ตอนที่ 025 โชคชะตาเล่นตลก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูแคนที่แต่งชุดเรียบร้อยเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับแม่

แม่มองที่ชุดซูแคน พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดว่า

"ลูกจำได้ไหมว่า ลูกต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมานะ"

"ครับ!!"

ซูแคนพยักหน้า

หลังจากทั้งสองคนเตรียมตัวเสร็จก็เดินออกจากบ้าน เดินออกไปยังถนนมีแท๊กซี่คันหนึ่งจอดรออยู่

ในยุคนี้แท๊กซี่หาได้ยากมาก แตกต่างจากศตวรรษที่ 21 ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนข้างถนนก็จะมีแท๊กซี่จอดรอคุณอยู่

ในปี 1979 ทั้งหนานจิงมีแท๊กซี่ไม่กี่ร้อยคัน หากต้องการใช้บริการรถแท๊กซี่ต้องไปยืนรอเป็นเวลานานกว่าจะมีแท๊กซี่ผ่านมาซักคัน

แต่แม่ของซูแคนโทรไปที่ศูนย์แท๊กซี่เพื่อทำการนัดมารับทั้งคู่ที่บ้าน เธอบอกเวลา สถานที่ครบ จึงไม่แปลกที่จะมีแท๊กซี่มาจอดรออยู่

ซึ่งราคามันก็มหาโหดทีเดียวที่ทำแบบนี้

การนั่งแท๊กซี่แบบนี้ครั้งเดียว ราคาอาจเกิดครึ่งหนึ่งของเงินเดือนพนักงานทั่วไปก็ได้แต่ก็ขึ้นอยู่กับระยะทางอีกที

"แคร็ก!"

ซูแคนเปิดประตูหลังให้แม่ของเขาขึ้น จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

แท๊กซี่คันนี้เป็นรุ่นเก่าไม่มีเครื่องปรับอากาศ แถมขนาดยังมีขนาดเล็ก ซูแคนหลังจากนั่งก็บอกที่อยู่แก่คนขับ รถแท๊กซี่ก็เดินทางไปยังจุดหมายที่ซูแคนบอก

ผ่านไปยี่สิบนาที รถก็หยุด

ค่าโดยสาร 10 หยวน 5 เจี่ยว

ซูแคนหยิบเงินสิบเอ็ดหยวนออกมายื่นให้คนขับ

"ที่เหลือเอาไปเลย ไม่ต้องถอน"

"ขอบคุณครับ"

คนขับรถแท็กซี่ตอบด้วยความสุข

ซูแคนเหลือบมองคนขับแท็กซี่ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เขาลงจากรถแล้วเปิดประตูให้แม่ และทั้งสองก็เดินเข้าไปในโรงแรม

โรงแรมนี้เป็นที่ขึ้นชื่อของหนานจิงมักจะมีแขกมีระดับมาพัก เป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะมีโอกาสมาทานอาหารที่นี่

พวกเขาไม่ได้รับสิทธิเข้าที่นี่เลยด้วยซ้ำ

แต่ครอบครัวของซูแคนไม่ใช่คนธรรมดา มีการจองห้องทานอาหารส่วนตัวเพียงการโทรครั้งเดียว

"ห้องที่จองอยู่ข้างบนน่ะ"

แม่พูดพร้อมเดินนำซูแคนเข้าไปในโรงแรม ซูแคนมองดูภายในโรงแรม แน่นอนว่าโรงแรมก็เหมือนกับยุคปัจจุบันที่พนักงานต้องบริการลูกค้าดั่งพระเจ้า

พวกพนักงานพวกนี้ชีวิตการทำงานพวกเขาเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา

ซูแคนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

ทั้งสองเดินไปที่ห้องส่วนตัว แล้วเปิดประตูเดินเข้าไป

"ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ ว่าตอนนั้นทำไปทำไม ฮ่าๆๆๆ"

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังออกมาทันทีที่เปิดประตู ซูแคนเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าคนที่หัวเราะคือพ่อของเขา

"เดี๋ยวๆ!!"

