ตอนที่ 103 ทำงานกับฉันไหมล่ะ?

ซูข่านขมวดคิ้วและมองที่ชายคนดังกล่าว

ชายคนนั้นมีนิ้วเพียง 3 นิ้วแต่กลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว

แผลจากนิ้วของชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เกิดขึ้นจากของมีคม

หากร่องรอยดังกล่าวเกิดจากของมีคม แสดงว่าเขาคงถูกใครบางคนตัดออกเพื่อแสดงออกถึงความผิดของเขา

แต่นี้อยู่ในประเทศจีนไม่มีเหตุการณ์อะไรแบบนั้นหรอก

ความคิดในหัวของซูข่านที่คิดเกี่ยวกับชายคนนี้ได้หลั่งไหลเข้ามาอย่างมหาศาล แค่เห็นเพียงนิ้ว 3 นิ้วกับทักษะการต่อสู้ ซูข่านสามารถตีความชายคนนี้ได้หลายประการ

แต่การที่จับหัวขโมยแบบนี้ สมควรได้รับการชื่นชม

ระหว่างที่ซูข่านกำลังคิดอยู่

ชายคนดังกล่าวไปก้าวไปข้างหน้ายืนค่อมหัวขโมยและต่อยเข้าไปอีกหนึ่งครั้ง

หมัดของชาย 3 นิ้วได้กระแทกไปที่หน้าของหัวขโมยอย่างรุนแรง

จากนั้นเขาก็ได้หยิบกระเป๋าจากหัวหัวขโมยขึ้นมา และยื่นให้กับป้าที่กำลังวิ่งตามมา

"ขอบคุณมากค่ะ"

ป้าพูดพร้อมกับหายใจหอบเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรครับ คุณรีบไปเรียกตำรวจมาจับหัวขโมยก่อนเถอะครับ"

จากนั้นก็มีชาวบ้านมาช่วยกันจับตัวหัวขโมย ส่วนชาย 3 นิ้วได้เดินไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้อยู่ให้การกับตำรวจ

ทักษะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของชายคนนี้ไม่ธรรมดา แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของผู้ชายคนนี้

ชายคนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน

ชาย 3 นิ้วได้หยุดเดินและหันหลังมามองที่ซูข่านที่กำลังเดินตามเขาอยู่

ซูข่านมองที่ใบหน้าของชายคนนี้ เขาก็เห็นรอยแผลเป็นที่ด้านข้างขมับของเขา น่าจะเป็นแผลที่เกิดจากกระสุนยิงผ่านหน้าเขาแน่ๆ

"คุณช่างเป็นคนดีที่น่ายกย่องอย่างยิ่ง"

ซูข่านปรบมือและพูดกับชาย 3 นิ้ว

"พี่ชาย ถ้าพี่ไม่ติดอะไร ฉันอยากจะชวนพี่ไปดื่มสักหน่อย"

ซูข่านมองไปที่ชาย 3 นิ้วและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ดื่มเนื่องในโอกาสอะไร?"

ชาย 3 นิ้วได้จ้องมองที่ซูข่านครู่หนึ่ง ดวงตาที่แข็งกร้าวมองจ้องกันสักพักจากนั้นเขาก็ได้ก้มหัวลง

"โอเค ดื่มก็ได้"

ชายคนนั้นได้ยิ้มให้กับซูข่าน

เมื่อเห็นว่าชาย 3 นิ้วได้ตอบตกลงซูข่านก็ได้มองที่ซู่เฟิงและหยิบเงินขึ้นมา 30 หยวนก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ซู่เฟิงนายไปที่ร้านอาหารแถวนี้ซื้อของมากินหน่อย ซื้อไวน์มาด้วยนะ ทุกอย่างเอาแบบอย่างดีมาเลย"

ชาย 3 นิ้วมองที่ซูข่านด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ชายคนนี้ยื่นเงิน 30 หยวน เพื่อซื้อไวน์กับของกินอย่างงั้นเหรอ

"คนธรรมดาที่ไหนจะใช้เงิน 30 หยวน ไว้ซื้อแค่ไวน์กับของกิน"

ชาย 3 นิ้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆๆ"

เมื่อได้ยินซูข่านก็หัวเราะออกมา

ซู่เฟิงที่มองดูอยู่ก็รีบพูดขึ้นมาว่า

"โอเคครับพี่สาม พี่กลับไปรอผมที่บ้านได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปซื้อมาให้"

เมื่อเห็นซู่เฟิงเดินไปอย่างรวดเร็วซูข่านก็ได้แนะนำตัวกับชาย 3 นิ้ว

"ฉันชื่อซูข่าน เรียกว่าซูข่านเฉยๆก็ได้"

"ผมเห็นเขาเรียกคุณว่าพี่สาม เพราะฉะนั้นผมก็จะเรียกคุณว่าพี่สามด้วย"

