บทที่ 48 รถบรรทุกขนส่งขยับได้เหรอเนี่ย?!

เกาะหอม (ฮ่องกง) เป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นแต่มีพื้นที่จำกัด จึงไม่เคยมีการสร้างยานพาหนะขนาดใหญ่อะไรทำนองนี้มาก่อนเลย

อย่าว่าแต่เอามาเข้าฉากถ่ายหนังเลย อู๋ต๋าไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึงรถที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารราวกับสัตว์ประหลาดแบบนี้ด้วยซ้ำ

ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม รถบรรทุกขนส่งจอดตระหง่านอยู่กับที่ ด้านหน้าตัวรถที่ดูดุดันและน่าเกรงขามจ้องมองมาที่อู๋ต๋าอย่างเงียบงัน

วินาทีแรกที่อู๋ต๋าได้เห็นมัน เขาก็รู้สึกได้เลยว่าหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดใจและตื่นตระหนกผสมปนเปกันไปหมด

ชิ้นส่วนเครื่องจักรที่นูนต่ำสลับกันไปมาบนตัวรถ ดูราวกับเกล็ดอันแข็งแกร่งของสัตว์ร้าย แผ่รังสีอำมหิตที่อันตรายสุด ๆ

เมื่อไปยืนอยู่หน้ารถบรรทุกขนส่ง เขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกเงามืดของรถคันนี้บดบังจนมิด

อู๋ต๋าไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตัวเองจะต้องมาเป็นคนขับรถคันยักษ์ขนาดนี้!

"ลุงอู๋ครับ เจ้านี่คือพร็อพประกอบฉากจริง ๆ นะครับ ฝีมือการทำของเสี่ยวเจียงสมจริงสุด ๆ ไปเลยใช่ไหมครับ?"

กัวฝานเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูภาคภูมิใจไม่เบา

ในฐานะที่อู๋ต๋าเป็นนักแสดงจากเกาะหอม เขาอาจจะไม่ค่อยรู้ความเคลื่อนไหวว่าวงการภาพยนตร์จีนแผ่นดินใหญ่พัฒนาไปถึงไหนแล้ว การได้โชว์ของให้เขาเห็นในครั้งนี้ ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะทำให้เขารู้ซึ้งถึงศักยภาพของกองถ่ายดาวพเนจรฝ่าสุริยะ

"เสี่ยวเจียงเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?" อู๋ต๋าอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ถ้าชุดป้องกันก่อนหน้านี้ทำให้เขาได้เห็นถึงความมุ่งมั่นของกองถ่าย รถบรรทุกขนส่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาได้เห็นถึงความหวังของภาพยนตร์ไซไฟจีนแผ่นดินใหญ่

ตอนอยู่ที่เกาะหอม เขาไม่เคยเห็นรถคันใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามและทรงพลังขนาดนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

"ดี ๆ ๆ อายุน้อยร้อยล้านจริง ๆ เสี่ยวเจียงอยู่ไหนล่ะ?"

อู๋ต๋าแทบจะอดใจรอไม่ไหว อยากจะรีบเข้าไปเอ่ยปากชมเจียงเฉินแบบจัดเต็มสักหน่อย

"อยู่บนรถครับลุงอู๋ พวกเรารีบขึ้นไปกันเถอะครับ อากาศบ้าบออะไรก็ไม่รู้ จู่ ๆ หิมะก็ตกลงมาซะงั้น รีบเข้าไปหลบข้างในกันดีกว่าครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

อู๋ต๋ายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แล้วตอบกลับไปว่า "ผู้กำกับกัว ฉันใส่ชุดป้องกันที่เสี่ยวเจียงทำให้อยู่นะ ไม่หนาวเลยสักนิด จะว่าไป อากาศแบบนี้มันก็ได้ฟีลของดาวพเนจรฝ่าสุริยะดีเหมือนกันนะ"

กัวฝานหัวเราะร่วน แหงนมองท้องฟ้าสีเทาหม่น แล้วพูดว่า "งั้นก็ดีเลยครับ เดี๋ยวเราจะได้ถ่ายทำฉากภายนอกกันต่อเลย ไปครับ พวกเราขึ้นรถกันก่อน"

ทันทีที่อู๋ต๋าก้าวขึ้นไปบนรถ เขาก็ถูกดึงดูดด้วยหน้าจอที่สว่างไสวอยู่ในห้องโดยสารอันกว้างขวางทันที

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย!

ทั้งปุ่มกด คันโยกควบคุม ไฟแสดงสถานะ และหน้าจอแสดงผล ของพวกนี้ทำออกมาหมดเลยเหรอ?

นี่มันงานช้างระดับอภิมหาโปรเจกต์เลยนะเนี่ย!

ผู้กำกับกัวกับเสี่ยวเจียงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากขนาดไหน ถึงสร้างของพวกนี้ขึ้นมาได้!

