ตอนที่ 026 มื้ออาหารที่จบอย่างรวดเร็ว
ตอนที่ 026 มื้ออาหารที่จบอย่างรวดเร็ว
โชคชะตาได้เปลี่ยนไปแล้ว คุณปู่ได้ส่งซูแคนไปเผิงเฉิง การดูตัวอีก ในชีวิตก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน
ซูแคนรู้ว่าทุกอย่างที่เขาทำเริ่มส่งกระทบบางอย่างกับเขาแล้ว
"ซูแคน ดื่มก่อนๆ!!"
ลุงหวางเทไวน์ให้ซูแคน
"ขอบคุณครับลุงหวาง"
ซูแคนพยักหน้าและดื่มไวน์ของลุงหวาง
"ลุงเห็นซูแคนเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นยังไม่หล่อเท่าตอนนี้เลยนี่น่า ยิ่งโตยิ่งหล่อนะเนี่ย"
ลุงหวางพูดขณะที่ซูแคนกำลังจิบไวน์ในมือ
สายตาป้าโจวมองมาที่ไปซูแคน
"หวางเจี๋ย"
เธอหันไปทางลูกสาวของเธอ และพูดอย่างรวดเร็วกับลูกสาวของเธอ
"ปิ้งขนมปังให้พี่ซูแคนหน่อยสิ"
"พี่ซูแคน เดี๋ยวหนูปิ้งขนมปังให้นะ"
หวางเจี๋ยหยิบกระปุกแยมตรงหน้าเธอมาเพื่อจะทาแยมลงบนขนมปัง
"ขอบใจนะ!!"
ซูแคนพยักหน้า
สายตาของพวกเขาทั้งสองสบกันเล็กน้อย
ลุงหวางและป้าโจวชำเลืองมองกันเล็กน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะทำท่าทีดีใจออกนอกหน้า เมื่อเห็นซูแคนมองลูกสาวของพวกเขา
ตอนนี้ซูเจียงกัวได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าแผนกระดับสามในเวลาอันรวดเร็ว แถมยังได้รับคำชมมากมายจากระดับสูงอีก
ตอนนี้เปรียบเสมือนซูเจียงกัวเป็นดาวรุ่งที่อนาคตไกลสุดๆในวงการแล้ว
พวกเขาไม่ได้คิดจะให้ลูกของเขามาแต่งงานกับซูแคนแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาหวังผลประโยชน์จากตระกูลซูเท่านั้น
การที่ซูเจียงกัวได้เลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้ อาจทำให้ซูเจียงกัวได้เลื่อนเป็นผู้นำตระกูลก็ได้
หากหวางเจี๋ยแต่งงานกับซูแคน ครอบครัวของเขาก็จะได้รับผลประโยชน์จากตระกูลซูเต็มๆ
"ลุงหวาง ป้าโจว ดื่มพร้อมกันเถอะครับ"
ซูแคนยกแก้วขึ้นและรอให้ลุงหวางกับป้าโจวถือแก้วก่อนแล้วจึงดื่ม ซึ่งมันทำให้ทั้งคู่รู้สึกประทับใจในตัวซูแคนเพิ่มขึ้นไปอีก พวกเขาทั้งคู่รู้สึกได้เลยว่าซูแคนเป็นผู้ใหญ่ที่ดูมีประสบการณ์ และเป็นสุภาพบุรุษมาก
"ซูแคน!!"
ลุงหวางวางแก้วลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า
"ตอนนี้ก็อายุยี่สิบแล้วสินะ เลือกที่จะทำงานแผนกไหนกันล่ะ"
ซูแคนเอนหลังเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า
"ผมยังไม่อยากทำงานครับ ผมอยากเที่ยวเล่นไปก่อน"
"อะไรนะ"
สีหน้าของป้าโจวเปลี่ยนไป
ลุงหวางถามต่อด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
"ไม่อยากทำงานงั้นเหรอ?"
"แสดงว่าวางแผนไปทำงานต่างประเทศงั้นเหรอ ?"
"ไปต่างประเทศ?"
หวางเจี๋ยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"พี่ซูแคนก็จะไปทำงานต่างประเทศเหรอคะ? หนูเคยได้ยินมาว่าไปต่างประเทศสามารถทำเงินได้มากกว่าอยู่ที่นี่ถึงสามเท่า นอกจากนี้ยังได้อยู่ในห้องสุดหรู ชั้นสูง วิวสวยอีกต่างหาก"
"เปล่าหรอก!!"
