บทที่ 1 เกิดใหม่ในปี 1999

บทที่ 1 เกิดใหม่ในปี 1999

ปัง!

ชอล์กชิ้นหนึ่งลอยมากระทบศีรษะของเฉินเซียวเข้าอย่างจัง

อาจารย์เหลียวขมวดคิ้วพลางเร่งเสียงให้ดังขึ้นอีกหลายเดซิเบล

"พรุ่งนี้จะมีการสอบวัดผลครั้งแรกแล้ว ทุกคนต้องกระปรี้กระเปร่ากันหน่อย โจทย์ข้อที่ครูเพิ่งอธิบายไปถือเป็นคะแนนช่วยแท้ๆ แต่พวกเธอกลับทำกันไม่ได้ตั้งหลายคน เอาละ มาดูโจทย์ข้อนี้กันต่อ จงหาสมการวงกลมที่มีระยะห่างน้อยที่สุดจากเส้นตรง x-2y=0..."

เฉินเซียวสะดุ้งโหยงพลางได้สติ เขามองดูทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยความสับสน

อาจารย์คนหนึ่งสวมแว่นสายตาหนาเตอะกำลังเขียนโจทย์คณิตศาสตร์บนกระดานดำ และบนผนังข้างๆ มีป้ายนับถอยหลังเข้าสู่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยแขวนอยู่: 16 ธันวาคม 1999 เหลือเวลาอีก 205 วันจะถึงวันสอบ (การสอบในปี 1999 จัดขึ้นในเดือนกรกฎาคม)

เฉินเซียวตกอยู่ในอาการมึนงง เขาจำได้ว่าแค่ดื่มหนักไปหน่อยแล้วเปิดห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง แล้วไฉนเขาถึงมาโผล่ในปี 1999 ได้เล่า?

เฉินเซียวเปิดกล่องดินสอเหล็กสภาพเก่าเล็กน้อยบนโต๊ะออก แล้วใช้ฝาด้านในที่สะท้อนเงาได้ส่องดูตัวเอง

ใบหน้ายังคงเหมือนเดิม แต่ดูอ่อนเยาว์กว่ามาก

เขายังคงชื่อเฉินเซียว แต่ประสบการณ์ชีวิตกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง!

ก่อนที่จะเกิดใหม่ เฉินเซียวได้ลาออกจากสถาบันวิจัยเพื่อมาทำธุรกิจของตัวเอง จนกระทั่งได้กลายเป็นประธานบริษัทเทคโนโลยีกลุ่มบริษัทใหญ่และบรรลุเป้าหมายสูงสุดในชีวิตไปนานแล้ว

ความทรงจำของร่างนี้หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเฉินเซียวในคราวเดียว

เฉินเซียวคนปัจจุบันนี้ แม้จะมีชื่อและรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเขาเป๊ะๆ แต่กลับมีเส้นทางชีวิตที่ต่างกันลิบลับ แม้ผลการเรียนจะอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ฐานะทางบ้านกลับยากจนข้นแค้น

พ่อของเขา เฉินเฉียง เป็นเพียงคนงานธรรมดาในโรงงานเครื่องจักรของรัฐในเมืองเจียงเฉิง ส่วนแม่ ลินฮุ่ย ตกงานและหันไปยึดอาชีพขายอาหารเช้ากับอุปกรณ์เครื่องเขียนที่แผงลอยหน้าเขตที่พักอาศัยของโรงงาน ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านค่อนข้างขัดสน

ส่วนพ่อแม่ของเฉินเซียวในชาติก่อนนั้น คนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย อีกคนเป็นหมอ แต่ทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปนานแล้ว

นอกจากนี้ ช่วงเวลายังผิดเพี้ยนไปหมด!

เฉินเซียวจากชาติก่อนนั้นเกิดในปี 2019 ด้วยซ้ำ!

