ตอนที่ 088 เฒ่าจาง

เฒ่าหลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารู้ถึงความเจ็บปวดของการเป็นขอทานอย่างดี การที่ซูแคนให้ขอทานชรากลับไปด้วยทำให้เฒ่าหลี่มีใบหน้าที่ดีขึ้น

"ขอบคุณนายน้อย ขอบคุณนายน้อย"

ชายชราได้ยินที่ซูแคนพูดก็รีบก้มกราบขอบคุณ

ซูแคนเหลือบตามองบนก่อนจะพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า

"เรียกฉันว่าซูแคนก็ได้"

นายน้อยอย่างงั้นเเหรอ เหมือนชายคนนี้จะเรียกเขาเหมือนกับพวกตระกูลใหญ่ๆเลย ซูแคนรู้สึกไม่ชอบคำนี้ซักเท่าไหร่

เฒ่าหลี่ยิ้มก่อนจะพูดว่า

"ใช่แล้ว ไม่ต้องเรียกนายน้อยหรอก นี้มันยุคไหนแล้ว"

"ซูแคน ชายคนนี้ชื่อจางซาน คุณจะเรียกเขาว่าเฒ่าจางก็ได้ เขาอายุน้อยกว่าผมไม่กี่ปีเอง"

"เฒ่าจางอย่างงั้นเหรอ?"

ซูแคนพยายามออกเสียง

"ครับผม ผมอยู่นี่แล้ว"

ขอทานชราตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ซูแคนมองไปที่หมู่บ้านที่อยู่ข้างหน้าเขาเพียงไม่กี่ก้าว แต่เฒ่าจางคนนี้เพิ่งถูกเด็กๆไล่ออกมา ถ้าพาเขากลับเข้าไปใหม่ บางทีอาจจะโดนไล่ด้วยกันทั้งกลุ่มเลยก็ได้

"กลับกันเถอะ"

เฒ่าจางถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดขึ้นมาว่า

"เดี๋ยวผมขอไปล้างตัวที่แม่น้ำก่อนนะครับ"

หลังจากนั้นเฒ่าหลี่และเฒ่าจางก็พากันเดินไปที่แม่น้ำที่ไม่ไกล ซูแคนและเสี่ยวผิงก็กลับไปยืนรอพวกเขาที่กำแพงเมืองจีน

ไม่นานเฒ่าทั้งสองก็เดินตามที่กำแพงเมืองจีน ซูแคนเห็นว่าตัวของเฒ่าจางสะอาดขึ้นเล็กน้อย เหมือนเอาน้ำมาล้างหน้าและแขนมากกว่า เสื้อผ้ามีรอยเปียกเล็กน้อยและยังสกปรกอยู่

ซูแคน และคนอื่นๆก็ไปขึ้นรถเมล์เพื่อกลับไปที่หนานจิง

เมื่อมาถึงบ้าน เฒ่าจางก็แสดงท่าทางที่แปลกไป

"นี่มัน…ไม่ใช่บ้านของอาจารย์จูอย่างงั้นเหรอ อาจารย์หลี่"

เฒ่าหลี่ส่ายหัวและพูดว่า

"บ้านนี้ถูกซูแคนซื้อแล้ว ตอนนี้ข้าทำงานให้กับซูแคนอยู่"

"นายอาศัยที่นี่ได้เหมือนกัน แต่นายต้องทำอาหารให้กับซูแคนกินนะ"

"แล้วหนูล่ะ"

เสี่ยวผิงพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความกังวล

ถ้าเฒ่าคนนี้มาทำอาหาร แล้วเธอจะเหลืองานอะไรที่ต้องทำอีก

ทำความสะอาดบ้านอย่างเดียวเหรอ?

เฒ่าหลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

"เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีละกัน"

เสี่ยวผิงพยักหน้า เธอมีหน้าสีที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

ซูแคนยิ้มขณะมองที่ทั้งสองคนที่กำลังคุยกัน และพูดกับเสี่ยวผิงว่า

"เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนี้ที่หลังอย่างที่เฒ่าหลี่บอกนั่นแหละ ตอนนี้ฉันหิวจนแทบจะกินบ้านหลังนี้ได้ทั้งหลังแล้ว"

"เสี่ยวผิงเธอรีบไปซื้ออาหารมาเร็วๆเลย เอาพวกที่พร้อมกินอย่าง ซาลาเปาหรืออะไรก็ได้ด่วนๆเลย"

"ค่ะพี่สาม"

เสี่ยวผิงพยักหน้า

ซูแคนหยิบเงินให้เสี่ยวผิง 20 หยวนก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

เฒ่าหลี่ และเฒ่าจางเดินตามซูแคนเข้าไปในบ้านเช่นกัน

เมื่อทั้งสามเข้ามาในบ้านซูแคนก็พูดขึ้นมาว่า

"บ้านนี้ยังมีห้องว่างอีก 2-3 ห้อง เฒ่าหลี่คุณเลือกห้องให้เฒ่าจางเลย ลองดูว่ามีที่นอนกับผ้าห่มในห้องด้วยไหม ถ้ายังไม่มีเดี๋ยวกินข้าวเสร็จค่อยออกไปซื้อ"

