ตอนที่ 123 เหมาไถก็เพียงพอแล้ว

"เชิญครับ"

เสี่ยวเว่ยได้พูดกับซูข่านอย่างสุภาพ

"ตอนนี้เฒ่าจางกำลังยุ่งอยู่ในครัวครับพี่ เดี๋ยวพอเฒ่าจางว่างเขาน่าจะออกมาทักทายพี่สาม"

"ไม่เป็นไร จัดการเฒ่าจางจัดการเรื่องในครัวไปเถอะ"

ซูข่านพยักหน้า

เฒ่าหลี่และเสี่ยวผิงเดินตามเสี่ยวเว่ยมาด้วย ภายในบ้านที่จัดทำเป็นร้านอาหาร ซูข่านเห็นลูกค้านั่งกินอยู่อยู่มากมาย พวกเขาคุยเฮฮาเสียงดังและกินอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย

ภายในร้านค่อนข้างแออัด เสี่ยวเว่ยที่เดินนำก็ไปหันมาพูดกับซูข่าน

"ตามที่พี่ได้บอก พวกเราได้ลดราคาลง 40% ฉลองการเปิดร้านวันแรก ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆทราบข่าวก็มากันเป็นจำนวนมาก"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่จะเปิดร้านซูข่านบอกให้เฒ่าจางและเสี่ยวเว่ยโปรโมตร้านด้วยการ ลดราคา 40% ในวันแรก

เท่ากับว่าราคาที่มากินที่ร้านวังหลวงหลายไปเกือบครึ่งหนึ่ง

ใครที่กำลังจะออกไปกินข้าวข้างนอกบ้าน พอเห็นร้านนี้มีส่วนลด 40% จะต้องสนใจมาที่ร้านแน่นอน

เฒ่าจางกับเสี่ยวเว่ยไม่เคยเห็นการลดราคา 40% ในหนานจิงมาก่อน

อย่างไรก็ตามซูข่านก็ได้บอกให้ลู่กั๋วเฉียงกับจางเฉียง ได้ช่วยโปรโมตร้านนี้ด้วย พวกเขาต้องติดต่อซื้อขายสินค้าอยู่เป็นประจำ ทำให้ผู้คนต่างให้ความสนใจกับร้านอาหารวังหลวง

ด้วยเหตุนี้ร้านอาหารวังหลวงจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่หนาแน่น

"คนอื่นมาถึงหรือยัง?"

ซูข่านถาม

"ครับ"

หวงเสี่ยวเว่ยตอบอย่างสุภาพ

"พี่สามครับ พวกเพื่อนๆของพี่มาถึงกันหมดแล้ว รวมถึงคนที่มาจากทางใต้ด้วย นอกจากนี้ก็ยังมีพี่กั๋วเฉียงกับจางเฉียง พี่หวางเอ๋อก็มาด้วย ซู่เฟิงก็ได้พาคนจากมหาวิทยาลัยชิงหวามาด้วยครับ"

"โอเค พาฉันไปเลย"

ซูข่านได้ยินก็พยักหน้า

หวงเสี่ยวเว่ยเดินนำซูข่านไปยังสวนหลังบ้าน ที่สวนหลังบ้านมีโต๊ะขนาดเล็กอยู่จำนวนไม่มาก ซึ่งมีการจัดวางที่แตกต่างจากภายในร้าน

เมื่อถึงสวนหลังบ้านหวงเสี่ยวเว่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่สามครับ เราได้ทำห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในร้านไว้ที่นี่ พวกผมได้ออกแบบตามคำแนะนำของพี่สาม ห้องส่วนตัวตรงนี้สามารถรองรับได้ 10-20 คน"

หวงเสี่ยวเว่ยได้เปิดประตูและเดินนำเข้าไป

เมื่อซูข่านเดินเข้ามาในห้อง ลู่กั๋วเฉียงก็เป็นคนแรกที่เห็นเขายืนขึ้นเป็นคนแรก จากนั้นคนภายในห้องก็ได้หันมามองและยืนตามลู่กั๋วเฉียง

"พี่สาม"

"คุณซู"

"เจ้านาย"

เสียงเรียกซูข่านเต็มภายในห้อง พวกเขาเรียกพอกันโดยไม่ได้นัดหมาย แต่การเรียกของแต่ละคนนั้นจะแตกต่างออกไป

คนที่เรียกพี่สามจะเรียกด้วยความเคารพ บางคนก็ได้เรียกด้วยความสนิทสนม เช่น หวางเอ่อ จางเฉียง เสี่ยวหู่ ลู่กั๋วเฉียง จ้าวชิงชิงและเพื่อน

สูเจิ้งเหมากับหวางหมันหยูจะเรียกเขาว่า คุณซู ส่วนจางหม่านจะเรียกว่า เจ้านาย

"เชิญนั่ง"

ซูข่านได้บอกให้ทุกคนนั่งลง นี่เป็นครั้งแรกได้ทุกคนได้มากินข้าวร่วมกันในหนานจิง

คนเหล่านี้คือคนที่ซูข่านรู้จักทุกคน

หลังซูข่านพูดจบ พวกเขาทั้งหมดก็ได้นั่งลง

หวางรุยที่นั่งอยู่ข้างๆจ้าวชิงชิง เธอมองไปที่ซูข่านด้วยดวงตาที่เป็นประกายเล็กน้อย

ตั้งแต่พวกเธอมานั่งในนี้ พวกเธอก็ได้ยินคนพูดภาษาจีนกวางตุ้งกัน 2-3 คน พวกเขาต้องมาจากฮ่องกงแน่ๆ

