ตอนที่ 093 จางหม่านที่เสียงแก่ขึ้น

ซูแคนคิดดูแล้วพบว่าเครื่องหมายการค้าเหล่านี้ยังไม่ได้จดทะเบียน

เท่ากับว่าสามารถเปิดร้านแมคโดนัลด์พร้อมกับร้าน KFC ได้

ให้ทั้งสองแฟรนไซส์นี้ได้ตีตลาดทั่วโลกไปหมดแล้ว แต่ถ้าจะมาเปิดในจีนที่ถูกจดทะเบียนไปก่อน ทั้งสองแฟรนไซส์ก็จะต้องเปลี่ยนชื่อและกลายเป็นของเลียนแบบในที่สุด

แค่คิดก็สนุกแล้ว

นอกจากเครื่องหมายการค้าสองอันนี้แล้ว เรายังสามารถจดทะเบียนได้ก่อนที่มีคนอื่นนำเข้าอย่าง carrefour,Wal-mart,Amazon,facebook

ถ้าสามารถเปิดพวกนี้ในจีนได้ก่อนเจ้าของตัวจริงละก็….

ซูแคนยิ้มอย่างชั่วร้าย

หลังจากนั้นผ่านไปสองวัน

จางเฉียงได้มาหาซูแคนพร้อมกับชายหนุ่มอายุประมาณ 20

เมื่อจางเฉียงเห็นซูแคนก็พูดด้วยความเคารพว่า

"ขอบคุณครับพี่สาม ที่ให้โอกาสผมอีกครั้งในการทำงานกับพี่สาม"

ซูแคนได้ยินก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ที่ผ่านมาตอนที่กั๋วเฉียงไม่อยู่ นายก็สามารถทำหน้าที่ของกั๋วเฉียงได้ดี ถ้าใครที่จะทำงานแทนกั๋วเฉียงก็ต้องเป็นนายอยู่แล้ว"

จางเฉียงยิ้มอย่างมีความสุข

ตั้งแต่ที่ซูแคนกับลู่กั๋วเฉียงไปเผิงเฉิงเมื่อไม่นานมานี้แล้วฝากงานทั้งหมดในหนานจิงให้จางเฉียงดูแล เขาก็ทำมันอย่างเต็มที่

แต่หลังจากที่ทั้งสองกลับมาทำให้จางเฉียงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่จะต้องถอยไปเป็นตัวเลือกอันดับสอง ใครกันอยากจะทำงานแล้วเป็นตัวเลือกบ้าง

ตอนนี้ลู่กั๋วเฉียงก็ได้ไปทางเผิงเฉิงอีกครั้ง งานของเขาทั้งหมดก็ได้กลับมาอยู่ในมือของจางเฉียงเหมือนเดิม

ถึงจางเฉียงจะไม่ได้ตื่นเต้นเท่ากับครั้งแรกแต่ก็ทำให้เขามีความสุขไม่น้อย

"พี่สามครับ นี่คือลูกพี่ลูกน้องของผมเองชื่อซู่เฟิง"

จางเฉียงชี้ไปที่ชายหนุ่มข้างๆเขา และพูดต่อว่า

"เสี่ยวเว่ยบอกผมว่าพี่ได้มอบงานบางอย่างให้เขาทำ เขาเลยให้ซู่เฟิงมาทำหน้าที่แทนเขา"

"แต่ถ้าพี่ไม่ต้องการเดี๋ยวผมจะทำหน้าที่แทนเสี่ยวเว่ยเองนะครับ"

"ไม่เป็นไรให้ซู่เฟิงจัดการตามที่เสี่ยวเว่ยบอกแหละ"

ซูแคนมองไปที่ชายหนุ่มและพยักหน้าให้

ยังไงก็ตามก็เป็นแค่คนเฝ้าเฉยๆ ใครทำก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ซูแคนไม่ได้ใส่ใจ

มีคนไม่กี่คนที่ทำงานกับซูแคนแล้วอายุยังน้อยอยู่

อย่างเสี่ยวหู่ และเสี่ยวเว่ย ซูแคนก็ปล่อยให้ทั้งสองคนได้รับประสบการณ์เพื่อที่จะเติบโตได้เต็มที่ ตอนนี้มีซู่เฟิงมาเพิ่มอีก

"ขอบคุณครับพี่สาม"

ซู่เฟิงก้มหัวลงและกล่าวขอบคุณซูแคน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปทำงานเถอะ"

ซูแคนโบกมือไล่จางเฉียงและซู่เฟิง

"พี่สามครับมีคนอยากจะคุยกับพี่แต่เขาบอกติดต่อพี่ไม่ได้"

ซูแคนหรี่ตาลงเล็กน้อยและเอนหลังบนเก้าอี้ก่อนจะถามช้าๆ

"ใคร?"

