถือเป็นกรณีฉุกเฉิน กฎหมายมีข้อยกเว้นให้"

"อีกอย่าง ฉันจะบอกคุณพ่อให้ด้วย นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

คุณพ่อ... โจวเค่อได้ยินคำนี้ก็เข้าใจได้ทันที

ฝั่งตรงข้ามเป็นคุณหนูตระกูลขุนนางที่มีอำนาจบารมีล้นฟ้าจริงๆ ด้วย

อีกอย่าง จากคำสั่งของสัตว์ประหลาดหนวดปลาหมึกก่อนหน้านี้ โจวเค่อก็พอจะเดาสถานะของเด็กสาวคนนี้ได้คร่าวๆ แล้ว

"ในเมื่อคุณเป็นขุนนาง แล้วทำไมถึงมานั่งรถไฟใต้ดินล่ะครับ" ในที่สุดโจวเค่อก็หลุดปากถามสิ่งที่เขาสงสัยมาตั้งแต่แรก

เธอยิ้มแล้วตอบ "นายคงไม่ได้คิดว่าฉันเป็นคุณหนูขุนนางที่ชอบวางมาดหรอกใช่ไหม"

"ความจริงแล้ว ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเราควรลดช่องว่างระหว่างขุนนางกับสามัญชนลง เพื่อให้สังคมปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน"

"วันนี้ฉันก็เลยมาลองสัมผัสบรรยากาศการนั่งรถไฟใต้ดินเพื่อเป็นแบบอย่างไงล่ะ"

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมา "แต่ไม่นึกเลยว่าจะดึงดูดนักฆ่าของสมาคมหัวกะโหลกมาด้วย"

"ดูจากพฤติกรรมของสัตว์ประหลาดแล้ว คำสั่งที่มันได้รับน่าจะเป็น การฆ่าพวกขุนนางทุกคน"

โจวเค่อเชิดหน้าขึ้น "แต่ผมไม่ใช่ขุนนางนะ"

เธอหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องปิดบังหรอก ถึงใครๆ จะบอกว่านายเป็นสามัญชน แต่ระดับอณูเวทของนายสูงขนาดนั้น เป็นไปได้แค่ขุนนางชั้นสูงเท่านั้นแหละ"

"แล้วก็ มีดสั้นของนายเล่มนั้นก็เห็นได้ชัดว่าเป็นของพวกขุนนาง"

มีดสั้นเหรอ โจวเค่อมมองมือขวาของตัวเอง

ในมือของเขายังคงกำมีดสั้นที่ใช้ปลิดชีพสัตว์ประหลาดเอาไว้หลวมๆ ปลายมีดยังคงมีเลือดหยดติ๋งๆ

"มีดสั้นเล่มนี้ประณีตมากเลยนะ" ซูเฉินซีเอ่ยชม

โจวเค่อยังคงส่ายหน้า "มีดสั้นเล่มนี้พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ผมน่ะ ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพวกท่านเป็นแค่สามัญชน"

"ส่วนเรื่องที่ทำไมผมถึงมีอณูเวท แถมยังได้รับไพ่เทวะ..."

"คงเป็นแค่ข้อยกเว้นล่ะมั้งครับ"

ซูเฉินซีก้มหน้าครุ่นคิด "ถ้านายเกิดเป็นสามัญชนจริงๆ... แล้วคำสั่งที่สัตว์ประหลาดของสมาคมหัวกะโหลกได้รับคืออะไรกันล่ะ ฆ่านักเรียนของโรงเรียนไพ่เทวะทุกคนงั้นเหรอ"

โจวเค่อไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เขานึกถึงเสียงในใจของสัตว์ประหลาดหนวดปลาหมึกขึ้นมา [สายเลือดกษัตริย์... ต้องกำจัด]

[จบแล้ว]