เมื่อเห็นพ่อ ซูแคนก็แทบจะกระอักเลือดออกมา พ่อของชายที่น่าสงสารที่สุด…

นอกจากพ่อแล้ว ซูแคนยังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยทั้งสอง คนหนึ่งคือ ป้าโจวและอีกคนคือลุงหวางสามีของป้าโจว

ข้างๆ ทั้งสองมีหญิงสาวร่างผอม ใบหน้าสวย ผิวขาว รวบผมไปด้านหลัง

ซูแคนมองไปที่หญิงสาวเขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก และภาพของเด็กน้อยผู้หญิงที่วิ่งตามหลังเขาและเรียกเขาว่าพี่ซูแคน ก็ไหลเข้ามาในหัว

"หวางเจี๋ย..."

ซูแคนพูดเบาๆ และคิดในใจ

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในตอนนั้นตอนนี้โตเป็นสาวใหญ่แล้ว ตอนนี้เธอน่าจะอายุสิบเก้าไม่ก็ยี่สิบแหละ เท่ากับว่านี่เป็นการดูตัวอย่างเป็นทางการเลยนิหว่า

เชี่ยยยย ขนลุก! !

"ฮ่ะๆ!! ขอโทษทีพวกเรามาช้าไปหน่อย"

แม่มองคนบนโต๊ะแล้วพูด จากนั้นรีบดึงแขนซูแคนแล้วกระซิบเบาๆ

"ทักทาบพวกเขาสิ"

"ป้าโจว ลุงหวาง หวางเจี๋ย สวัสดีครับ"

ซูแคนทักทาย

"ว่าไงจ้ะซูแคน!! ยิ่งโตยิ่งหล่อนะ!"

ป้าโจวมองซูแคนราวกับแม่สามีมองลูกเขยของเธอ

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นป้าโจวมองแบบนั้น...

"สวัสดีค่ะพี่ซูแคน"

หวางเจี่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อและไพเราะ

"มาเถอะซูแคน มานั่งข้างลุงมา"

ลุงหวางโบกมือเรียกซูแคนมานั่งและพูดด้วยรอยยิ้ม

ในเดือนที่ผ่านมาพ่อของเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นตำแหน่งเดียวกับลุงหวาง

"ไปสิ!!"

แม่ของซูแคนตบหลังซูแคน

ซูแคนกลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ เขาทำได้เพียงเดินไปตามที่ลุงหวางเรียกและนั่งลง

ซูแคนเดินผ่านพ่อของเขา ยิ่งทำให้เขาเหนื่อยใจกว่าเดิม

"เฮ้อ!!"

พ่อคงอ่านใจลูกชายของเขาไม่ออกแน่ๆ ถ้าพ่อมองดีๆนะ จะได้เห็นว่าลูกชายคนนี้ไม่ได้อยากมาอยู่ตรงนี้เลยเฟ้ย

ซูแคนอยากกจะกระอักเลือดออกมาให้หมดท้อง มีพ่อแบบนี้ด้วยเหรอ?

เซ็งชะมัด….

ซูแคนรู้สึกว่าเขาไม่เคยเจอด้านนี้ของพ่อมาก่อนในชาติที่แล้ว!!

อีกอย่าง ชาติที่แล้วของซูแคน ไม่มีการมาดูตง ดูตัวอะไรแบบนี้ด้วย! !

ภายในใจของซูแคนสับสนอย่างมาก เขาเลยคิดวิเคราะห์ดูเหตุผลในการกินข้าวครั้งนี้

หรือว่าเป็นเพราะพ่อได้เลื่อนตำแหน่ง มาอยู่ตำแหน่งเดียวกันกับลุงหวาง

เลยทำให้ลุงหวางและป้าโจว วางแฟนที่จะให้ลูกสาวของพวกเขามาแต่งงานกับเราอย่างงั้นเหรอ?

การเปลี่ยนตำแหน่งของพ่อ ได้ส่งผลเรื่องแบบนี้กับเขาด้วยเหรอ?

โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเขาจริงๆ

เมื่อคิดได้อย่างนี้ ซูแคนก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย