ตอนที่ 241 สังหารให้สิ้นซาก

สีหน้าของบรรพชนทั้งสองแห่งตำหนักหลิงเซียวมืดมนลงทันตาราวกับก้นหม้อ คำพูดอันเย็นชาของซูหานทิ่มแทงเข้าไปในใจประดุจเหล็กแหลม ทำให้หัวใจของพวกเขาทั้งสองเต้นระรัวราวกับตีกลอง และสีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้มากขึ้นไปอีก

จิตสังหารอันเย็นเยียบเป็นระลอกๆ ก่อตัวและปะทะกันในอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง

"น่าชิงชังนัก!"

บรรพชนคนหนึ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กวาดสายตาอันเย็นชาผ่านซูหานและบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เรื่องราวในครั้งนี้ยุติลงเพียงเท่านี้ ไม่ดีหรืออย่างไร?"

เมื่อบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณได้ยินดังนั้น ก็แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชาด้วยความดูแคลน ทว่าสีหน้ากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แววตาเปล่งประกายจิตสังหารอันเข้มข้นออกมา พร้อมกับตวาดกร้าว

"ดีกับผายลมน่ะสิ!"

ใบหน้าของเขาถมึงทึง จิตสังหารเด็ดเดี่ยว

"หากไม่ถอนรากถอนโคนตำหนักหลิงเซียวให้สิ้นซาก ภายในใจของชายชราผู้นี้ก็ยากจะสงบลงได้ ใครจะรู้ว่าในวันข้างหน้าพวกเจ้าจะม้วนดินกลับมาอีกครั้ง แล้วมาหาเรื่องสำนักกระบี่วิญญาณหรือไม่? วันนี้ ข้าจะสะสางพวกเจ้าไปพร้อมกันเสียเลย!"

ตราบใดที่ตำหนักหลิงเซียวไม่ถูกกำจัดไป ภัยคุกคามต่อสำนักกระบี่วิญญาณก็ไม่มีวันหมดไป ตอนนี้สำนักกระบี่วิญญาณมีเจ้าหนูซูหานอยู่ ในที่สุดการวางหมากของตงฮวงก็กำลังจะเริ่มต้นจัดวางใหม่อีกครั้ง

"บัดซบ"

"บัดซบเอ๊ย"

สีหน้าของทั้งสองดูไม่ได้เลย สามารถมองเห็นจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่างของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณได้อย่างชัดเจน นี่คิดจะจัดการพวกเขาทิ้งจริงๆ

ซูหานมองไปยังบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

"ท่านบรรพชน ห้ามปล่อยเวลาให้พวกมันได้พักหายใจเด็ดขาด"

บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณยิ้มเย็นชาพลางกล่าว

"หึหึ ชายชราผู้นี้ย่อมเข้าใจ จะไม่ปรานีเด็ดขาด"

เคร้ง เคร้ง เคร้ง! ปราณกระบี่อันน่าทึ่งกรีดทะลวงอากาศในพริบตา เสียงฉึกฉักดังสนั่นหวั่นไหว พุ่งเข้าโจมตีบรรพชนลำดับที่สองและลำดับที่สามของตำหนักหลิงเซียว

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมร่างของทั้งสองในทันที คนทั้งสองมีสีหน้ามืดครึ้มอย่างหาที่สุดไม่ได้ พวกเขาเปล่งเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล ในฐานะบรรพชนแห่งตำหนักหลิงเซียว พวกเขาทั้งหมดล้วนมีพลังระดับขอบเขตบรรลุมรรคผลเชียวนะ

ครืนนน! สายเลือดภายในกายเดือดพล่าน ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา พลังทำลายล้างฟ้าดิน

ผู้คนที่เหลืออยู่ไม่น้อยของตำหนักหลิงเซียวล้วนมีสีหน้าที่ดูไม่ได้ถึงขีดสุด โดยเฉพาะพวกรุ่นเยาว์บางคน ในยามนี้ พวกเขาต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้ว

"พี่เอ้าเทียน พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ"

"สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เป็นผลดีต่อพวกเราเอาเสียเลย"

ใบหน้างดงามของหลิวรูเยียนซีดเผือด นางสูญเสียแขนไปแล้วข้างหนึ่ง ตอนนี้ต่อให้จะแสดงพรสวรรค์ที่ปีศาจเพียงใดออกมา ก็ไม่มีใครคอยปกป้องนางอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าตำหนักหลิงเซียวก็ถูกสังหาร ปฐมบรรพชนก็ถูกปลิดชีพ แม้ว่าตอนนี้จะยังเหลือยอดฝีมือระดับบรรพชนอยู่อีกสองคน ทว่าสีหน้าของหลิวรูเยียนนั้นย่ำแย่จนไม่รู้จะย่ำแย่อย่างไรแล้ว

คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าซูหานจะมีพรสวรรค์เช่นนี้ ต่อให้ถูกพวกเขาร่วมมือกันช่วงชิงสายเลือดไป ก็ยังสามารถผงาดขึ้นมาได้ ในเวลานี้ เขายืนอยู่แต่ไกล สวมชุดขาว รูปงามหมดจด ท่วงท่าสง่าผ่าเผย

และข้างกายของซูหานก็ไม่มีเงาร่างของนางอีกต่อไป กลับมีสตรีโฉมงามที่งดงามล่มเมืองยิ่งกว่าเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน

"นังแพศยา"

หากไม่ใช่เพราะเป่ยชิวเสวี่ย เกรงว่าตอนนี้คนที่ยืนอยู่เคียงข้างซูหานก็คงจะเป็นตนเอง น่าเจ็บใจนัก

สีหน้าของสวีเอ้าเทียนทะมึนทึงถึงขีดสุด ข้างกายเขายังมีอัจฉริยะอีกไม่น้อย รวมถึงจ้าวฉิง ธิดาศักดิ์สิทธิ์จากตำหนักหลิงเซียว ในยามนี้ใบหน้างดงามของนางก็กลายเป็นซีดขาวอย่างผิดปกติ นางกัดริมฝีปากบางแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เดิมทีคิดว่าสำนักกระบี่วิญญาณครานี้ต้องพินาศอย่างแน่นอน แต่ใครจะคาดคิดว่าสำนักกระบี่วิญญาณจะตีลังกาพลิกกระดานรบกลับมาได้

"ไปเถอะ"

จ้าวฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สวีเอ้าเทียนและคนอื่นๆ พยักหน้า ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าจากไป...

"คิดจะไปที่ใดกัน?"

น้ำเสียงอันเย็นเยียบของซูหานดังขึ้น เหล่าผู้อาวุโสมากมายจากสำนักกระบี่วิญญาณได้เข้ามาสกัดกั้นพื้นที่บริเวณนี้ไว้ในพริบตา

พวกของสวีเอ้าเทียนมีสีหน้าย่ำแย่ลงไปอีก ไปไม่ได้แล้วหรือ?

แววตาของซูหานทอประกายเหยียดหยามและดูแคลน

"อยากจะไป ก็ต้องถามสำนักกระบี่วิญญาณก่อนว่ายินยอมหรือไม่"

นัยน์ตาของหยุนหงเฟยสาดประกายแสงสีเลือดแห่งความโกรธแค้น เต็มเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง ภายในใจกำลังเดือดดาลคลุ้มคลั่ง เขาต่างหากที่เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่วิญญาณ! มีสิทธิ์อะไรมาสั่งการผู้อาวุโสของสำนักกระบี่วิญญาณได้ สถานะของเขาลดต่ำลงครั้งแล้วครั้งเล่า น่าสับแช่งนัก!

ทันใดนั้น ในมือของหยุนหงเฟยก็ปรากฏป้ายคำสั่งสีทองขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ ด้านบนสลักอักษรคำว่า หยุน เอาไว้ จู่ๆ มันก็เปล่งประกายจุดแสงสว่างวาบขึ้นมาหลายจุด หยุนหงเฟยมีสีหน้าปิติยินดีอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็มาแล้ว

แววตาของเขาทอประกายความอาฆาตมาดร้ายขณะมองไปที่ซูหาน จากนั้นก็เบนสายตาไปทางเป่ยชิวเสวี่ยอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มแสยะอย่างเหี้ยมเกรียม ผู้ใดที่ล่วงเกินข้า หยุนหงเฟย มันผู้นั้นล้วนต้องตกตาย หึหึ

"..."

ซูหานมองดูฝูงชนในลานกว้างอย่างเย็นชา พวกมันกำลังสอดส่ายสายตาเตรียมจะเคลื่อนไหว เขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน อย่าปล่อยให้ผู้ใดออกไปจากพื้นที่นี้ได้เป็นอันขาด"

"กล้ามากระตุกหนวดเสือสำนักกระบี่วิญญาณ แล้วยังคิดจะจากไปง่ายๆ อีก คิดว่าสำนักกระบี่วิญญาณของเราเป็นตัวตนที่พวกเจ้าจะมารังแกได้ทุกเมื่อตามใจชอบงั้นหรือ"

เหล่าผู้อาวุโสสำนักกระบี่วิญญาณเมื่อได้ยินคำพูดของซูหาน แววตาก็สาดประกายเยียบเย็น ในเวลานี้พวกเขาต้องสกัดกั้นไม่ให้ขุมกำลังใดๆ หลบหนีไปได้ ไม่ว่าจะเป็นสำนักไท่สวี จวนเทียนหยวน รวมถึงคนของตระกูลเฉาและตระกูลสวีบางส่วนที่ยังไม่ตกตาย

คนเหล่านี้มีสีหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาของเจียงเย่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง อีกทั้งยังเจือไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ นี่แหละคือจุดจบของการเลือกข้างผิด

"โอหังนัก"

"ช่างโอหังเสียจริง"

"ตาเฒ่าสำนักกระบี่วิญญาณ รับความตายไปซะเถอะ"

ครืนนน! บรรพชนลำดับที่สองและสามมีใบหน้าเหี้ยมเกรียม กลิ่นอายทั่วร่างเดือดพล่าน พุ่งทะยานเข้าหาบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณในชั่วพริบตา พวกเขาเร่งเร้าสายเลือดในกายอย่างต่อเนื่อง พลังปราณรอบๆ ตัวก็ทวีความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น ราวกับควบแน่นจนกลายเป็นรูปธรรม

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ การโจมตีของพวกเขาก็แตกสลายไปในพริบตา ฉึก! ฉึก!

"อ๊าก!"

ทั้งสองกระอักเลือดคำโต สีหน้าซีดขาว นัยน์ตายังคงทอประกายแห่งความตื่นตระหนกหวาดกลัว

"ไอ้สารเลว!"

พวกเขามองไปยังบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณด้วยความโกรธแค้น

อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

"ตายซะ!"

เคร้ง! เคร้ง! เดิมทีทั้งสองคนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว เมื่อบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณตวัดกระบี่ฟาดฟันลงมา

เสียงฉึกฉักดังขึ้น บรรพชนทั้งสองแห่งตำหนักหลิงเซียวก็กระอักเลือดออกมาโดยตรง ร่วงหล่นกระแทกพื้นในทันที

ทั้งสองเบิกตากว้างมองบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณด้วยความหวาดหวั่น

"ไม่"

"อย่าเลย"

"ตาเฒ่า พวกเรายอมก้มหัวสวามิภักดิ์ให้แล้ว"

ทั้งสองมองบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พวกเขาคือยอดฝีมือระดับขอบเขตบรรลุมรรคผลเชียวนะ! หากมองไปทั่วทั้งตงฮวง ย่อมถือเป็นตัวตนระดับจุดสูงสุดอย่างแท้จริง หากต้องมาถูกสังหารในตอนนี้ ย่อมไม่มีทางยินยอมพร้อมใจเป็นแน่

"ตายไปซะเถอะ"

บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณย่อมไม่ไว้ชีวิต นี่คือยอดฝีมือขอบเขตบรรลุมรรคผลถึงสองคน หากปล่อยให้พวกมันฟื้นฟูพลังกลับมาได้ สำหรับสำนักกระบี่วิญญาณแล้ว นั่นหมายถึงหายนะแห่งการถูกทำลายล้างเลยทีเดียว

แววตาของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณฉายแววอำมหิต ชักกระบี่ฟาดฟันลงไป บรรพชนทั้งสองมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ลำคอของพวกเขาถูกกระบี่ของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณบดขยี้ในพริบตา ฉึก! ฉึก! ศีรษะขนาดใหญ่สองหัวปลิวลอยออกไป โลหิตสาดกระเซ็นดั่งสายฝน ทิ้งไว้เพียงดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง หวาดกลัว และไม่ยินยอม

ผู้คนในลานกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างอดไม่ได้ที่จะร้องเสียงหลงออกมา

"บรรพชนทั้งสามของตำหนักหลิงเซียวถูกสังหารหมดแล้ว!"

"เจ้าตำหนักก็ตกตายไปแล้วด้วย"

"ตำหนักหลิงเซียวจบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว"

น้ำเสียงของพวกเขาสั่นสะท้าน

"เกรงว่าในอนาคต บนแผ่นดินตงฮวงแห่งนี้ จะมีเพียงสำนักกระบี่วิญญาณเท่านั้นที่เป็นใหญ่"

เจียงเย่าสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไม่ยินยอม ทว่าจู่ๆ เขาก็พบว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสนุกสนานกำลังจ้องมองมาที่เขา

เขามองไป ซูหานงั้นหรือ?! ชั่วพริบตานั้น ความหนาวเหน็บสายหนึ่งก็พุ่งพรวดจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อมในทันที เลือกข้างผิดเสียแล้ว...

"..."