บทที่ 8 - ข้อสอบกะทันหัน

บทที่ 8 - ข้อสอบกะทันหัน

ภายในห้องเรียนที่ใช้เป็นสนามสอบ

"สวัสดีครับเพื่อน จะเริ่มก่อนหรือให้ผมเริ่มก่อนดีครับ"

โจวเค่อพยายามรักษามารยาทและเอ่ยถามคนฝั่งตรงข้าม

"ฉันก่อนก็แล้วกัน" น้ำเสียงของคนชุดดำแหบพร่าและทุ้มต่ำ ฟังดู... ไม่น่าจะใช่เสียงของนักเรียนเลยสักนิด

เขายื่นมือขวาออกมาหยิบปืนลูกโม่ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว

โจวเค่อสังเกตเห็นว่าบนหลังมือของเขามีรอยสักรูปหัวกะโหลกสีดำ

'แต่งตัวแปลกๆ แถมยังมีรอยสัก' โจวเค่อคิดในใจ 'ฝั่งตรงข้ามเป็นพวกจิ๊กโก๋เหรอเนี่ย'

คนชุดดำไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ

เขายกปืนขึ้นมาจ่อที่ขมับของตัวเอง

โจวเค่อกำลังคำนวณโอกาสถูกยิงอยู่ในใจ

ช่องใส่กระสุนหกช่อง กระสุนหนึ่งนัด

ตามทฤษฎีแล้ว โอกาสถูกยิงมีประมาณหนึ่งในหก หรือก็คือราวๆ 17%

พูดง่ายๆ ก็คือถ้าดวงดี กระสุนก็จะถูกยิงออกมาในนัดนี้พอดี ปังเดียวจบ โจวเค่อก็จะเป็นฝ่ายชนะทันที

แน่นอนว่าโอกาส 17% นั้นไม่ถือว่าสูงนัก ความเป็นไปได้ที่จะเป็นกระสุนดัมมี่มีมากกว่า

แกร๊ก

คนชุดดำเหนี่ยวไก

นัดที่หนึ่ง

กระสุนดัมมี่ ไม่โดนยิง

คนชุดดำส่งปืนพกให้โจวเค่อเงียบๆ

เฮ้อ โจวเค่อแอบถอนหายใจเสียดายอยู่ในอก

สมกับเป็นเกมวัดดวง โอกาส 17% มันไม่ได้สูงนัก ตัวเขาเองก็คงไม่ได้โชคดีขนาดนั้น

โจวเค่อรับปืนมาอย่างเงียบเชียบ

เขาลองเดาะน้ำหนักปืนดูเล็กน้อย

ดูเหมือนจะเป็นปืนจริง

โจวเค่อนึกย้อนไปถึงข้อความบนกระดานดำในห้องสอบ

[สนามสอบเป็นระบบจำลองอัจฉริยะ มีอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยรับรอง]

[เมื่อการทดสอบสิ้นสุดลง ทั้งสองฝ่ายจะถูกส่งตัวกลับไปยังโรงเรียนโดยอัตโนมัติ จะไม่มีใครได้รับอันตรายใดๆ ในความเป็นจริง]

ณ วินาทีนี้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าโชคร้ายโดนยิงขึ้นมา จะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนจริงๆ งั้นเหรอ

โจวเค่อยกปืนขึ้นมาจ่อที่ข้างศีรษะของตัวเอง

ลำกล้องปืนเย็นเฉียบ ขมับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก

ยังเหลือช่องใส่กระสุนอีกห้าช่อง กระสุนหนึ่งนัด

โอกาสถูกยิงคือหนึ่งในห้า หรือ 20%

ก็ยังถือว่าไม่สูงมากอยู่ดี แต่เรื่องโชคชะตาแบบนี้มันพูดยาก นัดเดียวจอดก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

โจวเค่อหลับตาลงแล้วเหนี่ยวไก

แกร๊ก

โจวเค่อพ่นลมหายใจออกมายาวๆ

นัดที่สอง

ไม่โดน

ก็แหงล่ะ โอกาสแค่ 20% ทนโท่อยู่ตรงนั้น เขาคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง

โจวเค่อขยับหัวไหล่ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย กำลังจะส่งปืนให้ฝ่ายตรงข้าม...