หากจะอธิบายด้วยหลักอภิปรัชญา เฉินเซียวคงได้มาเกิดใหม่ในร่างของตัวเองในโลกคู่ขนานที่มิติเวลาเกิดความปั่นป่วน

เฉินเซียวมองไปยังยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคยนี้แล้วถึงกับอึ้งไป!

เขาไม่ได้อยากเกิดใหม่สักนิด! จากประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่ต้องมากลายเป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ แถมยังต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่เนี่ยนะ?

แค่คิดเฉินเสียวก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมาทันที!

อาจารย์เหลียว ครูสอนคณิตศาสตร์ เห็นเฉินเซียวใจลอยอีกครั้ง จึงตบโต๊ะเสียงดังปังแล้วถามว่า "ใครแก้โจทย์ข้อนี้ได้บ้าง?"

เขาคาดหวังในตัวเฉินเซียวไว้มาก แม้เด็กหนุ่มคนนี้จะมีฐานะทางบ้านไม่สู้ดี แต่ก็มีความพยายามและเป็นนักเรียนที่ดีมาโดยตลอด

อาจารย์เหลียวรออยู่นานแต่กลับไม่มีใครยกมือตอบเลยแม้แต่คนเดียว นักเรียนทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

เขาจึงเอ่ยเรียก "เฉินเซียว ออกมาแก้โจทย์ข้อนี้หน่อย"

ในหัวของเฉินเซียวยังคงมึนงงอยู่บ้าง แต่ในเมื่ออาจารย์เรียกแล้วเขาจึงเดินออกไป

บนกระดานดำมีโจทย์คณิตศาสตร์เขียนอยู่ว่า: "กำหนดให้วงกลมหนึ่งมีคุณสมบัติดังนี้ (1) ความยาวของคอร์ดที่ตัดบนแกน y เท่ากับ 2 (2) วงกลมถูกแกน x แบ่งออกเป็นส่วนโค้งสองส่วน โดยมีอัตราส่วนความยาวส่วนโค้งเท่ากับ 3:1 ในบรรดาวงกลมทั้งหมดที่สอดคล้องกับเงื่อนไข (1) และ (2) จงหาสมการของวงกลมที่มีจุดศูนย์กลางห่างจากเส้นตรง l: x-2y=0 น้อยที่สุด"

โจทย์ข้อนี้ง่ายมาก! โจทย์คณิตศาสตร์ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในยุคปี 1999 นั้นง่ายกว่ายุคสมัยที่เขาจากมามากนัก!

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเซียวเดิมทีก็ทำงานด้านเทคโนโลยีอยู่แล้ว คณิตศาสตร์เพียงเท่านี้จึงไม่สามารถทำให้เขาลำบากใจได้เลย

เฉินเซียวหยิบชอล์กขึ้นมาแล้วเขียนคำตอบลงบนกระดานดำ "กำหนดให้จุดศูนย์กลางของวงกลมคือ P (a, b) และรัศมีคือ r ดังนั้นระยะทางจากจุด P ไปยังแกน x และแกน y คือ |b| และ |a| ตามลำดับ..."

เขาสลัดชอล์กเขียนอย่างลื่นไหลและทรงพลัง เพียงไม่กี่นาที เฉินเสียวก็เขียนวิธีทำจนเสร็จสิ้น

บรรยากาศในห้องเรียนยามบ่ายเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจที่ค่อนข้างตื่นเต้นของเหล่านักเรียน

อาจารย์เหลียวยืนอยู่ด้านหลังเฉินเซียว มองดูการแก้โจทย์ของเขาพลางพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง! สมกับเป็นนักเรียนที่เขาชื่นชมจริงๆ! ทั้งห้องไม่มีใครทำได้ มีเพียงเฉินเซียวเท่านั้นที่ทำได้!

เสิ่นเวย เด็กสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเฉินเซียว จ้องมองขั้นตอนการแก้โจทย์ของเขาอย่างตั้งใจพลางเปรียบเทียบกับความคิดของตัวเองอย่างรวดเร็ว

จากนั้น เสิ่นเวยก็เม้มริมฝีปาก หยิบสมุดบันทึกออกมาจดวิธีการแก้โจทย์ทั้งหมดลงไป

ส่วนซูเฉี่ยว เพื่อนร่วมโต๊ะของเสิ่นเวย กลับมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ โดยไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังพูดอะไร

เมื่อเฉินเซียววางชอล์กลง ทั้งห้องก็ระเบิดเสียงปรบมือดังสนั่น!

"สมกับเป็นเฉินเซียวจริงๆ! มีแค่เขาที่ตอบได้"

"โจทย์ข้อนี้ยากมาก! ขนาดเฉินเซียวเขียนวิธีทำออกมาแล้ว ฉันยังดูไม่รู้เรื่องเลย"

ขณะที่เฉินเซียวกำลังจะเดินกลับลงไป ข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในใจของเขาโดยกะทันหัน

ค่าชื่อเสียง +3, ค่าชื่อเสียงสะสม 3

ต้นไม้เทคโนโลยี: ชีววิทยาการแพทย์ (ยังไม่ปลดล็อก), ฟิสิกส์และเคมีเครื่องกล (ยังไม่ปลดล็อก), คอมพิวเตอร์สารสนเทศ (ยังไม่ปลดล็อก)...

หมายเหตุ: เมื่อค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นถึงระดับหนึ่ง คุณจะสามารถปลดล็อกเทคโนโลยีแห่งอนาคตได้ การปลดล็อกเทคโนโลยีแรกต้องใช้ค่าชื่อเสียง 20 คะแนน

เฉินเซียวรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ที่แท้เขาไม่ได้แค่เกิดใหม่ในปี 1999 เท่านั้น แต่เขายังนำระบบเทคโนโลยีแห่งอนาคตติดตัวมาด้วย

แล้วเขาจะเพิ่มค่าชื่อเสียงได้อย่างไร?

การที่เขาออกไปที่หน้าชั้นเรียนเมื่อครู่และตอบคำถามต่อหน้าคนจำนวนมากจนทำให้ทุกคนทึ่ง นั่นคือการเพิ่มค่าชื่อเสียงนั่นเอง

หากเขาทำคะแนนสอบได้ดียิ่งขึ้นในอนาคต หรือแม้แต่สอบได้ที่หนึ่งของห้องหรือของโรงเรียน เขาจะได้รับค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นอีกหรือไม่?

ปี 1999 นี่คือช่วงเวลาแห่งโอกาสครั้งใหญ่

ทั้งตลาดหุ้น อสังหาริมทรัพย์ บิตคอยน์ การเติบโตอย่างก้าวกระโดดของเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ต หากเขาสามารถคว้าโอกาสเหล่านี้ไว้ได้แม้เพียงอย่างเดียว ต่อให้เป็นหมูก็สามารถบินขึ้นฟ้าได้

อาจารย์เหลียวปรบมือด้วยความยินดีแล้วกล่าวว่า "เฉินเซียว กลับไปนั่งที่ได้ อย่าลืมพักผ่อนให้เร็วหน่อยคืนนี้ มิฉะนั้นพรุ่งนี้จะไม่มีแรงเรียน"

เฉินเสียวยังต้องการเก็บสะสมค่าชื่อเสียงเพิ่ม เขาจึงพูดขึ้นว่า "อาจารย์ครับ ผมยังมีวิธีแก้อีกวิธีหนึ่ง"

อะไรนะ!

คราวนี้ไม่ใช่แค่อาจารย์เหลียวเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่นักเรียนทั้งห้องต่างพากันตกใจ!

โจทย์คณิตศาสตร์ที่ยากขนาดนี้ แค่เขียนวิธีแก้ได้แบบเดียวก็สุดยอดแล้ว! แต่เฉินเซียวกลับมีวิธีที่สองอีกงั้นหรือ!

มือของเสิ่นเวยชะงักค้างกลางอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นมองเฉินเซียว

ส่วนซูเฉี่ยวมีสีหน้าแย่ยิ่งกว่าเดิม เขายังคงพยายามทำความเข้าใจวิธีแก้แรกที่เฉินเซียวเพิ่งเขียนไปเมื่อครู่อยู่เลย

เฉินเซียวเขียนลงบนกระดานดำต่อ "วิธีที่ 2: ...มองโจทย์ข้อนี้ในรูปแบบสมการกำลังสองของตัวแปร b ในเมื่อสมการนี้มีคำตอบเป็นจำนวนจริง ค่าดิสคริมิแนนต์จึงต้องไม่เป็นลบ นั่นคือ 8 (5d^2-1) ≥ 0..."

ภายในห้านาที เฉินเซียวก็เขียนวิธีแก้ที่สองออกมาได้อย่างง่ายดาย

อาจารย์เหลียวมองดูวิธีแก้ที่สองแล้วกล่าวชมไม่ขาดปาก! วิธีนี้แยบยลและเรียบง่ายกว่าวิธีแรกมาก แต่องค์ความรู้ที่นำมาประยุกต์ใช้นั้นแน่นแฟ้นและพลิกแพลงได้ดีกว่า คราวนี้อาจารย์เหลียวเป็นผู้นำปรบมือด้วยตัวเอง!

"ดีมาก! นักเรียนเฉินเซียวของเรายอดเยี่ยมจริงๆ! คณิตศาสตร์ไม่ใช่แค่การคำนวณง่ายๆ แต่เป็นกระบวนการคิด ขอให้ทุกคนตั้งใจเรียนรู้จากเฉินเซียวให้มาก!"

เหล่านักเรียนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด:

"สุดยอดเกินไปแล้ว! ถ้าเฉินเซียวเก่งภาษาอังกฤษขึ้นอีกนิด เขาคงลุ้นตำแหน่งคะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เลยนะเนี่ย"

"อัจฉริยะคณิตศาสตร์ชัดๆ! ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

เสิ่นเวยมองดูเฉินเซียวที่เดินกลับมานั่งที่พลางเขี่ยเล็บตัวเองเล่น เธอรู้สึกแย่มาก ทำไมเธอถึงคิดวิธีแก้ไม่ได้แม้แต่วิธีเดียวล่ะ?

ค่าชื่อเสียง +6, ค่าชื่อเสียงสะสม 9

เจียงเหว่ย เพื่อนคู่หูที่นั่งอยู่ข้างหลังชูนิ้วโป้งให้เฉินเซียว "เสี่ยวเซียว นายมันแน่มาก!"

อาจารย์เหลียวเริ่มสอนต่อ แต่เฉินเซียวไม่ได้ตั้งใจฟังอีกต่อไป

เขาหยิบสมุดบันทึกออกมาจดบันทึกเรื่องสำคัญบางอย่างไว้ หากประวัติศาสตร์ของโลกนี้เหมือนกับโลกเดิมที่เขาจากมา แม้ระดับเทคโนโลยีจะต่างกัน แต่แนวโน้มบางอย่างย่อมต้องเกิดขึ้นแน่นอน

เขานึกย้อนถึงเนื้อหาที่เคยได้รับรู้จากข่าวสาร หนังสือชีวประวัติ และข้อมูลอื่นๆ แล้วเริ่มเขียนเรื่องสำคัญลงไป: การก่อตั้งบริษัทเพนกวิน, ซอฟต์แวร์แอนตี้ไวรัส 361 ที่เปิดให้ใช้ฟรี, การปฏิรูปอสังหาริมทรัพย์, การขายสินค้าออนไลน์ของอาลีบาบา, การกำเนิดของโทรศัพท์ไอโฟน และประวัติศาสตร์ช่วงตลาดหุ้นขาขึ้นและขาลงหลายครั้งในตลาดหลักทรัพย์เอแชร์