เมื่อเจียงเฉินเห็นอู๋ต๋าขึ้นรถมา เขาก็เชิญให้อีกฝ่ายไปนั่งที่เบาะคนขับ เพื่อจะสาธิตวิธีการใช้งานให้ดู

"ลุงอู๋ครับ เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ นี่คือการ์ดที่ต้องใช้สำหรับเข้าฉาก"

"แล้วลุงก็เสียบการ์ดเข้าไปในช่องข้าง ๆ พวงมาลัยทรงกลมนี่เลยครับ"

อู๋ต๋าทำตามที่บอกอย่างว่าง่าย

และแล้ว ระบบที่เจียงเฉินตั้งค่าไว้ก็เริ่มอ่านข้อมูลบนการ์ดโดยอัตโนมัติ

[หานจื่ออ๋าง พนักงานขับรถระดับสูง]

[คณะกรรมการจราจรแห่งเมืองหลงเฉิงที่ 3 ขอเตือนท่านว่า:]

[ถนนมีตั้งหลายสาย ความปลอดภัยต้องมาก่อน หากขับรถประมาท ญาติมิตรต้องหลั่งน้ำตา]

นี่มันมีเสียงพูดด้วยเหรอเนี่ย!

อู๋ต๋านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สมองขาวโพลนไปหมด

จากนั้น เจียงเฉินก็พูดอธิบายต่อไปว่า:

"เอาล่ะครับลุงอู๋ ทีนี้ลุงก็เอามือทั้งสองข้างวางไว้บนพวงมาลัยทรงกลม แล้วก็ลองเหยียบคันเร่งที่อยู่ด้านล่างเบา ๆ ดูนะครับ"

น้ำเสียงของเจียงเฉินดูนุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้คนฟังปฏิเสธไม่ลง อู๋ต๋าจึงทำตามอย่างว่าง่าย

แต่ทันทีที่เขาเหยียบคันเร่งลงไป เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองตาฝาด

รถบรรทุกขนส่ง... มันมีชีวิตขึ้นมาแล้ว!

บรืนนน—

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ทุ้มต่ำและทรงพลังดังกระหึ่มขึ้นมาทันที!

พร้อมกันนั้น หน้าปัดบนคอนโซลก็เริ่มขยับเขยื้อน

และแทบจะในเวลาเดียวกัน ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของตัวรถ!

เสียงเสียดสีของล้อยักษ์กับพื้นดินค่อย ๆ ดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อพบว่ารถมันขยับเขยื้อนได้จริง ๆ!

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมรถถึงขยับได้ล่ะ!"

"อ๊าก! รถบรรทุกขนส่งขยับได้ด้วยเหรอ?"

"พระเจ้าช่วย ล้อเล่นใช่ไหม! รถคันนี้มันสตาร์ตติดจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

เหล่านักแสดงและทีมงานในกองถ่ายต่างก็พากันร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เจียงเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย เขายืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่กลางตัวรถ แล้วพูดปลอบใจทุกคนว่า "ทุกคนอย่าเพิ่งตกใจไปครับ รถบรรทุกขนส่งสามารถสตาร์ตและขับเคลื่อนได้ตามปกติครับ แต่ความเร็วจะไม่สูงมาก วิ่งไปได้แค่ประมาณ 100 เมตรเท่านั้นครับ"

เมื่อเห็นท่าทางใจเย็นของเจียงเฉิน ทุกคนในกองถ่ายก็ยิ่งรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีก!

รถบรรทุกขนส่งมันไม่ใช่แค่พร็อพหรอกเหรอ?

รถคันเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ วิ่งได้ตั้ง 100 เมตรเนี่ยนะ? ล้อกันเล่นแรงไปแล้วมั้ง!

หยางหัวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลัง หัวเราะร่าแล้วช่วยอธิบายเสริมว่า "ไม่ต้องตกใจกันไปหรอก เสี่ยวเจียงเขาทดสอบระบบขับเคลื่อนของรถบรรทุกขนส่งมาหมดแล้ว พวกคุณก็นั่งกันให้สบายใจเถอะ"

รถบรรทุกขนส่งขยับได้จริง ๆ ด้วย!

อู๋ต๋าที่ยังคงตกใจอยู่ รีบเหยียบเบรกตามสัญชาตญาณ และรถบรรทุกขนส่งก็ไม่ทำให้ผิดหวัง มันค่อย ๆ หยุดนิ่งลงอย่างนุ่มนวล

"พระเจ้าช่วย เสี่ยวเจียง เธอทำฉันหัวใจแทบวาย ขับรถคันใหญ่ขนาดนี้ มันน่ากลัวจริง ๆ นะ!"