ชาย 3 นิ้วเห็นว่าซูข่านเป็นคนพิเศษและน่าจะมีความสามารถ แค่หยิบเงิน 30 หยวนเขาก็รู้ได้แล้วว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

"ผมชื่อซงหมิงเจียง เรียกผมว่าหมิงเจียงอย่างเดียวก็ได้"

ซูข่านพยักหน้า

"ไปบ้านฉันก่อนเถอะ รอซู่เฟิงซื้อของอร่อยมากินคู่กับไวน์ดีกว่า"

"โอเค"

ซงหมิงเจียงพยักหน้า

เขาเดินตามซูข่านไป ไม่นานก็มาถึงที่บ้านของซูข่าน

ซงหมิงเจียงตกใจที่ได้เห็นบ้านที่ใหญ่โตราวกับคฤหาสน์ ชายคนนี้อาศัยที่บ้านหลังนี้งั้นเหรอ

"เข้ามารอซู่เฟิงข้างในก่อนก็ได้"

ซูข่านได้เปิดประตูและเดินนำเข้าไปในบ้าน

หลังจากที่ได้เดินเข้ามาในบ้านแล้วซงหมิงเจียงก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

ข้างในบ้านน่าทึ่งมาก สวนหน้าบ้านก็กว้างใหญ่ บ้านก็หลังโต บรรยากาศก็แสนน่าอยู่ โดยเฉพาะตัวบ้าน ใหญ่ขนาดนี้สามารถอยู่ได้มากเป็นสิบครอบครัวเลย

"พี่สาม นี่บ้านของคุณเหรอ?"

ซงหมิงเจียงถามด้วยความสงสัย

"ใช่บ้านของฉันเอง มีคนอื่นอยู่ด้วยแหละ แต่ไม่มาก"

ซูข่านตอบเบาๆ

ซงหมิงเจียงตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อได้รู้ว่าซูข่านเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้

"พ่อแม่ของฉันเคยบอกฉันว่า เจ้าของบ้านหลังนี้เป็นชายหนุ่มที่มีโรงงานขนาดใหญ่ ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณ"

ซูข่านพาซงหมิงเจียงมานั่งรอที่หน้าบ้าน ตรงบริเวณที่ใช้กินข้าว

ซูข่านมองไปที่ข้อมือของซงหมิงเจียง

ซงหมิงเจียงเห็นซูข่านมองที่มือของเขา ซงหมิงเจียงก็ได้เก็บมือทั้งสองข้างลง

"สงครามเวียดนามอย่างงั้นเหรอ?"

หลังซงหมิงเจียงได้เก็บมือซูข่านก็ได้พูดขึ้นมา

"เอ๊ะ พี่สาม พี่รู้ด้วยเหรอ"

ซงหมิงเจียงถามด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าซูข่านจะรู้ว่าเขาเพิ่งกลับมาจากสงครามเวียดนามด้วย

"ใช่ ฉันเพิ่งกลับมาได้ประมาณ 2 เดือน"

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงของซู่เฟิงก็ได้ดังขึ้นมาที่ประตู

"กลับมาแล้วครับพี่สาม"

ซู่เฟิงได้แบกถุงใหญ่เต็มสองมือของเขา

"มาดื่มกันเถอะ"

หลังจากนั้นซู่เฟิงก็ไปจัดเตรียมจานและตะเกียบออกมา ซูข่านได้บอกให้เขานั่งกินข้าวด้วยกันก่อน

ซู่เฟิงแทบจะเป็นบ้าที่ยินซูข่านชวนกินข้าว เขาวาดฝันว่านี่ต้องเป็นจุดเริ่มต้นในการเป็นอย่างจางเฉียงหรือเสี่ยวหู่แน่ๆ

"หมิงเจียง แก้วนี้ขอดื่มให้กับการจับหัวขโมยที่ยอดเยี่ยมเมื่อตอนเย็น"

ซูข่านยกชูแก้วขึ้นและพูดกับซงหมิงเจียง

ไม่ว่าจะเป็นยุคไหน การเป็นพลเมืองดีสมควรได้รับการยกย่อง และการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมอย่างเขาสมควรแล้วที่จะต้องรับคำชม

"ขอบคุณพี่สาม"

ซงหมิงเจียงตื่นเต้นเล็กน้อย เขายกแก้วมาชนกับซูข่านจากนั้นเขาก็ดื่มรวดเดียวหมด

ทั้งสามคนกินและดื่มด้วยความสนุก จากนั้นผ่านไปประมาณ 20 นาทีพวกเขาก็เริ่มที่จะเมาเล็กน้อย

ซูข่านรู้สึกมึนๆและเริ่มชาที่ปลายนิ้ว

ส่วนซู่เฟิงดื่มไปไม่เท่าไหร่ก็นอนสลบไปแล้ว

ซูข่านมองไปที่ซงหมิงเฉียงและพูดขึ้นมาว่า

"หมิงเฉียงถ้าตอนนี้นายยังไม่มีงานทำ สนใจมาทำงานกับฉันไหมล่ะ"