ตอนที่ 015 รายได้เดือนละ 100,000

หลังจากวางสายแล้วซูแคนก็เดินออกจากบ้าน

เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับเรื่องที่ลู่กั๋วเฉียงจะบอกเขา มันผ่านไป 20 วันหลังแล้วเจอกันครั้งล่าสุด

อย่างน้อยเขาก็หวังว่าจะเป็นข่าวดีละกัน

ตาของซูแคนเบิกกว้างเล็กน้อย หลังจากเดินออกจากบ้านของเขา มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพร้อมคนขับอยู่ที่หน้าบ้านของเขา แถมรถคันนี้ก็ดูคุ้นๆ

นั่นมัน...หวางเอ๋อนี่นา

ซูแคนตกใจเล็กน้อย ถ้าจำไม่ผิดชาติที่แล้ว หวางเอ๋อน่าจะซื้อมอเตอร์ไซค์ในอีก 2 ปีข้างหน้านะ เขาคิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าหวางเอ๋อจะซื้อรถเร็วกว่าเดิมตั้ง 2 ปี

หรือเป็นเพราะวันก่อนแน่ๆเลย เอฟเฟคจากเหตุการณ์วันนั้นรึเปล่านะ?

"พี่สาม…"

หวางเอ๋อเห็นซูแคน เขาโบกมือและตะโกนเรียกเสียงดัง จากนั้นก็เตะขาตั้งแล้วลงจากรถ

"รถคันนี้เจ๋งใช่ได้นี่นา"

ซูแคนพูดจบ เขาก็มองไปที่รถ มันเป็นรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้ารุ่นหนึ่ง ในยุคนี้นอกจากรถจักรยานแล้วรถมอเตอร์ไซค์นี่แหละเป็นที่นิยมมากในประเทศ

โดยเฉพาะหนานจิง ลูกคนมีเงินทั้งหลายมีมอเตอร์ไซค์ขับกันทั้งนั้น

ซูแคนมองดูรถมอเตอร์ไซค์ มันเป็นรุ่นโบราณมาก แต่รุ่นใหม่ๆที่ผลิตออกมาหน้าตาก็ไม่ได้ต่างจากรุ่นนี้มากนัก ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นรุ่นคลาสสิคแบบนี้เท่าไหร่ในชาติที่แล้ว

"พี่ขอลองขี่หน่อย"

ซูแคนขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ทันทีที่พูดจบ

"อ้ะ!! พี่สาม..."

หวางเอ๋อทำหน้าตาเป็นกังวล

"ไม่เป็นไร!! พี่ขี่เป็น…"

ซูแคนอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นหน้าตาของหวางเอ๋อ

"ครี๊ดๆ!"

ซูแคนเอาเท้าเปลี่ยนเกียร์ไปยังเกียร์ว่าง จากนั้นก็ถีบลงไปที่สตาร์ทเท้า 2-3 ครั้ง ยุคนี้ฮอนด้ายังไม่มีที่สตาร์ทมือเลย

"บรื้นน!!"

วินาทีถัดมา เครื่องยนตร์มอเตอร์ไซค์ก็ดังขึ้น

"พี่สาม พี่ขับเป็นจริงๆเหรอ?"

หวางเอ๋อถามซูแคนด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

"อย่าถามเยอะ ขึ้นมาเถอะ"

ซูแคนมองหวางเอ๋อที่กำลังตะลึงอยู่จากนั้นก็บอกให้เขาขับขึ้นซ้อนท้าย หลังจากหวางเอ๋อซ้อนแล้ว ซูแคนก็กดเกียร์ไปหนึ่งจังหวะ ปล่อยคลัชที่กำไว้ออก รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยววววว!"

มอเตอร์ไซค์พุ่งเร็วราวกับสายฟ้า

….

หลังจากนั้นเจ็ดหรือแปดนาที

"โอ้กกกก!!"

หลังจากมอเตอร์ไซค์จอด ซูแคนก็ลงจากรถด้วยท่าทางอารมณ์ดี หวางเอ๋อลงรถต่อจากซูแคนจากนั้นก็หันหลังและนั่งยองๆลงกับพื้น

"พี่ชาย…"

เสี่ยวหู่ยืนอยู่ที่ประตู เขาเห็นซูแคนและหวางเอ๋อ จึงรีบทักทาย

"พี่ชาย พี่อีกคนเขาเป็นอะไรไหม…"

เสี่ยวหู่มองหวางเอ๋อด้วยเป็นห่วง

"ไมเ่ป็นไรหรอก ปล่อยเขาอ้วกไป!!"

