ตอนที่ 034 ไข่มุกราตรีในตำนาน

ซูแคนยื่นมือออกมาและหยิบลูกแก้วขึ้นมาเบาๆ แสงสีเขียวบนตัวลูกแก้วเปล่งแสงออกมาชัดมากแม้จะอยู่ในที่มืด

นี่มัน…ไข่มุกราตรีนิ

"แคร็ก!"

ด้วยความสงสัยของซูแคน เขาออกแรงบีบเล็กน้อย และไข่มุกราตรีก็แยกออกกันเป็นสองส่วน

แสงสีเขียวที่เปล่งออกมาก็วูบดับลงกลายเป็นเหมือนก้อนหินสีเขียวธรรมดา

"อะไรกัน..."

ซูแคนตกใจ

ไข่มุกราตรีเสียหายเพราะแรงบีบเบาๆแค่นี้เนี่ยนะ?

เป็นไปได้ยังไงกัน นี่มันเป็นของแท้รึเปล่า?

ซูแคนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ฮ่าฮ่าฮ่า!!"

ผู้เฒ่าหลี่หัวเราะออกมา

ซูแคนขมวดคิ้วมองเฒ่าหลี่และถามว่า

"เฒ่าหลี่ เกิดอะไรขึ้น"

เฒ่าหลี่ยิ้มอย่างยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดออกมาว่า

"ซูแคน คุณลองนำทั้งสองส่วนมาประกบกันสิ"

ซูแคนไม่รอช้า เขาหยิบไข่มุกราตรีที่แยกออกเป็นสองส่วนมาประกบกัน

"คลิ๊ก!!"

สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น ไข่มุกราตรีถูกรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีแม้กระทั่งรอยตะเข็บของสองส่วนที่แยกออกมาก่อนหน้านี้

หลังจากที่ประกบกัน จากก้อนหินสีเขียวธรรมดา อยู่ๆก็เปล่งแสงสีเขียวสวยงามกระจายไปทั่วทั้งอัน

ซูแคนหายใจเข้าเสียงดัง ดวงตาของเขายังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่หาย มีคำถามมากมายอยู่ในหัวของเขาตอนนี้

ซูแคนไม่รู้จะเริ่มถามคำถามไหนก่อนเลย.....

"เฒ่าหลี่ มันเป็นไปได้ยังไง…"

ซูแคนตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ของมีค่าระดับนี้ถูกส่งมอบให้กับคนธรรมดางั้นเหรอ?

ทำไมมันมาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ยังไงกัน?

เฒ่าหลี่ที่เห็นซูแคนทำท่าทางตกใจ เขาจึงถามซูแคนด้วยความสงสัย

"ซูแคน คุณรู้จักสมบัติชิ้นนี้ไหม?"

สมบัติชิ้นนี้ น้อยคนมากที่จะรู้จัก กระทั่งผู้เชี่ยวชาญบางคนยังไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้มันคืออะไร

ซูแคนจะไปรู้จักได้ยังไง

"รู้จักสิ!!"

ซูแคนตอบพร้อมพยักหน้า

เหตุผลที่ซูแคนรู้จักเพราะชาติก่อนหน้านี้เป็นยุคแห่งอินเตอร์เน็ต ข้อมูลทุกอย่างบนโลกสามารถอัพโหลดไว้ลงบนอินเตอร์เน็ต ใครก็ตามที่มีอินเตอร์เน็ตสามารถเข้าถึงข้อมูลได้ทุกอย่างบนโลก

ครั้งหนึ่งเขาเคยอ่านบทความเกี่ยวกับไข่มุกราตรีชิ้นนี้ ด้วยความสงสัยของซูแคน เขาจึงหาข้อมูลของไข่มุกราตรีแล้วศึกษามันอย่างละเอียด

แถมซูแคนยังได้ยินข่าวเกี่ยวกับพวกโจรปล้นสุสานอีก โจรพวกนั้นบอกกับตำรวจว่าถูกจ้างวานให้ตามหาไข่มุกตรี

ดังนั้นทันทีที่เห็นลักษณะของไข่มุกราตรีอันนี้ เขาจึงนึกถึงสมบัติล้ำค่าในตำนานทันที

"แต่สมบัติล้ำค่าขนาดนี้ ได้ยินมาว่ามันถูกย้ายไปยังที่อื่นแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ซูแคนถามด้วยความงุนงง...