จู่ๆ เสียงระบบภายในห้องสอบก็ดังแทรกขึ้นมา

[ติ๊ด! แจ้งเตือนข้อสอบกะทันหัน!]

[ขอให้นักเรียนที่กำลังถือปืนอยู่ทำภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้สำเร็จ จึงจะสามารถส่งมอบปืนพกได้!]

[มิฉะนั้น จะต้องยิงตัวเองอีกครั้ง!]

ข้อสอบกะทันหัน?

ต้องทำภารกิจให้สำเร็จถึงจะส่งปืนต่อได้เนี่ยนะ?

...

"ภาพจากในห้องเรียนส่งมาแล้วค่ะ!"

หลังจากจวงซิงเหยาจัดการระบบอยู่พักหนึ่ง หน้าจอขนาดใหญ่ก็สว่างวับขึ้นมา เผยให้เห็นภาพการถ่ายทอดสดการทดสอบเดิมพันชีวิตในครั้งนี้อย่างชัดเจน

"รัสเซียนรูเล็ตเดิมทีเป็นหัวข้อการทดสอบโชคชะตาของโรงเรียนอยู่แล้ว..."

"แต่ตอนนี้ปืนกระบอกนั้นถูกเปลี่ยนเป็นของจริง นั่นก็หมายความว่าถ้าโดนยิงเข้า ก็ต้องตายจริงๆ"

จวงซิงเหยาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร้อนรน

เธอไม่ได้ห่วงใยชีวิตของคนข้างในสักเท่าไหร่หรอก เพียงแต่การทดสอบรอบที่สองนี้เธอเป็นคนรับผิดชอบ

ที่ผ่านมาการทดสอบนักเรียนใหม่ไม่เคยมีใครตายมาก่อน หากครั้งนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เธอย่อมหลีกหนีความรับผิดชอบและบทลงโทษไม่พ้นแน่ๆ

ขณะนี้ นักเรียนใหม่ทั้งโรงเรียนต่างก็จ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ตาไม่กะพริบ เพื่อดูนักฆ่าของสมาคมหัวกะโหลกกับโจวเค่อเล่นเกมรัสเซียนรูเล็ตเดิมพันชีวิต

ตอนที่โจวเค่อรอดจากกระสุนนัดแรกของตัวเองมาได้ ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นก็ลอบถอนหายใจยาว

"ถ้าเกิดมีนักเรียนตายตั้งแต่วันแรกของการทดสอบ นี่ถือเป็นอุบัติเหตุทางการศึกษาครั้งใหญ่เลยนะ"

ภาพฉากต่อไปบนหน้าจอแสดงให้เห็นถึงการแจ้งเตือน [ข้อสอบกะทันหัน]

"ข้อสอบกะทันหัน? ศาสตราจารย์เฉินคะ เรามีขั้นตอนแบบนี้ด้วยเหรอคะ" จวงซิงเหยาเงยหน้าขึ้นถาม

ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น สายตาจับจ้องไปที่โจวเค่อบนหน้าจอ

"ไม่มีทาง การทดสอบโชคชะตาก็คือการทดสอบดวงล้วนๆ ดังนั้น..."

"ไอ้ข้อสอบกะทันหันนี่ต้องเป็นฝีมือของนักฆ่าจัดฉากขึ้นมาแน่นอน"

...

ภายในห้องสอบ

ข้อสอบกะทันหัน?

โจวเค่อขมวดคิ้วมองกระดานดำ

ทำไมพอถึงตาเขาถึงต้องมีข้อสอบเพิ่มเข้ามาด้วย

หรือว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบดวงเหมือนกัน

ใครดวงซวย คนนั้นก็ต้องทำโจทย์เพิ่มงั้นเหรอ

[เนื้อหาข้อสอบกะทันหัน :]

[กรุณาหาสิ่งของ 'สีแดง' ภายในเวลาจำกัด 5 วินาที แล้วนำมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ!]

