ตอนที่ 089 ฝีมือทำอาหารที่น่าทึ่ง

เมื่อเห็นความมั่นใจของเฒ่าจาง ซูแคนก็มีความคาดหวังเล็กน้อย

"งั้นเดี๋ยวออกไปซื้อวัตถุดิบ เครื่องปรุงกับเสี่ยวผิงแล้วมาทำอาหารมื้อเย็นละกัน"

ซูแคนมองที่เฒ่าจางและพูดด้วยรอยยิ้ม

"ดูเหมือนว่าจะได้ข้าจะมีโอกาสได้กินอาหารฝีมือเฒ่าจางอีกครั้งแล้วสินะ"

เฒ่าหลี่พูดด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน

"อาจารย์หลี่ คุณซู ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน"

เฒ่าจางพูดด้วยความเคารพ

"เสี่ยวผิง เดี๋ยวเธอ…"

"พี่สามคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง"

ซูแคนหันไปหาเสี่ยวผิงและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็พูดขัดคำพูดของซูแคนก่อน

หลังทานอาหารกันเสร็จแล้ว เฒ่าจางก็เดินออกไปซื้อของกับเสี่ยวผิงโดยไม่ได้สนใจความเจ็บที่ขาเลยสักนิด

ซูแคนก็ได้ไปพักผ่อนที่มุมเดิมของเขา

เขาหลับตาลง และงีบหลับไปภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่แสนอบอุ่น

เมื่อซูแคนลืมตาขึ้นก็พบว่าเป็นเวลาเย็นแล้ว

"อ๊ะ เฒ่าหลี่"

ซูแคนเห็นเฒ่าหลี่นั่งอยู่ข้างหน้า เขาถือถ้วยชาในมือและจิบเล็กน้อย ซูแคนตะลึงเล็กน้อย ปกติเฒ่าหลี่จะอยู่ในห้องลับแทบจะทั้งวัน ทำไมวันนี้ถึงออกมาข้างนอกเร็วกว่าปกติ

ซูแคนลุกนั่งและเทชาในถ้วยอีกใบข้างๆ

"ไม่น่าเอาชุดน้ำชานี้ให้คุณใช้เลย"

เฒ่าหลี่พูดพลางหัวเราะเล็กน้อย

ซูแคนได้ยินก็ยิ้มออกมา

"เอาน่าเฒ่าหลี่ ทำไมถึงไม่อยากเอาของดีๆแบบนี้มาใช้ล่ะ ดูสิชุดน้ำชาอันนี้สามารถทำให้ชารสชาติดีขึ้นมากเลยนะ แถมยังส่งกลิ่นหอมอีกต่างหาก"

เฒ่าหลี่พูดอะไรไม่ออกหลังจากที่ซูแคนพูด

เขาพูดถูกจริงๆ รสชาติและกลิ่นหอมของใบชา มันดีจริงๆหากถูกต้มด้วยชุดน้ำชาอันนี้

ซูแคนขยับจมูกของเขาเล็กน้อย เขาได้กลิ่นที่หอมมากออกมาจากในครัว

"เฒ่าหลี่ เฒ่าจางทำอาหารอยู่เหรอ?"

ซูแคนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

เฒ่าหลี่หลับตาและสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากเขาได้กลิ่น เฒ่าหลี่ก็ลืมตาขึ้นมา

"ใช่แล้ว นี่แหละคือกลิ่นอาหารของเฒ่าจาง ทักษะการทำอาหารเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย"

เฒ่าหลี่พูดกับซูแคน

ซูแคนได้ยินก็พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"เฒ่าจางดูเหมือนจะไม่ได้โม้เรื่องทักษะการทำอาหารของเขาเลยนะ ดูจากกลิ่นที่ลอยมา คนธรรมดาก็สู้ไม่ได้แล้ว"

ซูแคนรู้สึกว่ากลิ่นหอมกลิ่นนี้มีเพียงไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่สามารถทำได้

เฒ่าจางก็เป็นหนึ่งในนั้น

เหมือนที่คนโบราณเคยว่าไว้ "คนจะแก่ แก่ความรู้ ใช่อยู่นาน"

เฒ่าจางคนนี้เป็นคนที่มีความรู้ ความสามารถ

ไม่ใช่แค่แก่แล้วแก่เลย ไปรอรับเบี้ยสูงอายุจากรัฐบาลไปวันๆ

กลิ่นหอมอบอวลได้ลอยไปทั่วบ้านของซูแคน ไม่นานผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง

เฒ่าจางและเสี่ยวผิงก็เดินออกมาพร้อมกับอาหารในมือ คนละ 2-3 จาน

อาหารที่ยกมีก็เป็นอาหารที่ดูง่ายๆแต่กลับน่ากินอย่างบอกไม่ถูก

อาหารที่ถูกยกมาเสิร์ฟเป็นอาหารง่ายๆ เช่น ซีโครงหมูตุ๋นยาจีน ผัดพริกหยวก และซุปไก่

เป็นอาหารง่ายๆแต่ซูแคนกลับรู้สึกว่าแต่ละอย่างไม่ธรรมดา

ซุปไก่แม้จะมีกลิ่นหอมจากโครงไก่และเครื่องเทศแล้ว เขาก็ได้กลิ่นอื่นอีกด้วย

มันดูไม่เหมือนกับกลิ่นน้ำมันที่ใช้ในกันทั่วไปสักเท่าไหร่..

"กะหล่ำปลีต้มเหรอ?"

ซูแคนถามด้วยความประหลาดใจ

"คุณซู คุณรู้ได้ยังไงกัน?"

เฒ่าจางได้ยิน เขาก็หันไปมองซูแคนและถามด้วยความประหลาดใจ

"ฉันรู้นิดหน่อย"

ซูแคนยิ้มเล็กน้อย

เฒ่าจางยกนิ้วโป้งให้กับซูแคนแล้วพูดว่า

"ความรู้ของคุณซูนั้นกว้างมาก ถูกต้องแล้ว ซุปไก่จานนี้ผมได้ใส่กะหล่ำปลีลงไป ผมต้มให้ละลายไปกับน้ำซุป ผมเคี่ยวให้รสชาติเข้มข้นกว่าปกติ ถึงจะเป็นแค่ซุปไก่แต่รสชาติบอกได้เลยว่าฮ่องเต้จะต้องยกนิ้วให้แน่นอน"

ซูแคนค่อยๆชิมอาหารทีละอย่างของเฒ่าจาง

เขาหยิบซี่โครงหมูขึ้นมาชิ้นแรก ยังคงมีกลิ่นเครื่องเทศอยู่ที่ซี่โครงเล็กน้อย ทันทีที่กระดูกที่ติดกับเนื้อได้หลุดออก ซูแคนก็เห็นน้ำซอสภายในซี่โครงทะลักออกมา

ซูแคนแปลกใจเล็กน้อยซอสที่เขาเห็นสีไม่ได้ข้นเหมือบกับซอสทั่วไป แต่กับเป็นน้ำใสๆ แถมไม่เหนียวอีกต่างหาก

เฒ่าจางจ้องมองซูแคนด้วยความคาดหวัง

ซูแคนตักเนื้อติดซี่โครงเข้าปากอย่างช้าๆ เขาเคี้ยวอย่างนุ่มนวลในปากของเขา

ความนุ่มของเนื้อหมู กลิ่นหอมของเครื่องเทศ กระจายเต็มไปทั่วทั้งปากของซูแคน

และทันทีที่ฟันของซูแคนได้เคี้ยวลงไปที่เนื้อ น้ำซอสที่ดูใสๆก็พุ่งออกมากระจายส่งกลิ่นหอมทั่วทั้งปากของเขา

นี่มัน..น้ำเกรวี่

รสชาติของซี่โครงหมูอร่อยมาก เฒ่าจางได้ปรุงรสไว้อย่างดี โดยยังได้รสชาติของซี่โครงเต็มๆ โดยเฉพาะเนื้อที่ติดซี่โครง มันนุ่มจนแทบไม่ต้องออกแรงเคี้ยวให้เมื่อยปากเลย

เครื่องเทศก็กำจัดกลิ่นคาวของซี่โครงได้อย่างดี

ซูแคนอุทานออกมาด้วยความอร่อย

"รสชาติอร่อยมาก หวานแต่ไม่ถึงกลับเลี่ยน นุ่มพอดีไม่ถึงกับเหนียว แล้วที่สำคัญซอสเกรวี่ข้างในอร่อยมาก"

ซูแคนอดไม่ได้ที่จะชมเชยรสชาติอาหารของเฒ่าจาง

"ขอบคุณมากคุณซู สำหรับคำชมอาหารของผม"

เฒ่าจางพูดออกมาด้วยโล่งอก

"เฒ่าจาง ฝีมือการทำอาหารของคุณไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

ซูแคนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเฒ่าจางต่อ