ตอนที่ 030 ของเก่ามูลค่าเจ็ดร้อยล้าน

ซูแคนและเฒ่าหลี่ตรวจของทั้งคืน

ทั้งสองหยิบของเก่าออกมาจากในกล่องแล้ววางกองลงบนพื้นและโต๊ะ

เฒ่าหลี่มองดูของเก่าเหล่านี้ทีละชิ้น

มีของปลอมทั้งหมด 7 ชิ้น แม้ว่าเป็นของปลอมแต่วัสดุที่ใช้สร้างนั้นเป็นวัสดุอย่างดี

ไม่กี่สิบปีข้างหน้า อาจขายได้หลายแสนหยวน

ของปลอมที่ทำใกล้เคียงกับของจริง ในตลาดซื้อขายมีคนรอซื้อของแบบนี้อยู่ไม่ใช่น้อย เป็นสีสรรค์อย่างหนึ่งในวงการเชียวล่ะ

หากไม่ใช่คนมีประสบการณ์อย่างเฒ่าหลี่ ก็ยากที่จะดูออก

"เฮ้อ!!"

ซูแคนมองดูของเก่าที่ตรวจเช็คเสร็จเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็เช็คหมดทุกชิ้น

โชคดีที่มีเฒ่าหลี่ที่เชี่ยวชาญของเก่า

ซูแคนต้องยอมรับว่าเฒ่าหลี่คนนี้เป็นคนที่มีความสามารถมาก เขาเป็นผู้เชี่ยชาญด้านโบราณวัตถุอย่างแน่นอน

เฒ่าหลี่สามารถบอกประวัติศาสตร์ของเก่าเหล่านี้ได้ทุกชิ้น แม้กระทั่งของปลอม เขายังสามารถบอกได้ว่าใครเป็นคนทำ คุณภาพระดับไหน ใช้วัสดุแบบใด

ซูแคนรู้สึกว่าเขาได้เจอเพชรเม็ดงามแล้ว

ด้วยความสามารถของเฒ่าหลี่ เขาควรจะเป็นผู้อำนวยการในพิพิธภัณฑ์ดีๆได้เลย

ถ้าเมื่อคืนซูแคนไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเฒ่าหลี่ละก็ ความสามารถนี้ก็จะตายลงไปกับเขา

ซูแคนมองของเก่าตามโต๊ะและพื้น เขาคำนวนราคาคร่าวๆ

"700 ล้าน..."

ซูแคนตกใจ

ของเก่าเหล่านี้หลังจากผ่านสักไปอีก 30 ปี อาจมีมูลค่าสูงถึง 700 ล้านหยวน

แต่ตัวเลขนี้เป็นตัวเลขที่ซูแคนคำนวนคร่าวๆ เขาไม่ได้รู้ว่าราคาที่แท้จริงจะเป็นยังไง เขาแค่คำนวนคร่าวๆจากความคิดของเขา

แต่หมดนี้ซื้อมาเท่าไหร่กัน?

ซูแคนมองไปที่สมุดและอ่าน

ซูแคนพบว่าเขาเสียเงินซื้อของพวกนี้ทั้งหมดไม่ถึง 300 หยวน

โชคดีจริงๆที่เขาเริ่มเก็บของเก่าพวกนี้ ไม่งั้นละก็…พลาดโอกาสทองแน่ๆ

ใครจะไปคิดว่าของที่ซื้อมาด้วยราคา 300 หยวนจะกลายเป็น 700 ล้านหยวน ในอีก 20-30 ปีข้างหน้า!!

"ก็อกๆๆ…"

อยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เอ่อ!!"

เมื่อเฒ่าหลี่ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รีบก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

ดูเหมือนเฒ่าหลี่คนนี้จะผ่านอะไรร้ายๆมาเยอะ! !

"เฒ่าหลี่ไม่เป็นไร พวกนี้เป็นคนของฉันเอง"

ซูแคนพูดปลอบ

"เฮ้ออออ!!"

หลังจากได้ยินคำพูดของซูแคน ความกลัวในดวงตาของเฒ่าหลี่ก็สลายไป เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

ซูแคนเดินไปที่ประตู

"แก๊ก!!"

ซูแคนเปิดประตูออกก็เห็นลู่กั๋วเฉียงกับจางเฉียงที่ประตู ลู่กั๋วเฉียงถือถุงอยู่ในมือ มีไอร้อนออกมาจากถุงเล็กน้อย

ส่วนจางเฉียงถือถุงผ้าใบใหญ่

"พี่ชาย!!"