[นับถอยหลัง : 5...]

สิ่งของสีแดง?

แค่หาของสีแดงมาวางบนโต๊ะก็พอแล้วใช่ไหม

โจทย์ดูเหมือนจะง่ายแสนง่าย ทว่า...

โจวเค่อกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว สภาพห้องเรียนดูเรียบง่ายจนเกินไป

โต๊ะ เก้าอี้ ปืนพก... ทุกอย่างล้วนเป็นสีเทา มองไม่เห็นองค์ประกอบของสีแดงเลยสักนิด

[4...]

โจวเค่อไม่สามารถลุกจากที่นั่งเพื่อไปค้นหาของในห้องสอบได้อย่างละเอียด

ในเมื่อกฎตอนแรกระบุไว้ชัดเจนว่าหากลุกจากเก้าอี้ มีดแหลมจะแทงทะลุมาข้างหน้าทันที

เขาไม่อยากเอาความเร็วของตัวเองไปวัดกับความคมของมีด

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ลุกขึ้นไปหาจนทั่วก็ใช่ว่าจะเจอของสีแดง

โจวเค่อหันไปมองคนชุดดำฝั่งตรงข้าม

ภายใต้เงามืดนั้น มุมปากของหมอนั่นเหมือนกำลังเหยียดยิ้ม

[3...]

ไม่ชอบมาพากล การทดสอบครั้งนี้มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว

เพราะ... การทดสอบนี้ระบุชัดเจนว่าเป็นการทดสอบ [โชคชะตา]

แต่เนื้อหาของข้อสอบกะทันหันเห็นได้ชัดว่ามันหลุดกรอบการทดสอบดวงไปแล้ว

แถมยังมีแค่เขาคนเดียวที่ต้องทำข้อสอบนี้ มันขัดกับความยุติธรรมในการทดสอบอย่างเห็นได้ชัด

[2...]

ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนแล้ว ต้องเอาตัวรอดจากการทดสอบรอบนี้ไปให้ได้ก่อน!

สิ่งของสีแดง... สิ่งของสีแดง...

พูดกันตามตรง โจวเค่อนึกถึงสิ่งของสีแดงอย่างหนึ่งออกตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขาไม่อยากจะยอมรับมันก็เท่านั้น

แต่เมื่อเวลานับถอยหลังบีบคั้นเข้ามาทุกที มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

โจวเค่อเลิกลังเล เขายื่นนิ้วก้อยเข้าปากเงียบๆ

จากนั้นก็กัดลงไปอย่างแรง

[1...]

โจวเค่อตีหน้าตาย ดึงนิ้วที่ถูกกัดจนเลือดซิบออกมาจากปากอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะวางลงตรงกลางโต๊ะอย่างนิ่งเฉย หยดเลือดไหลรินลงมา

เลือดคือ 'สีแดง'

[ตรวจพบสิ่งของสีแดง ภารกิจเสร็จสิ้น!!!]

โจวเค่อยื่นปืนส่งให้ฝ่ายตรงข้ามด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"เพื่อน คุณดูไม่ตกใจกับข้อสอบกะทันหันเลยนะ"

"แถมเสียงของคุณก็ไม่เหมือนเด็กอายุสิบแปดด้วย... ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไมต้องปิดบังใบหน้าตลอดเวลา"

...

"ฟู่ ตกใจหมดเลย!"

จางหยางเห็นโจวเค่อพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ก็ลูบหน้าอกตัวเองป้อยๆ

"พี่ชาย นายจะตายไม่ได้นะ! ฉันอุตส่าห์ได้รู้จักเพื่อนอัจฉริยะทั้งที วันหลังยังอยากจะลอกการบ้านนายอยู่นะ!"

ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าหลุยส์วิตตอง ซับเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายบนหน้าผาก

"รอดไปที... ลูกศิษย์ที่ฉันเล็งไว้จะมีอันเป็นไปได้ยังไง"

จวงซิงเหยาไม่ได้พูดอะไรออกมาทันที สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่โจวเค่อ

เมื่อเห็นโจวเค่อกัดนิ้วตัวเองโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังแก้โจทย์กะทันหันได้อย่างง่ายดาย แถมยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของนักฆ่า คิ้วของเธอก็เลิกขึ้นเบาๆ

"โจวเค่อ... ตกลงนายเป็นใครมาจากไหนกันแน่"

...