ซูแคนยิ้มอย่างชั่วร้าย เขาขับรถเร็วมาก ปาดซ้ายทีขวาทีด้วยความสนุก ไม่แปลกใจที่หวางเอ๋อจะเมารถ

จากนั้นซูแคนก็เดินเข้าไปข้างใน

"พี่ชาย!!"

ทันทีที่เข้าไปในนบ้าน เขาเห็นลู่กั๋วเฉียงและจางเฉียงเดินเข้ามาหาเขา ใบหน้าของลู่กั๋วเฉียงดูเหมือนเก็บความสุขที่อยู่ข้างในไม่ไหวแล้ว

ซูแคนเห็นว่าสีหน้าของลู่กั๋วเฉียง เขาก็มั่นใจว่าต้องเป็นข่าวดีแน่นอน

"มีอะไร!!"

ซูแคนถาม

ลู่กั๋วเฉียงยิ้มและพูดอย่างเร่งรีบ

"พี่ชาย ผมทำตามคำสั่งพี่แล้วครับ ผมได้ซื้อของทั้งหมดจากจางโกวซิงที่นำมาจากใต้แล้ว จากนั้นผมก็ได้ขายให้กับผู้คนในหนานจิง ตอนนี้คนที่หนานจิงทั้งหมดใช้นาฬิกาจากพวกเราแล้ว"

"ดีมาก"

เมื่อได้ยินที่ลู่กั๋วเฉียงบอกซูแคนก็พยักหน้าตอบรับและกล่าวชื่นชม

"ตอนนี้เราขายให้กับคนในหนานจิงแล้ว ต่อไปเราจะขยายฐานลูกค้ากลุ่มใหม่ โดยจะขายให้กับรอบๆเมืองหนานจิง แล้วขยับเป็นภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เราจะขายให้กับผู้คนทางเหนือทั้งหมด"

ซูแคนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

ซูแคนคิดว่า นี่ไม่ใช่ขายฝัน แต่เมื่อแผนแรกประสบความสำเร็จแล้วแผนต่อไปคือ ควบคุมตลาดภาคเหนือให้ได้

ตอนนี้ซูแคนยังไม่มีสินค้าอะไรเป็นของตัวเอง เขาว่าจะขายอะไรง่ายๆไปก่อน เช่น นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ หรือวิทยุมือสอง

ธุรกิจแรกของพวกเขาเติบโตแบบก้าวกระโดดมาก ตอนนี้ผู้คนในหนานจิงใช้สินค้าจากพวกเขาทั้งหมดแล้ว

ถ้าเขาสามารถตีตลาดทางเหนือได้ละก็ รายได้ประจำปีก็คงมากกว่าหมื่นล้านหยวนแน่นอน

เป้าหมายของซูแคนไม่ได้มีแค่ธุรกิจนี้อย่างเดียว เขาวางแผนไว้หลายธุจกิจมากนี่เป็นเพียงแค่ก้าวแรกของเขาเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดชื่นชมและแผนการของซูแคน ลู่กั๋วเฉียงก็สูดหายใจเข้าจนเต็มปอด เขารู้สึกว่าเขาทำได้ดีแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่านี่เป็นเพียงแค่แผนเริ่มต้นของซูแคน

ถึงอย่างงั้น เขาก็ยังสงสัยว่าซูแคนเป็นใครกันแน่

"เฮ้ออ!!"

ลู่กั๋วเฉียงถอนหายใจ หลังจากได้ยินเสียงของซูแคนพูดออกมา ความคิดสงสัยในตัวซูแคนหมดไปจากหัวเขาทันที

ซูแคนมองไปที่ลู่กั๋วเฉียง พร้อมพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดูเหมือนว่าลู่กั๋วเฉียงจะเป็นคนที่สามารถไว้วางใจให้ทำงานใหญ่อะไรได้อยู่ แต่ก็ไม่ควรที่จะปล่อยให้ทำเพียงลำพัง! !

"พี่ชาย!!"

ลู่กั๋วเฉียงปาดเหงื่อที่เย็นเฉียบออกจากหน้าผากของเขา แล้วหยิบถุงที่อยู่ถัดจากเขายื่นให้ซูแคน และพูดว่า

"นี่คือเงินที่ผมได้รับใน 20 วันที่ผ่านมา"

"ทั้งหมดนั่นเท่าไหร่?"

หวางเอ๋อเดินเข้ามาถาม พร้อมด้วยใบหน้าซีด

ลู่กั๋วเฉียงพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ไม่มาก แค่ 70,000 เท่านั้นครับ..."

"ห้ะ 70,000 !!!"

หวางเอ๋อตกใจทันทีที่ได้ยิน จากนั้นเขาก็อุทานออกมาเสียงดัง

"เชี่ยยย!! รวมๆแล้วรายได้เป็นแสนแล้วนะ"