เมื่อทั้งสองเห็นซูแคนก็รีบทักทายกันอย่างรวดเร็ว

"พวกแกมาที่นี่กันทำไม"

ซูแคนถามทั้งสอง

"พี่ชายครับ คนที่ผมให้ช่วยหาของบอกว่าพี่ชายอยู่ที่นี่ทั้งคืนผมคิดว่าพี่น่าจะหิวเลยซื้อข้าวเช้ามาฝาก อีกอย่างผมจะพาจางเฉียงเอาของมาเก็บเพิ่มด้วยครับ"

ลู่กั๋วเฉียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เอาของมาเพิ่มอีกเหรอ"

ซูแคนได้ยินก็ยิ้มในใจ

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้านลู่กั๋วเฉียง และ จางเฉียง เห็นหลี่ชางหูนั่งอยู่บนเก้าอี้ พวกเขาทั้งสองก็ทำหน้าประหลาดใจ

เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสอง ซูแคนเลยพูดว่า

"นี่คือหลี่ชางหู เรียกเขาว่าเฒ่าหลี่ก็ได้ เป็นคนรู้จักของฉันเอง"

"ครับ"

ลู่กั๋วเฉียงและจางเฉียงพยักหน้า

ลู่กั๋วเฉียงเอาถุงที่เขาถือมาวางบนโต๊ะ แล้วหยิบน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ออกมา

"พี่ชาย ผมรู้ว่าพี่ยังไม่ได้ทานข้าวเช้ากัน ผมเลยซื้อของกินมาด้วยครับ"

"แจ๋วเลย"

ซูแคนได้ยินก็รีบเดินมานั่งที่เก้าอี้

"เฒ่าหลี่ มากินข้าวกันก่อนเถอะ!!"

ซูแคนเปิดถุงแล้วหยิบปาท่องโก๋มากิน 1 ชิ้น …

เฒ่าหลี่ก็ไม่รอช้า เขาหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมาอย่างเบามือ จากนั้นจุ่มลงไปที่น้ำเต้าหู้แล้วค่อยนำเข้าปากกินทีละน้อย

"พวกแกก็กินด้วยสิ"

ซูแคนมองไปที่ลู่กั๋วเฉียงและจางเฉียงแล้วพูด

"ขอบคุณพี่ชาย"

ลู่กั๋วเฉียงยิ้มแล้วพูดว่า

"จางเฉียงนายวางของก่อนแล้วมากินกันเถอะ"

จางเฉียงวางถุงในมือลงบนพื้น

"แกร๊ง!!"

เมื่อถุงถูกวางลงบนพื้นก็มีเสียงแหลมดังออกมา

เฒ่าหลี่ปล่อยปาท่องโก๋ในมือลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และปล่อยรัศมีอาฆาตออกมาจากในดวงตาของเขา

"คุณ…คุณสองคนเป็นคนนำของพวกนี้มาอย่างงั้นเหรอ"

เฒ่าหลี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่น

"ใช่ พวกเราเป็นคนเอามาเอง"

ลู่กั๋วเฉียงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป แต่เขาก็บอกความจริงกับเฒ่าหลี่

"พวกแกต้องชดใช้อย่างสาสม !! เอาของโบราณล้ำค่าเหล่านี้มาเก็บรวมกันแบบนี้ได้ไง"

เฒ่าหลี่ลุกขึ้น เขาตะโกนออกมาเสียงดัง

เมื่อลู่กั๋วเฉียง และจางเฉียงเห็นแบบนั้น ทั้งสองก็ลุกขึ้นละวิ่งไปด้านหลังของเก่าที่วางเรียงกัน

เฒ่าหลี่เดินตามด้วยความโกรธ

ซูแคนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วคิดในใจ

"ทำไมเฒ่าหลี่ถึงโกรธขนาดนั้น?"

"เขาโกรธเหมือนกับเขาเป็นเจ้าของของเก่าพวกนี้เลย"

"จริงๆแล้ว คนที่ควรจะโกรธควรจะเป็นฉันนะ"

"แล้วทำไมเฒ่าหลี่ต้องมาโกรธแทนด้วย"

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อย สักพักเสียงรอบๆข้างเขาก็เงียบลง