ตอนที่ 106 เสี่ยวผิงโดนทำร้าย!!

ซูข่านมองดูไปยังท้องฟ้า เขาเห็นดาวมากมายส่องแสงสวยงามทั่วท้องฟ้า ในอีก 20-30 ปีข้างหน้าหนานจิงจะไม่มีท้องฟ้าที่เปิดโล่งอย่างนี้อีกแล้ว

เขาถอนหายใจยาวและหลับตาลงครุ่นคิด

วีรษุรุษอย่างงั้นเหรอ

การที่ได้อยู่บนจุดสูงสุดแล้วมองลงมายังพื้นดินข้างล่าง คงเป็นความรู้สึกที่สุดยอดแน่ๆ

ซูข่านอยากปืนขึ้นไปให้ถึงจุดสูงสุดจุดนั้น

"แกร๊ก"

ซูข่านได้ยินเสียงเปิดประตู เขาจึงลืมตาขึ้นมาและมองไปที่ประตูก็เห็นเฒ่าจางและเสี่ยวเว่ยเดินเข้ามา

ในช่วงที่ผ่านมานี้ ทั้งสองคนยุ่งอยู่กับการตกแต่งร้านอาหารอยู่ พวกเขาออกจากบ้านตั้งแต่เช้าและกลับมาตอนดึก

"พี่สาม"

หวงเสี่ยวเว่ยเห็นซูข่านที่นั่งเก้าอี้ตัวโปรดของเขาก็เดินเข้ามาทักทายอย่างรวดเร็ว เขาขยับจมูกเล็กน้อย เหมือนว่าเสี่ยวเว่ยจะได้กลิ่นไวน์

"คุณซูดื่มด้วยเหรอครับ"

เฒ่าจางก็เดินมาทักทายซูข่านเช่นเดียวกัน เขาดูประหลาดใจที่เห็นซูข่านเมา

ซูข่านชี้ไปที่ซู่เฟิงและซงหมิงเฉียงที่ฝุบหลับอยู่บนโต๊ะและพูดว่า

"พาสองคนนั้นไปนอนที่ในบ้านที เดี๋ยวตอนดึกมันจะหนาวกว่านี้อีก ใกล้หมดฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทำความสะอาดโต๊ะด้วย"

จากนั้นซูข่านก็ทำทางเหมือนลุกขึ้น เฒ่าจางเข้ามาจับแขนของซูข่านด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปนอนในห้องก่อน"

ซูข่านผลักมือของเฒ่าจางออก และยืนขึ้นก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของเขา

พอถึงห้องซูข่านก็กระโดดขึ้นเตียงและหลับอย่างรวดเร็ว

…

เช้าวันต่อมา ซูข่านรู้สึกว่าหัวของเขาไม่หนักเหมือนเมื่อคืนแล้ว เขาขยี้ตา 2-3 ครั้ง

จากนั้นเขาก็ลุกไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ

น้ำที่เย็นได้กระทบหน้าของซูข่าน ทำให้เขารู้สึกสดชื่น

"พี่สาม"

หลังออกมาจากห้องน้ำ ซูข่านก็เห็นซงหมิงเฉียงยืนเกาหัวด้วยความเขินอายอยู่ข้างหน้า

"หมิงเฉียง"

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเฉียง เขาพยักหน้าหนึ่งทีก่อนจะพูดว่า

"มายืนทำไรตรงนี้ ลงไปนั่งรอข้างล่างก่อน เดี๋ยวฉันเอาเงินให้ทีหลัง นายทำตามที่พูดกับฉันไว้เมื่อคืนก็พอ"

ซงหมิงเฉียงได้ยินคำพูดของซูข่านเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ทันทีที่เขาตื่น เขานึกถึงคำพูดของซูข่านที่พูดกับเขาเมื่อคืน ตอนแรกเขาคิดว่าพี่สามเมาเลยพูดออกมา

แต่ตอนนี้พี่สามได้พูดอีกครั้งแสดงว่าพี่สามได้ต้องการให้เขาและพรรคพวกมีงานทำจริงๆ

ซงหมิงเฉียงไม่รู้ต้องทำไงต่อหลังจากเห็นซูข่านเดินเข้าไปในห้องของเขา

ซูข่านเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ซูข่านก็ได้หยิบเงินจำนวนหนึ่งและเดินลงไปข้างล่าง

"ตามฉันมา"

พอมาถึงชั้นล่างซูข่านก็เห็นซงหมิงเฉียงนั่งรอเขาอยู่ เขาได้เรียกให้ซงหมิงเฉียงเดินตามเขา