ภายในห้องสอบ

นักฆ่าจากสมาคมหัวกะโหลกไม่ได้สนใจคำถามซักไซ้ของโจวเค่อ เขาเพียงแค่รับปืนมาและจ่อเข้าที่หน้าผากตัวเองโดยไม่ลังเลเหมือนเดิม

ช่องใส่กระสุนสี่ช่อง กระสุนหนึ่งนัด โอกาสคือหนึ่งในสี่

หรือก็คือ 25%

แกร๊ก

นัดที่สาม

ไม่โดน

โจวเค่อขมวดคิ้วแน่น

เด็ดขาดเกินไปแล้ว หมอนั่นลั่นไกโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

โจวเค่อเริ่มสงสัยแล้วว่าคนชุดดำคนนี้รู้อะไรบางอย่าง หรือว่าเขาจะรู้ตำแหน่งของกระสุนล่วงหน้าอยู่แล้ว

"ฉันไม่ใช่นักเรียนหรอก" จู่ๆ คนชุดดำก็เปิดปากพูด

"แต่ฉันกับแกก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกัน ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง"

โจวเค่อขมวดคิ้วมุ่นขณะรับปืนพกมา

เขาจ่อมันเข้าที่ขมับตัวเองอีกครั้ง

เขาจำใจต้องทำตามกฎการทดสอบในห้องสอบต่อไป

เพราะเขาสัมผัสได้ว่ามีดแหลมด้านหลังเริ่มขยับเข้าใกล้มาอีกนิด

"กฎการทดสอบในห้องนี้ถูกพวกนายดัดแปลงไปแล้วใช่ไหม"

"งั้น... คำสั่งที่นายได้รับมาคืออะไรล่ะ"

โจวเค่อเอ่ยถามเสียงเรียบ

ช่องใส่กระสุนสามช่อง กระสุนหนึ่งนัด โอกาสหนึ่งในสาม โอกาสตายสูงถึง 33%

เปอร์เซ็นต์ขนาดนี้ถือว่าสูงมากแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่กระสุนจะออกในนัดนี้

โจวเค่อไม่ลังเล เขาเหนี่ยวไกทันที

เขามองเห็นแววตาภายใต้ฮู้ดของคนชุดดำที่เผยจิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน

และในเสี้ยววินาทีนั้น คนชุดดำก็พ่นคำสามคำออกมา "ฆ่าแกไง"

แกร๊ก

นัดที่สี่

ไม่โดน

คนชุดดำถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความผิดหวัง "น่าเสียดาย"

โจวเค่อวางปืนลงเบาๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ฝ่ายตรงข้ามไม่กะพริบ

"สรุปว่า... นายเป็นนักฆ่าสินะ ถ้าฉันเดาไม่ผิด ระบบรักษาความปลอดภัยในห้องสอบนี้คงพังไปแล้วใช่ไหม"

"ถ้าฉันโดนยิงเข้า ฉันก็จะตายจริงๆ"

คนชุดดำเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีก ดวงตาที่เย็นชาและดุร้ายจ้องมองโจวเค่อตรงๆ

"แกก็ฉลาดดีนี่ แต่ว่านะ... ฉลาดเกินไปก็เป็นเรื่องแย่เหมือนกัน"

"ฉันชักจะเข้าใจแล้วสิว่าทำไม 'คนคนนั้น' ถึงอยากจะฆ่าแกนัก"

โจวเค่อไม่สนใจคำพูดของนักฆ่าชุดดำ เขายื่นปืนพกส่งไปให้ทันที

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับไป

นั่นเป็นเพราะ...

[ติ๊ด— แจ้งเตือนข้อสอบกะทันหันอีกครั้ง!]

เสียงระบบดังขึ้นอีกระลอก

[จบแล้ว]