ซูแคนส่ายหัวและพูดอีกด้วยว่า
"ผมไม่ได้วางแผนไปต่างประเทศด้วยครับ"
ป้าโจวและลุงหวางตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของซูแคน และดูผิดหวังอย่างมาก
เมื่อมองดูสีหน้าของลุงหวางและป้าโจว ดวงตาของซูแคนหรี่ลงเล็กน้อย และยิ้มที่มุมปาก
แน่นอนว่า…
ในชาติก่อนไม่มีการดูตัวอะไรกันแบบนี้ ซูแคนเข้าใจทันทีว่าลุงหวาง และป้าโจวทั้งคู่กระตือรือร้นที่จะประสบความสำเร็จโดยใช้ทางลัดเป็นเป็นตระกูลซู
ไม่แปลกใจเลยที่ครอบครัวซูในชาติที่ล้มละลาย ตอนที่แม่ของเขาไม่เหลืออะไรเลย ป้าโจวไม่เคยที่จะคิดมาเยี่ยมแม่สักครั้ง
ซูแคนได้รับโอกาสแก้ไขชีวิตแล้ว เขาจะเลือกเส้นทางเดินของเขาอย่างดีไม่พลาดเหมือนชาติก่อน
"ลูกคนนี้"
แม่ของซูเห็นว่ามีบรรยากาศเริ่มจะกร่อย เธอจึงรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า
"ซูแคนตอนนี้ยังเด็กอยู่เลย บางทีอีกสองปีความคิดของเขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้"
"ใช่แล้ว มาดื่มกันเถอะ! !"
พ่อพูดเสริมอีกคน
บรรยากาศในห้องก็ผ่อนคลายลง แต่ลุงหวางและป้าโจวทั้งสองไม่ได้พูดกับซูแคนอีกเลย
ทั้งสองมองซูแคนเป็นคนที่ไม่มีความทะเยอทะยาน ไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเขาอีกแล้ว
นอกจากนี้ ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลคนต่อไปตอนนี้ซูเจียงจุนยังเป็นอันดับ 1 อยู่
รอยยิ้มของหวางเจี๋ยก็เริ่มจางลงอย่างเห็นได้ชัด
ซูแคนรู้สึกสบายใจขึ้น เขาไม่ได้สนใจครอบครัวนั้นสักนิด เขากินและดื่มอย่างมีความสุข
ไม่นานมื้ออาหารก็จบลง...
"ซูเจียงกัว ไว้เจอกันใหม่นะ"
ลุงหวางและพ่อจับมือกันก่อนจะเดินจากไป
แม่มองไปยังครอบครัวป้าโจวที่กำลังเดินออกไป และตบไหล่ซูแคน
"ลูก !! พูดให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง หวางเจี๋ยดูเงียบไปเลยหลังจากที่ลูกพูดออกมา!!"
หวางเจี๋ยคงถูกลุงหวางกับป้าโจวบอกให้ตีสนิทกับเขาแน่ๆ แต่เจอแบบนี้เธอก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน! !
มาตัดสินซูแคนจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ ซูแคนติดว่าพวกนั้นสมควรโดนแบบนั้นแล้วแหละ
ซูแคนขออยู่เป็นโสดดีกว่า ถ้าจะให้พ่อกับแม่มาหาคู่ให้กับเขา
"แม่ครับ!!"
ซูแคนพูดอย่างช่วยไม่ได้
"แม่คิดจริงๆเหรอครับว่า ลุงหวางกับป้าโจวอยากให้หวางเจี๋ยมาตีสนิทกับผมโดยไม่มีจุดประสงค์อื่น"
พ่อยิ้มเล็กน้อยข้างๆเขา
แม่สะดุ้งเล็กน้อย แล้วถอนหายใจ
"ช่างมันเถอะ ลูกโตแล้วนิ ทำตามใจตัวเองเถอะ!!"
เธอกับป้าโจวเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี เธอก็รู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นคนยังไง
ที่วันนี้เพื่อนเธอนัดมากินข้าวเย็น เป็นเพราะสามีของเธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งแน่ๆ
"เอาน่า"
พ่อมองไปที่แม่ที่กำลังถอนหายใจ ยิ้มและโอบไหล่แม่แล้วพูดว่า
"ซูแคนโตแล้ว ให้เขาตัดสินใจเรื่องของตัวเองเถอะ กลับบ้านกันเถอะ!!"
"ค่ะ!!"
แม่พยักหน้า
ทั้งสามคนเดินออกจากห้องทานอาหารส่วนตัวไปที่โถงต้อนรับ จากนั้นก็เดินออกไปยังข้างนอก มีคนขับรถของซูเจียงกัวขับรถมารออยู่แล้ว
"ไปให้พ้น…"
ในขณะนี้ ซูแคนได้ยินเสียงดังอยู่ไม่ไกล
เขาหันหน้าไปมอง และเห็นชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่งเตะขอทานข้างๆ พวกเขาอยู่...
หลังจากที่ขอทานถูกเตะออกไป เขาก็เดินโซเซไปทางในความมืด
ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"พ่อครับ แม่ครับ กลับไปก่อนเลยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำก่อน เดี๋ยวผมจัดการเสร็จจะรีบกลับครับ"
หลังจากที่ซูแคนพูดจบ เขาก็วิ่งออกไป