ตอนที่ 124 โอกาสของจ้าวชิงชิง

จางหม่าน สูเจิ้งเหมา และคนอื่นๆที่มาจากเซียงเจียง พวกเขาก็รู้สึกว่าอาหารที่อยู่บนโต๊ะตอนนี้มีรสชาติดีกว่าร้านอาหาร 5 ดาวในเซียงเจียงซะอีก

ทุกคนภายในห้องเอร็ดอร่อยไปกับอาหารอันโอชะที่อยู่บนโต๊ะ อาหารทั้งหมดถูกจัดการอย่างดีโดยเฒ่าจาง

เนื่องจากเขารู้ว่าซูข่านได้มากินในห้องนี้ เฒ่าจางจึงได้ใช้ฝีมือการทำอาหารทั้งหมดของเขาจัดการมื้อพิเศษนี้ขึ้นมา

เรียกได้ว่าเป็นอาหารที่ดีที่สุดสำหรับวันนี้เลยก็ว่าได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนต่างก็ทานอาหารก็เสร็จ หวางหมันหยูพยายามที่จะเข้าไปคุยกับซูข่าน แต่ผู้คนในห้องมีจำนวนเยอะเกินไป ทำให้เธอยังไม่กล้าในตอนนี้

นอกจากนี้หวางเอ๋อ ลู่กั๋วเฉียง และจางเฉียงก็มีความคิดแบบเดียวกับหวางหมันหยู

จ้าวชิงชิงและเพื่อนๆของเธอเห็นว่าทานอาหารกันเรียบร้อยแล้วเลยกำลังจะกลับ

ทันทีที่เธอลุกยืนกำลังออกจากห้องซูข่านก็ได้มาพูดกับเธอ

"ชิงชิง"

"มีอะไรเหรอพี่สาม?"

จ้าวชิงชิงหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อมองไปที่ซูข่าน มีคนสวยๆจากเซียงเจียงอยู่ในห้องแท้ๆ แต่ทำไมพี่สามถึงได้มาเลือกคุยกับเธอ

เป็นเพราะตัวฉันเหรอ?

หรือว่าเขาอยากคุยกับเพื่อนๆของฉัน?

จ้าวชิงชิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่ค่อยสบายใจในสถานการณ์ในตอนนี้

"นั่งก่อนสิ"

ซูข่านชี้ไปทางเก้าอี้ให้จ้าวชิงชิงเพิ่งลุกเมื่อสักครู่

"ได้ค่ะพี่สาม"

จ้าวชิงชิงพูดสุภาพกับซูข่าน เธอเหมือนกับกระต่ายน้อยในโพรงที่ไม่กล้าออกไปไกลจากรัง

เมื่อมองไปที่จ้าวชิงชิง ซูข่านก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าหัวหน้าแผนกในอนาคตจะมีมารยาทที่ดีเหมือนกระต่ายน้อยเช่นนี้

พอดูรวมๆแล้วจ้าวชิงชิงตอนนี้….น่ารักมาก

"หวางรุย ชิงเยว่ ถ้าไม่รีบก็นั่งลงก่อนสิ"

ซูข่านหันไปมองไปยังเพื่อนๆของจ้าวชิงชิง

พวกเธอทั้งสองเป็นเพื่อนของจ้าวชิงชิง ถ้าจ้าวชิงชิงยังไม่ได้กลับ พวกเธอก็ควรจะอยู่รอและกลับไปด้วยกัน

"โอเคค่ะพี่สาม"

หวางรุยยิ้มหวานตอบ หลี่ชิงเยว่ไม่ได้พูดอะไร เธอพยักหน้าและนั่งลง

จ้าวชิงชิงรู้สึกดีใจมากที่ทั้งสองคนยังอยู่เป็นเพื่อนเธอ

จากคำพูดของซูข่าน เธอก็รู้ว่าจุดประสงค์ครั้งนี้คือซูข่านอยากคุยกับเธอ ไม่ใช่หวางรุย จ้าวชิงชิงคิดแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

"พี่สามจะให้ฉันอยู่ต่อทำไม หรือว่าพี่สามจะ…."

จ้าวชิงชิงคิดอะไรบางอย่างในใจของเธอ

"ชิงชิง"

ซูข่านเรียกจ้าวชิงชิงที่กำลังครุ่นคิดอยู่

"ค่ะพี่สาม"

ดวงตาของจ้าวชิงชิงกระพริบอย่างใสซื่อ ทันทีได้ยินเสียงของซูข่าน

"นี่คือคุณสูเจิ้งเหมา ประธานบริษัทซิงซีกรุ๊ป และนี่คุณจางหม่าน ประธานบริษัทว่านเซี่ยงกรุ๊ป"

ซูข่านชี้ไปที่จางหม่านและสูเจิ้งเหมาที่อยู่ข้างๆเขา

"สวัสดีค่ะ"