"นายเลือกห้องไปเองละกัน เดี่ยวข้าจะไปหาเสื้อผ้าสัก 2-3 ชุดมาให้นายลองใส่ดู"

"ขอบคุณคุณซู ขอบคุณอาจารย์หลี่"

เฒ่าจางกล่าวขอบคุณอย่างรวดเร็ว

ซูแคนคิดในใจ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนจากนายน้อยเปลี่ยนคุณซูแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากเซียงเจียงก็มีเฒ่าจางนี่แหละที่เพิ่งเรียกด้วยชื่อนี้

เขาส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่มุมน้ำชาของเขา และนั่งบนเก้าอี้แต่ไม่ได้จิบชา

ตอนนี้ซูแคนหิวข้าวมาก ถ้าจิบชาตอนนี้เดี๋ยวจะเป็นลมเอา

เศรษฐีที่มีเงินมากกว่า 100 ล้านถ้าเป็นลมเพราะไม่ได้กินข้าว…รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

ซูแคนถอนหายใจ และมองดูท้องฟ้า

ผ่านไปประมาณ 20 นาที เฒ่าหลี่และเฒ่าเจิ้งจางก็เดินออกมา ดูเหมือนเฒ่าจางจะเนื้อตัวสะอาดขึ้น เขาน่าจะไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดมา

ใบหน้าของเฒ่าจางเต็มไปด้วยริ้วรอยเหมือนกับเฒ่าหลี่ เขาเดินกระเผลกเล็กน้อยดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอาการเจ็บแต่น่าจะเป็นเพราะขาเขาที่น่าจะมีปัญหาอะไรสักอย่าง

ตอนนี้เฒ่าหลี่ก็ทำหน้าที่ดูแลของเก่าให้อยู่ ดูเหมือนเฒ่าจางจะมีความสามารถเกี่ยวกับการทำอาหาร ถ้าอย่างงั้นให้เฒ่าจางทำอาหารทุกวันก็ได้

"ซูแคน ผมหาอุปกรณ์อาบน้ำกับเสื้อผ้าให้เฒ่าจางอยู่เลยใช้เวลานานไปสักหน่อย"

"ผมไม่อยากให้คุณคิดว่าแค่อาบน้ำจะใช้เวลาแค่ 20 นาทีเลยผมจึง…"

ซูแคนรีบตัดบทพูดของเฒ่าหลี่

"ไม่เป็นไรหรอก"

"เดี๋ยวเสี่ยวผิงน่าจะกลับมาแล้ว ไว้คุยกันที่หลังกินข้าวดีกว่า"

ซูแคนพูดด้วยร้อยยิ้ม

"พี่สามคะ หนูกลับมาแล้วค้า"

อยู่ๆเสียงของเสี่ยวผิงก็ดังขึ้น ซูแคนหันไปมองก็เห็นเสี่ยวผิงถือกล่องโฟม กล่องกระดาษ 2-3 ถุงไว้ในมือ

เธอรีบวางกล่องทั้งหลายลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า

"หนูไม่รู้จะซื้ออะไรดี หนูเลยซื้อหัวหมูนึ่งซีอิ้ว ซาลาเปา ข้าวต้ม และผัดผักมาค่ะ"

เสี่ยวผิงพูดเสร็จก็รีบไปหยิบจานกับตะเกียบในบ้านออกมาจัดโต๊ะรับประทานอาหาร

"กินกันเถอะ"

ซูแคนพูดจบก็หยิบซาลาเปามากัดหนึ่งคำ และหยิบหัวหมูมากินคู่กันอีกหนึ่งชิ้นด้วยความหิว

"ทำไมทำกับเนื้อหัวหมูอย่างนี้ ยังมีรสคาวอยู่อ่อนๆเลย ข้าวต้มเนื้อก็ละเอียดไม่เสมอกัน ต้มแบบนี้ได้ยังไง"

เฒ่าจางหลังจากที่หยิบหัวหมูเข้าปากก็บ่นพึมพำออกมา

"กินไปซะ อย่าบ่นเลย"

เฒ่าหลี่พูดกับเฒ่าจางขณะกินข้าว

เฒ่าจางได้ยินก็เบิกตากว้างออกมาแล้วมองไปที่ซูแคน เขาเห็นว่าซูแคนไม่ได้มีท่าทางหงุดหงิดอาหารอะไรเลยพูดขึ้นมาว่า

"อาจารย์หลี่ ผมไม่ให้เป็นคนที่พูดคุยโอ้อวดคุณก็รู้ใช่ไหม ลูกศิษย์ของผมก็ได้ดีทุกคน"

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ซูแคนได้ยินก็สงสัย

แต่ฟังจากคำพูดของเฒ่าจางทั้งหมดแล้ว น่าจะพอเดาได้ว่าเขาน่าจะเป็นพ่อครัวมาก่อน

เฒ่าเจิ้งจางหันมาพูดกับซูแคนว่า

"คุณซูฝีมือของผมสามารถทำอาหารส่งวังได้สบาย อาหารของผมทุกจานมีรสชาติขนาดที่ฮ่องเต้ยังต้องยกนิ้วให้"

"ถ้าไม่รังเกียจ ผมจะทำอาหารให้กับคุณเองในมื้อต่อไป"