จางเฉียงได้พูดต่อว่า

"เห็นว่าชื่อจางจากเซียงเจียง เขาบอกอยากจะรายงานให้กับพี่สามแต่ไม่มีเบอร์ของพี่ในหนานจิง"

"หัวหน้าสูจากเผิงเฉิงฝากมาบอกนะครับ เห็นว่าเขาพูดเรื่องเปิดบริษัทอะไรในฮ่องกงนี่แหละ"

"ผมไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไรกัน แต่สามารถจับใจความได้ประมาณนี้ครับพี่สาม"

"โอเค เข้าใจแล้ว"

ซูแคนหลับตาลงแล้วพูดว่า

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง"

เมื่อเห็นซูแคนกำลังจะพักผ่อน จางเฉียงก็รีบก้าวถอยหลังและเดินออกจากสวนพร้อมกับอธิบายหน้าที่ให้ซู่เฟิงต้องทำ

ซูแคนหรี่ตามองทั้งคนสองเดินออกจากบ้านไปแล้วหยิบตาขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ

"เฮ้อ"

ซูแคนถอนหายใจและหลับตาลงที่มุมโปรดของเขา

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ซูแคนก็ได้ยืนขึ้นและยิ้มเล็กน้อย

โทรไปที่เซียงเจียงซักหน่อยดีกว่า

ในยุคนี้เมืองเล็กๆตามชนบทจะสามารถโทรไปยังที่อื่นได้ต้องไปที่ไปรษณีย์เท่านั้น แต่โชคดีที่หนานจิงมีตู้โทรศัพท์สาธารณะอยู่

แต่ในความโชคดีก็มีความโชคร้ายเสมอ ในพื้นที่พิเศษอย่างเซียงเจียงจำเป็นต้องไปโทรที่ทำการไปรษณีย์เท่านั้น

ซูแคนได้เดินออกจากบ้านไปยังถนน เขามองด้วยหางตาก็เห็นซู่เฟิงกำลังเดินตามเขาอยู่ไม่ไกล

ซูแคนได้เดินไปที่แผงขายหนังสือพิมพ์ในซอย

เขาเห็นว่ามีชายชราหลายคนกำลังเล่นหมากรุกอยู่รอบๆ ชายชราเหล่านี้ล้วนมีใบหน้าที่ซูแคนคุ้นเคย คนพวกนี้มักจะมาออกกำลังกายใกล้ๆที่พักของเขา

ซูแคนไม่สนว่าโทรศัพท์ที่นี่จะโทรไปที่เซียงเจียงได้ไหม เจ้าของแผงหนังสือพิมพ์ได้บอกว่าโทรศัพท์ของร้านนี้ดีที่สุดแล้วในหนานจิง

ซูแคนไม่ได้สนใจ เขากดหมายเลขพิเศษของเมืองเซียงเจียงซึ่งอยู่ในนามบัตรของบริษัทเขา

"ตู๊ด….ตู๊ด….ตู๊ด…."

น่าจะโทรไปยังนอกเมืองได้ เป็นโทรศัพท์ที่ดีอย่างที่เจ้าของร้านพูดจริงๆ

"บริษัท ว่านเซี่ยงสวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ"

เสียงนุ่มและหวานดังขึ้นในโทรศัพท์ดูเหมือนว่าจางหม่านจะได้จ้างแผนกต้อนรับมาทำงานกับเธอแล้ว

"ขอสายจางหม่านหน่อยครับ"

ซูแคนพูดเป็นภาษากวางตุ้ง

ชายชราที่เล่นหมากรุกคนหนึ่งได้มองมาที่ซูแคน ดวงตาของพวกเขาดูสั่นไหวเล็กน้อย

"ผมชื่อซู…"

ทันทีที่ซูแคนเอ่ยนามสกุลของเขา ซูแคนก็ได้ยินเสียงของที่ตกพื้นดังมาจากในโทรศัพท์

"เอ๊ะ เจ้านาย ตอนนี้คุณจางอยู่ในห้องประชุม เดี๋ยวฉันจะรีบไปแจ้งคุณจางก่อนนะคะ"

ไม่นานซูแคนก็ได้ยินเสียงโอนสาย และเสียงของจางหม่านก็ได้ดังขึ้น

"เจ้านายคะ เจ้านายของฉัน ในที่สุดคุณก็โทรมาจนได้"

ซูแคนได้ยินก็รู้สึกว่าทำไมเสียงมันฟังดูแปลกๆ

เสียงเหมือนคุณป้าแก่ๆที่ซื้อของลดราคาไม่ทันเลย