ทั้งสองคนเดินมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มุมโปรดของซูข่าน

"ปึ้ก"

ซูข่านนั่งลงและวางเงินทั้งหมดไว้บนโต๊ะ ซึ่งเป็นถุงผ้าที่เต็มไปด้วยเงินหยวนจำนวนมาก

ซงหมิงเฉียงเห็นเงินจำนวนมากบนโต๊ะก็อ้าปากค้าง

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเฉียงและพูดขึ้นมาว่า

"นี่เงิน 10,000 หยวน ถ้าพวกเขาเต็มใจที่จะมาทำงานกับฉัน ฉันจะให้พวกเขาคนละ 200 หยวนสำหรับค่าที่พักและค่าเดินทางมาที่นี่"

"อ่า…พี่สาม"

"เงินนี่มันมากเกินไปแล้ว มากเกินไป"

เงินจำนวนนี้มันมหาศาลมากสำหรับซงหมิงเฉียง

เขาไม่เคยเห็นเงินที่เยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ทั้งครอบครัวของเขาทำงานมาทั้งชีวิตยังไม่สามารถหาเงินได้เท่านี้เลย

เช่นเดียวกันทั้งหนานจิงเลยดีกว่า จะมีสักกี่ครอบครัวที่มีรายได้เกิน 10,000 หยวน

ซูข่านส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม

"นายเอาเงินไปก่อน ถ้าไม่พอค่อยมาเอากับฉันเพิ่ม"

ซงหมิงเฉียงมือสั่นแล้วจับไปที่ถุงเงิน

มือของเขาไม่เคยสั่นหนักขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ก่อนหน้านี้ที่ได้สู้กับศัตรูและสังหารพวกเขา มือของซงหมิงเฉียงยังไม่ได้สั่นเท่านี้เลย

นี่เป็นครั้งแรกที่ซงหมิงเฉียงรู้สึกถึงความน่ากลัวของชายที่ชื่อว่าซูข่าน

"ไม่ต้องตื่นเต้นกับเงินแค่นี้หรอก"

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเฉียงที่กำลังตกใจกับเงิน 10,000 หยวนตรงหน้า เขาส่ายหัวเล็กน้อย

เงินจำนวนนี้ยังกลัว ถ้าในอนาคตมีเงินหลายสิบล้านหรือร้อยล้านจะเป็นยังไง

"ขอบคุณมากครับพี่สาม ขอบคุณมาก ถ้าผมใช้เงินไม่หมดเดี๋ยวผมจะเอามาคืน"

ซงหมิงเฉียงพูดจบก็หยิบถุงผ้าด้วยมือที่สั่นของเขา

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกแบบนี้ ขนาดตอนที่ฆ่าคนครั้งแรกยังไม่รู้สึกเหมือนตอนนี้เลย…

"พี่สามครับ"

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของซู่เฟิงดังขึ้น ซูข่านหันไปมองก็เห็นซู่เฟิงถือถุงในมือ 2-3 ถุงแล้ววิ่งมาหา

"พี่สามครับ นี่ครับข้าวเช้า"

ซูข่านพยักหน้า เขานึกว่าเสี่ยวผิงยังอยู่บ้านอยู่เลยไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย

อาหารที่ซู่เฟิงซื้อมาเป็นอาหารง่ายๆ 2-3 อย่าง มีแพนเค้ก ผลไม้ น้ำเต้าหู้ และอื่นๆอีกเล็กน้อย

"หมิงเฉียง กินข้าวก่อนเดี๋ยวค่อยไปจัดการงานของนาย"

หลังจากพูดจบซูข่านก็หยิบผลไม้มากินคู่กับแพนเค้ก ซงหมิงเฉียงหยิบน้ำเต้าหู้ขึ้นมาดื่มด้วยความหิว

จากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมงซูข่านก็เห็นเสี่ยวผิงกลับเข้ามาในบ้าน

"เอ๊ะ..พี่สาม"

เสี่ยวผิงเข้าในบ้านเห็นซูข่านก็รีบเอามือมาปิดที่ใบหน้าของเธอ

เกิดอะไรขึ้นกับหน้าของเธอ?

ซูข่านขมวดคิ้วแล้วมองไปที่ใบหน้าของเสี่ยวผิง

เขาได้เห็นรอยฟกซ้ำและรอยแดงที่เสี่ยวผิงปิดไม่หมด

เธอโดนทำร้ายมาอย่างงั้นเหรอ?

ใครกันกล้าทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้