จ้าวชิงชิงตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็ได้สติคืนมา เธอมองซูข่านด้วยความสงสัย และหันไปทักทายสูเจิ้งเหมากับจางหม่านอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนนี้มาจากเซียงเจียง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่เหมือนคนในห้องนี้ แม้ว่าพวกเขาจะดูแตกต่างออกไปแต่พวกเขาดูให้ความเคารพกับพี่สามอย่างมาก

จ้าวชิงชิงมึนงงเล็กน้อย

"ซิงซีกรุ๊ปได้ลงทุน 20 ล้านในเผิงเฉิงเพื่อเปิดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ซึ่งเป็นโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่แพงที่สุดในเผิงเฉิง"

"ยะ..ยี่สิบล้าน"

เมื่อหลี่ชิงเยว่ได้ยิน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างออกบนใบหน้าที่กลมของเธอ

"อึ้ก"

หวางรุยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอและมองไปที่สูเจิ้งเหมาด้วยความตกใจ จากนั้นเธอก็หันมามองที่ซูข่าน พี่สามคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจริงด้วย

เขารู้จักกับเศรษฐีในเซียงเจียงด้วย

หวางรุยรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ซูข่านพูดต่อว่า

"ในอนาคต บริษัทซิงซี กรุ๊ปจะได้รวมเอาโรงงานขนาดเล็กในมณฑลกวางตุ้น เพื่อที่จะยกระดับโรงงานเหล่านี้ให้กลายเป็นแหล่งผลิตสินค้าเพื่อส่งออกต่างประเทศ"

"ตอนนี้ประธาณสูได้มาที่หนานจิงเพื่อเจรจาทำธุรกิจกับมหาวิทยาลัยชิงหวา ฉันหวังว่าเธอจะสามารถช่วยในเรื่องนี้ได้"

"อะไรนะ?"

จ้าวชิงชิงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"พี่สาม ฉันจะช่วยได้ยังไง ตอนนี้ฉันเป็นแค่นักศึกษาเองนะ"

ซูข่านมองไปที่จ้าวชิงชิงอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาไม่คิดเลยว่าเธอคนนี้จะกลายเป็นข้าราชการระดับสูงในอนาคต

เขายิ้มให้กับจ้าวชิงชิงและพูดว่า

"ฉันเชื่อว่าเธอสามารถทำได้ นี่เป็นโอกาสของเธอแล้ว หากพลาดโอกาสครั้งนี้ เธอจะต้องเสียใจแน่นอน"

ซูข่านมอบโอกาสนี้ให้กับจ้าวชิงชิง เขารู้ถึงความสามารถของเธอดี แต่ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กอยู่

หากจ้าวชิงชิงสามารถติดต่อกับคนภายในมหาวิยาลัยเรื่องนี้ได้ เธอจะต้องเก่งขึ้นอีกหลายเท่าแน่ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของซูข่าน จ้าวชิงชิงก็มองไปที่ซูข่าน เธอไม่รู้เลยว่าซูข่านจะให้ความสำคัญกับตัวเธอขนาดนี้

เธอหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดว่า

"พี่สาม ประธานสูจะร่วมมือกับมหาวิทยาลัยชิงหวาเรื่องอะไร?"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ตอนนี้ประธานสูได้ตั้งโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าซึ่งไม่สามารถขาดสีย้อมได้ เขาต้องการที่จะร่วมมือกับภาควิชาเคมีของมหาวิทยาลัยชิงหวาด้วยการบริจาคเงิน 1 ล้านหยวน สำหรับก่อตั้งห้องปฏิบัติการวิจัยเพื่อศึกษาแก้ไขปัญหาดังกล่าว"

จ้าวชิงชิงได้ยินเธอก็พูดออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

"หนึ่งล้าน!!!"

เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเขาบริจาคเงินให้กับมหาวิทยาลัยสูงขนาดนี้

"ถูกต้อง"

ซูข่านพยักหน้าแล้วตอบ

"นอกจากนี้บริษัทว่านเซี่ยง จะบริจาคเงิน 1 ล้านให้กับคณะเศรษฐศาสตร์ ของมหาวิยาลัยชิงหวา เพื่อร่วมมือในการวิจัยปัญหาเศรษฐกิจระหว่างประเทศอีกด้วย"

จ้าวชิงชิง หวางรุย และหลี่ชิงเยว่ก็ตกใจพร้อมกันทันทีที่ได้ยินซูข่านพูด

สองล้านหยวนจะบริจาคให้กับมหาวิทยาลัย

เงินจำนวนนี้จะสร้างผลกระทบตามมาภายในมหาวิทยาลัยอย่างมาก

หวางรุยมองไปที่จ้าวชิงชิงจากมุมอับสายตา

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

นี่เป็นโชคดีอะไรของจ้าวชิงชิงเนี่ย…อย่างกับสวรรค์ประทานเรื่องพวกนี้มาให้เธอทำเลย