ถึงแม้ปากอู๋ต๋าจะบ่นเจียงเฉินนิดหน่อย แต่ใคร ๆ ก็ดูออกว่า ลึก ๆ แล้วเขารู้สึกตื่นเต้นมากแค่ไหนที่ได้ขับรถบรรทุกขนส่งคันนี้

"นั่นสิ เสี่ยวเจียง รถคันใหญ่ขนาดนี้ ขืนปล่อยให้วิ่งไปมา มันจะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?" ในฐานะผู้กำกับ กัวฝานย่อมต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยมาเป็นอันดับแรก

"วางใจได้เลยครับผู้กำกับกัว รถคันนี้ถูกจำกัดความเร็วไว้ที่ 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น และพลังงานในรถก็วิ่งได้ไกลสุดแค่ 100 เมตรครับ ยังไงซะมันก็เป็นแค่พร็อพประกอบฉาก มันเทียบกับของจริงไม่ได้หรอกครับ"

เจียงเฉินอธิบายด้วยความรู้สึกผิดอยู่ในใจ

เพื่อความปลอดภัย ความจริงแล้วเขาได้ล็อกฟังก์ชันการใช้งานหลายอย่างของรถบรรทุกขนส่งเอาไว้ตั้งนานแล้ว

บทเรียนจากเรื่องเอ็กโซสเกเลตันครั้งก่อนยังตราตรึงอยู่ในใจ เขาเลยชิงปิดฟังก์ชันที่ยังไม่จำเป็นต้องใช้ในตอนนี้ไปซะก่อน

เปิดสิทธิ์ให้ใช้แค่นี้ ก็เพียงพอสำหรับการถ่ายทำของกองถ่ายแล้ว!

กัวฝานตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก

ข้อกังวลทั้งหมดของเขา เจียงเฉินคิดเผื่อและจัดการแก้ไขไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว!

ตอนนี้รถบรรทุกขนส่งไม่เพียงแต่จะเก็บรายละเอียดได้สมจริงเท่านั้น แต่ยังขับได้จริงอีกด้วย นี่มันช่วยประหยัดเวลาและขั้นตอนในการทำโพสต์โปรดักชันไปได้มหาศาลเลยทีเดียว!

"ดี ๆ งั้นพวกเราก็เตรียมตัวเริ่มถ่ายทำกันเลย!"

ทีมงานแต่ละฝ่ายประจำที่อย่างรวดเร็ว

ภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง อู๋ต๋าที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับก็เข้าถึงบทบาทได้อย่างรวดเร็ว และเริ่มพูดบทของตัวเองทันที:

"ตั่วตั่ว เดี๋ยวนี้ชักจะกล้าใหญ่แล้วนะ ถึงขั้นริอ่านขโมยของเชียวเหรอฮะ?"

...

หลังจากถ่ายทำเสร็จ กัวฝานก็ดูภาพจากมอนิเตอร์ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตลอดเวลา

"ยอดเยี่ยมมาก! ฉากนี้ผ่านเลย เอาไปใช้ได้! สมบูรณ์แบบสุด ๆ!"

"ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องไปคุยกับทีมตัดต่อหน่อยแล้ว เอาซีนพวกนี้ไปตัดรวมกัน แล้วก็ปล่อยตัวอย่างหนังโปรโมตตัวใหม่ออกมาเลย"

"แฟนคลับในเวยป๋อรอติดตามกันมาตั้งนานแล้ว ต้องปล่อยของใหม่ ๆ ออกไปเรียกน้ำย่อยซะหน่อย!"

ในขณะที่กัวฝานกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาทีมตัดต่อ หวงคุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา:

"ผู้กำกับกัวครับ ช่วยเพิ่มฉากให้ผมได้ขับรถบรรทุกขนส่งสักหน่อยได้ไหมครับ?"

ตอนนี้หวงคุนรู้สึกอิจฉาตาร้อนจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

ตอนแรกเขานึกว่ารถบรรทุกขนส่งเป็นแค่ของตั้งโชว์เฉย ๆ ใครจะไปคิดว่ามันจะขยับได้จริง ๆ!

ต่อให้จะวิ่งได้แค่ 100 เมตรอย่างที่เจียงเฉินบอก หวงคุนก็คิดว่ามันเกินพอแล้ว

อย่างน้อยขอให้เขาได้สัมผัสความฟินสัก 100 เมตรก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?

นี่มันคือรถบรรทุกขนส่งพื้นผิวเชียวนะ!

ได้ขับเจ้านี่ มันต้องเท่ระเบิดเถิดเทิงเหมือนได้ขับหุ่นกันดั้มแน่ ๆ!

หวงคุนคิดว่ากัวฝานคงจะใจอ่อนยอมให้เขาเพิ่มบทเหมือนคราวที่แล้ว

แต่ใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้ กัวฝานกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ได้ พวกนายทีมกู้ภัยขับรถบรรทุกขนส่งไม่เป็นสักคน จะไปเพิ่มบทให้มันได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา?"

กัวฝานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้หวงคุนได้ต่อรองเลยแม้แต่นิดเดียว

หวงคุนที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่ในทีมกู้ภัยแล้วโคตรเท่ ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นไอ้กระจอกไปเลย! แค่รถบรรทุกขนส่งก็ยังขับไม่เป็น!

เมื่อเจียงเฉินเห็นท่าทางยุ่งวุ่นวายของกัวฝาน เขาก็รู้ว่าหลังจากนี้คงไม่มีอะไรให้เขาต้องทำแล้วล่ะ

เขาคิดในใจว่า ภารกิจรถบรรทุกขนส่งก็น่าจะถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว แล้วภารกิจต่อไปจะเป็นอะไรนะ?

คงไม่ใช่เครื่องยนต์ขับเคลื่อนดาวเคราะห์หรอกนะ?

(จบบท)