"ดูนั่นสิ เจ้าของร้าน KFC ไม่ใช่เหรอ พวกเขามากินร้านอาหารของพี่สามด้วย"

"ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองกำลังคุยเรื่องเปิดสาขาใหม่ในหนานจิงอยู่นะ"

หลี่งชิงเยว่ทำหน้ากลมและพูด

เมื่อจ้าวชิงชิงได้ยิน เธอก็รู้สึกแปลกๆในใจของเธอ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เธอเห็นว่าเพื่อนเธอ หวางรุยได้สนใจซูข่านอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ทำไมต้องรู้สึกแปลกๆด้วย มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

"ฉันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ"

จ้าวชิงชิงพูดกับตัวเอง

จากนั้นหวงเสี่ยวเว่ยก็ได้ขัดจังหวะความคิดของเธอ เขาพูดขึ้นมากับทุกคนว่า

"ตอนนี้ทุกท่านพร้อมกันหมดแล้ว ผมจะเสิร์ฟอาหารแล้วนะครับ"

"เร็วๆเข้าเถอะ ทุกคนรอมานานแล้ว"

ซูข่านพยักหน้า

"ครับพี่สาม"

จากนั้นหวงเสี่ยวเว่ยก็ได้เดินกลับเข้าไปในประตู และไม่นานไม่ถึง 5 นาที พนักงานเสิร์ฟก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร

อาหารมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะที่มีจานหมุนได้อยู่ตรงกลาง เพื่อให้ทุกคนสามารถหมุนเวียนตักอาหารข้างหน้า

"นี่ครับพี่สาม"

หวงเสี่ยวเว่ยวางเหล้าลงบนโต๊ะของซูข่าน เขามองไปที่ขวดเหล้าด้วยความคุ้นชิน

"นี่คือเหล้าที่พี่สามบอกให้พวกผมซื้อไว้ครับ เราซื้อมาเก็บไว้เป็นจำนวนมากอยู่หลังร้าน"

หวงเสี่ยวเว่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

ซูข่านมองไปที่ขวดเหล้า นี่คือเหล้าเหมาไถที่เขาบอกให้หวงเสี่ยวเว่ยจัดการซื้อเก็บไว้ ดูเหมือนตอนนี้ที่หลังร้านนี้น่าจะมีเหล้านี้อยู่เป็นจำนวนมาก

ซูข่านเปิดขวดเหล้า ทันใดนั้นเองกลิ่นหอมของเหล้าเหมาไถก็ได้ลอยออกมา มันทำให้คนที่ได้กินรู้สึกอยากจะกินอาหารเพิ่มมากขึ้น

เหล้าเหมาไถใน 20-30 ข้างหน้าจะเป็นเหล้าที่เอาไว้ดื่มคู่กับมื้ออาหารพิเศษในร้านอาหารระดับสูงในจีน ถึงแม้ว่าจะสู้พวกไวน์ระดับสูงไม่ได้ก็เถอะ

แต่แค่เหมาไถก็เพียงพอแล้วสำหรับมื้อเย็นวันนี้

เหล้าเหมาไถสามารถเก็บในร้านอาหารวังหลวงได้อีกเป็นสิบๆปี แล้วถ้ายิ่งเก็บนานเท่าไหร่ มูลค่าก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

บางทีมูลค่าของมันอาจจะสูงกว่าไวน์ลาฟิตซะอีก

"ผมขออวยพรให้กับทุกคนครับ ขอบคุณที่มากินในวันที่เปิดอาหารของผมวันนี้"

ซูข่านยกแก้วขึ้นเหนือหัวและพูดกับทุกคน

ซูข่านไม่ได้ดื่มมันรวดเดียวหมด เขารู้สึกว่าถ้าดื่มมากเกินไปมันจะดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงค่อยๆจิบเหล้าเหมาไถทีละนิด เขาชื่นชมกับรสชาติและกลิ่นหอมหวานของเหล้าเหมาไถ

หลักจากจิบไปเล็กน้อย ซูข่านก็ได้หยิบซี่โครงตรงหน้ามาหนึ่งชิ้น

เนื้อที่ติดกระดูกเปื่อยแทบจะไม่ต้องใช้แรงตัดให้เสียเวลา และแน่นอนเนื้อนั้นนุ่มมาก แทบจะละลายได้เลยในปากของเขา รสชาติเข้มข้น มีหลายองค์ประกอบในเนื้อตัวนี้พุ่งกระจายเต็มปากของซูข่าน

"อร่อยจัง"

หลี่ชิงเยว่พูดด้วยความประหลาดใจ

"ฉันเชื่อแล้ว ที่พี่สามบอกว่ามีร้านอาหารที่อร่อยกว่า KFC วันนั้นอีก"

จ้าวชิงชิงพยักหน้าเห็นด้วย เธอพูดต่อด้วยว่า

"ใช่ มันอร่อยมาก พี่สามไปหาพ่อครัวที่ทำอาหารระดับนี้มาจากไหนกัน"

ในอีกด้านหนึ่ง

หวางหมันหยูก็โดนดึงดูดโดยอาหารที่วางอยู่หน้าเธอ

ทันทีที่เธอหยิบอาหารตรงหน้ามากินหนึ่งคำ เธอรู้ตัวอีกที ตะเกียบของเธอก็ไม่หยุดที่จะตักอาหารชิ้นต่อไปแล้ว

"อร่อยมาก"

เธอได้ตระเวนกินอาหารทุกประเภทแล้วในเซียงเจียง เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าอาหารที่หนานจิงจะรสชาติดีกว่าในเซียงเจียงอีก