เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 104 สวัสดิการที่ยากจะปฏิเสธ

ตอนที่ 104 สวัสดิการที่ยากจะปฏิเสธ

ตอนที่ 104 สวัสดิการที่ยากจะปฏิเสธ


ไม่รู้เพราะไวน์รึเปล่าซูข่านเลยพูดแบบนี้ออกมา

ซงหมิงเฉียงคือคนที่กลับมาจากสงครามเวียดนาม เขามีออร่าอาฆาตอยู่ แถมมือก็เคยเปื้อนเลือดด้วย

แต่การกระทำของเขาที่ได้จับหัวขโมย แสดงให้เห็นถึงความเป็นคนดีในตัวของเขา

ซูข่านได้เห็นจึงมั่นใจในตัวของซงหมิงเฉียง

ชายคนนี้หากได้รับการฝึกฝนที่ถูกต้องละก็….

เขาคิดว่าเขาสามารถฝึกซงหมิงเฉียงสัก 1-2 ปี จากนั้นซงหมิงเฉียงก็จะได้เปลี่ยนเป็นคนใหม่

"พี่สาม"

ซงหมิงเฉียงมองที่ซูข่านด้วยสายตาที่มัวหมอง แม้ว่าเขาจะเริ่มเมาเล็กน้อยแต่ซงหมิงเฉียงยังคงเก็บอาการสุขุมของเขาได้อยู่

"ตอนนี้ฉันยังไม่มีงานทำจริงๆ"

ซงหมิงเฉียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดว่า

"หลังจากที่ฉันกลับมา ด้วยความพิการของฉันไม่มีใครรับฉันเข้าทำงานเลยสักคน ตอนนี้ฉันทำได้แค่เดินเตร่ไปทั่วเมืองโดยไร้จุดหมาย มันไม่มีงานอะไรให้ฉันทำเลย"

ซูข่านพยักหน้า ยุคนี้เป็นอย่างที่ซงหมิงเฉียงพูดจริงๆทั้งรัฐบาลหรือเอกชน จะไม่ยอมรับคนพิการเข้าทำงานเลย

รวมถึงคนที่กลับมาจากสงครามด้วย พวกเขาไปเป็นทหารรับใช้ชาติ แต่พอกลับมากลับไม่มีงานให้พวกเขา

คนอย่างซงหมิงเฉียงได้รอคอยงานจากรัฐบาลอยู่ ซึ่งบอกได้เลยว่าไร้ความหวัง

"พี่สาม ฉันยินดีจะทำงานให้พี่ แต่ต้องเป็นงานที่สุจริตเท่านั้น"

ซงหมิงเฉียงหน้าแดงก่ำและกำมือของเขาแน่น

"โอเค!!"

ซูข่านหัวเราะ เขาเทไวน์ให้ซงหมิงเฉียงอีกแก้วและพูดด้วยรอยยิ้ม

"งั้นมาดื่มฉลองที่ได้งานกันเถอะ เราจะไม่นอนถ้าเรายังไม่เมา ชนนน!!"

ซงหมิงเฉียงหยิบแก้วมาชนกับซูข่านแล้วดื่มเข้าไปรวดเดียวหมด

"พี่สาม ก่อนที่ฉันจะทำงานกับพี่ ฉันขออะไรบางอย่างได้ไหม"

"ขออะไร?"

ซูข่านดื่มเสร็จก็หันหน้ามามองซงหมิงเฉียงด้วยความเมาเล็กน้อย

"พี่น้องของฉัน"

ซงหมิงเฉียงพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย ดวงตาที่เข้มแข็งของเขามองจ้องมาที่ซูข่าน

"พี่น้องเป็นเหมือนกันฉัน พอกลับมาที่นี่พวกเขาไม่มีงานทำ แม้กระทั่งขุดดินยังไม่มีคนจ้างเลย พวกเขาเป็นคนที่มีความสามารถแท้ๆ"

"มีใครอีกไหม"

ซูข่านประหลาดใจมากที่ได้ยิน

ตอนแรกซูข่านคิดว่าจะรับซงหมิงเฉียงมาทำงานคนเดียว แต่เขากลับมีเพื่อนที่ต้องการทำงานด้วย

ทั้งสองเฒ่าได้บอกกับซูข่านว่าอย่ารับคนมาทำงานเยอะ มันจะดูแลไม่ไหว

แต่ซูข่านไม่ฟังทั้งสองเฒ่า เฒ่าทั้งสองได้มองว่าซูข่านเป็นคนบ้าที่ไม่ยอมเชื่อฟังพวกเขา