"คุณรู้จักมันจริงๆด้วย"

เฒ่าหลี่หลังได้ยินคำพูดของซูแคน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายเล็กน้อย ซูแคนทำให้เขาประหลาดใจมากขึ้นไปอีกขั้น

ตอนแรกซูแคนดูเหมือนจะไม่รู้จักสมบัติชิ้นนี้เลย แต่เขากลับรู้จักสมบัติในตำนานชิ้นนี้และยังเล่าถึงเรื่องราวของมันได้อีก

คนที่อยู่ในวงการของเก่ามาทั้งชีวิตบางคน ยังไม่รู้จักหรือเคยได้ยินชื่อสมบัติชิ้นนี้ด้วยซ้ำ…

เฒ่าหลี่รู้สึกสงสัยในตัวซูแคนมากขึ้นไปอีก

"ไข่มุกราตรีอันนี้มีมาตั้งแต่ในสมัยยุคโบราณแล้ว ว่ากันว่าหากนำมันมาใส่ปากของคนที่ตายแล้ว ศพนั้นก็จะไม่เน่าเปื่อยเป็นสิบๆปี มันถูกขโมยจากสุสานของขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ และถูกส่งไปที่อื่นแล้วนั่นเป็นเรื่องจริง"

เฒ่าหลี่พูดช้าๆ

"แต่อันนี้…"

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อน แล้วพูดว่า

"มันเป็นของแท้นะ"

"ใช่ มันเป็นของแท้ แฮ่กๆ"

เฒ่าหลี่ไอแห้งๆ เขาอยู่ในห้องลับนี้มาสักพักแล้ว คอของเขาเริ่มแห้งนิดหน่อย

"จริงแล้วไข่มุกราตรีไม่ได้มีแค่เม็ดเดียว…แต่มีถึงสองเม็ดต่างหาก"

"ว่าไงนะ..."

ซูแคนตกใจที่ได้ยิน หากเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ถ้ามีข่าวออกไปยังโลกภายนอกละก็ วงการของเก่าในจีน ไม่สิทั้งโลกจะต้องตกตะลึงกับข่าวนี้อย่างแน่นอน

"นอกจากไข่มุกที่อยู่สุสานแล้ว ยังมีไข่มุกอีกอันที่ถูกเก็บซ่อนไว้อยู่"

ซูแคนได้ยิน เขาหายใจเข้าลึกๆ และมองไปที่ผู้เฒ่าหลี่ด้วยความตกใจก่อนจะถามว่า

"คุณหมายถึงไข่มุกที่อยู่ในสุสานกับไข่มุกเม็ดนี้ใช่ไหม ... "

เฒ่าหลี่หลี่พยักหน้า และพูดว่า

"ถูกต้อง"

เฒ่าหลี่เล่าเสริมว่า

"หลังจากที่ขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ได้ไข่มุกเม็ดงามมาครอบครองถึงสองเม็ด เขาได้ก่ออาชญากรรมอันชั่วร้าย เขาจึงโดนทางการออกหมายจับ ขุนศึกได้หนีไปอยู่ตามเมืองต่างๆหลายเมืองแต่ก็ยังถูกทหารของทางการไล่ตามได้ตลอด"

"เขาตัดสินใจขายไข่มุกให้กับตระกูลจู เพื่อแลกกับการช่วยชีวิตของเขา"

"ต่อมามีข่าวว่าตระกูลจูได้ครอบครองไข่มุกราตรี นักล่าสมบัติ นักปล้นสุสาน หรือพวกโจรได้บุกมายังตระกูลจูแล้วฆ่าทุกคนในตระกูลจูอย่างไร้ความปราณี"

หลังจากที่ฟังซูแคนขมวดคิ้ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยแล้วถามเฒ่าหลี่ว่า

"ในเมื่อไข่มุกราตรีถูกพวกโจรนั่นเอาไปแล้ว ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่อีก?"

ตาของเฒ่าหลี่เล็กลงราวกับเป็นนักล่า และพูดอย่างเย็นชา

"เพราะพวกที่มาเอาไข่มุก พวกนั้นฆ่ากันเองจนหมด"

"มันจึงเป็นไข่มุกคำสาป ไม่มีใครครอบครองมันแล้วยังชีวิตอยู่ได้"