ตอนนี้การจ้างงานยังคงมีไม่มากเท่าไหร่ในประเทศจีน แต่หลังจากที่นักลงทุนได้เข้ามาเปิดโรงงานที่นี่

การจ้างงานของที่จีนก็จะเพิ่มขึ้นจนหาคนมาทำงานไม่ได้

ดังนั้นซูข่านเลยต้องการที่จะเตรียมคนไว้ก่อนที่จะถึงเหตุการณ์นั้น

เขาไม่อยากเป็นเหมือนพระเอกในนิยายที่พอถึงเหตุการณ์คับขันก็มีของที่ต้องการส่งมาให้

หรือว่าพอถึงเหตุการณ์ที่คับขันก็ใช้พลังของตัวเองแก้ไขปัญหา

ซูข่านอยากจะเตรียมตัววางแผนรับมือกับเหตุการณ์พวกนั้นมากกว่าการแก้ปัญหา

ช่วงเวลานั้นจะเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในประเทศจีน

ซูข่านถึงขนาดต้องวางแผนรับมือเหตุการณ์นี้ล่วงหน้าหลายปี

การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้พร้อมกับการที่โรงงานจะมาเปิดจะต้องเป็นอะไรที่สนุกแน่ๆ

แถมยังได้ซงหมิงเฉียงและพี่น้องของเขา ซึ่งบอกได้เลยว่าเขาจะต้องตั้งใจทำงานแน่ๆ

"มีครับ!"

ซงหมิงเฉียงพยักหน้า

"ถ้าพี่สามต้องการคน ผมสามารถโทรหรือเขียนจดหมายเรียกพวกเขาได้ตลอด"

ซงหมิงเฉียงพูดต่อด้วยใบหน้าที่เขินอายเล็กน้อย

"แต่ถ้าเรียกคนมาเยอะ พี่สามก็ต้องจ่ายเงินเดือนเยอะขึ้น"

ซูข่านได้ยินก็หัวเราะออกมา

"หมิงเฉียง กี่คนก็ได้เรียกมาเถอะ ฉันจ่ายไหว"

ซงหมิงเฉียงยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและก้มหัวขอบคุณซูข่าน

"พี่สาม ผมขอบคุณแทนพวกเขาจริงๆ ขอบคุณครับ"

"นั่งลงเถอะหมิงเฉียง"

ซงหมิงเฉียงนั่งอย่างเชื่อฟัง เขารู้สึกรัศมีที่แพร่ออกมาจากซูข่าน

ซูข่านพูดต่อว่า

"นายเรียกพวกของนายมาได้เลย ฉันจะให้เงินเดือนพวกเขาเดือนละ 50 หยวน"

ซงหมิงเฉียงตะลึงที่ได้ยิน เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าซูข่านจะให้เงินเดือนละถึง 50 หยวน

เยอะกว่าเงินเดือนทั่วไปเกือบ 2 เท่า

ระหว่างที่ซงหมิงเฉียงกำลังดีใจกับเงินเดือนที่เยอะ ซูข่านก็ได้ให้ข้อเสนอที่ใครก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ลง

"นอกจากเงินเดือนละ 50 หยวนแล้ว ฉันจะจ่ายค่าเดินทางให้พวกเขาทั้งหมด เพื่อความสบายใจฉันจะจ่ายล่วงหน้าให้คนละ 200 หยวน"

ซูข่านพูดจบแก้วไวน์ในมือของซงหมิงเฉียงก็ล่วงลงไปที่พื้น

มือของซงหมิงเฉียงสั่นและพูดอย่างเสียงดังว่า

"สะ..สอง…สองร้อยหยวน"

เงินจำนวนนี้เป็นจำนวนที่มหาศาลมากสำหรับครอบครัวที่อาศัยอยู่รอบๆตัวเมือง

แม้ขนาดคนในเมืองยังรู้เลยว่าเงินจำนวนนี้มหาศาลขนาดไหน

การหาเงินในสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครต่อใครก็สามารถทำได้

ขนาดผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงอย่างซงหมิงเฉียงยังหางานทำได้ยากเลย

ซูข่านพูดต่อว่า

"นอกจากนี้ วันหยุดในทุกๆปีฉันจะจ่ายค่าเดินทางกลับบ้านให้ด้วย"

ซงหมิงเฉียงได้ยินเขาก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว พี่สามคนนี้ช่างเป็นพ่อพระที่สรรค์มาโปรดแท้ๆ

จบบทที่ ตอนที่ 104 สวัสดิการที่ยากจะปฏิเสธ

คัดลอกลิงก์แล้ว