บทที่ 45 ขวานดับเพลิงที่แตกสลาย (เวอร์ชันเสริมพลังด้วยความแค้น)

บทที่ 45 ขวานดับเพลิงที่แตกสลาย (เวอร์ชันเสริมพลังด้วยความแค้น)

【00:02:43】

เหลือเวลาอีกแค่สองนาทีกว่าเท่านั้น

“เถ้าแก่...”

เสียงของอาคุนดังขึ้นข้างหูของหลินเฟิง

“ยังเหลืออีกแค่สองนาที... พวกเขา... จะยังออกมาได้ไหมครับ?”

หลินเฟิงไม่ได้หันกลับไปมอง เขาจ้องเขม็งไปยังตัวเลขสีแดงชุดนั้น

จะออกมาได้ไหม?

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!

ลูกกระเดือกของหลินเฟิงขยับขึ้นลง เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่

“ตราบใดที่เวลายังไม่เป็นศูนย์ ทุกอย่างก็ยังเป็นไปได้”

“เป็นไปได้บ้านปู่แกสิ!”

เฮียฟาร์ราลี่สบถออกมาทันควัน แต่เขาไม่ได้มองหลินเฟิง กลับก้มหน้าก้มตาจิ้มนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง

ห้องไลฟ์สดไม่ได้ปิด แต่เขาปิดเสียงไมโครโฟนไปแล้ว

บนหน้าจอ ผู้ชมออนไลน์กว่าสี่แสนคนกำลังส่งข้อความหลั่งไหลราวกับหิมะถล่ม

【ยังมีความหวังอยู่ไหม? จบแล้ว จบสิ้นโดยสมบูรณ์】

【สองนาทีจะทำอะไรได้? แค่วิ่งจากหอประชุมไปที่ประตูก็ต้องใช้เวลาห้านาทีแล้ว!】

【นี่ยังไม่หมดเวลาสักหน่อย! ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะต้องออกมาทันเวลาแน่นอน!】

เฮียฟาร์ราลี่มองข้อความเหล่านั้นจนขอบตาแดงก่ำ ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่ดูแล้วโว้ย”

ที่มุมห้อง เหล่าหลี่กำลังพิงกำแพง เขาบดปีกหมวกลงต่ำมาก

“เหล่าหลี่...”

ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ เรียกเสียงเบา

“อย่าเรียกฉัน”

“ฉันไม่เป็นไร”

เหล่าหลี่พึมพำประโยคเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา

【00:01:30】

【00:01:05】

นาทีสุดท้าย

ในโถงเงียบสงัดจนน่าขนลุก

จบสิ้นแล้ว

สองคำนี้ปรากฏขึ้นในหัวของทุกคน

“ไม่ทัน... จริงๆ เหรอ?”

หลินเฟิงพึมพำอย่างผิดหวัง

“ติ๊ง!”

ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่คมชัดก็ดังขึ้นในสมองของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!

ตามมาด้วยแผงควบคุมกึ่งโปร่งใสสีแดงเลือดที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน

【กำลังสรุปผลการผ่านด่าน...】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! ภารกิจหลักของฉากปัจจุบัน 【โรงพยาบาลบ้า: ห้องผู้ป่วยหมายเลข 13】 สำเร็จลุล่วงภายในเวลาที่กำหนด!】

【เงื่อนไขที่บรรลุ: ระดับการสำรวจเนื้อเรื่องหลัก 100%, ความแค้นของตัวละครสำคัญ (จางเหวิน) ได้รับการคลี่คลาย, มีผู้รอดชีวิตอย่างน้อยหนึ่งคน (บรรลุ)】

【คะแนนภารกิจ: ระดับ S】

สำเร็จแล้ว!

หลินเฟิงรู้สึกราวกับเลือดทั้งกายเดือดพล่าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขาสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่าหลังเคาน์เตอร์เก็บเงิน

เสียงแจ้งเตือนของระบบยังคงดังต่อเนื่อง

【สรุปผลรางวัล:】

【ได้รับคะแนนพื้นฐาน: 2,000 คะแนน】

【ตรวจพบว่าโฮสต์ผ่านด่านเป็นครั้งแรกและได้คะแนนระดับ S กระตุ้นกลไกรางวัลพิเศษ】

【รางวัลพิเศษ: สุ่มไอเทมพิเศษ... สุ่มสำเร็จ!】

【ขอแสดงความยินดีที่ได้รับไอเทมเฉพาะธีม—[ขวานดับเพลิงที่แตกสลาย (เวอร์ชันเสริมพลังด้วยความแค้น)]】

【คำอธิบายไอเทม: นี่ไม่ใช่ขวานสำหรับดับเพลิง แม้คมขวานจะบิ่นไปแล้ว แต่มันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังอำมหิตและความไม่ยอมจำนนของผู้คุม “โรงพยาบาลบ้า” รุ่นก่อนๆ สร้างความเสียหายทางกายภาพ 200% ต่อสิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณ สำหรับมนุษย์... ขอแนะนำให้ท่านใจเย็นๆ เพราะของสิ่งนี้ฆ่าคนได้จริงๆ】

หลินเฟิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามหุบมุมปากที่กำลังจะฉีกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

สองพันคะแนน!

นี่มันสองแสนบาทเลยนะ!

ถึงจะเพิ่งจ่ายค่าผ่าตัดไปก็เถอะ!

แต่ใครจะปฏิเสธเงินสองแสนที่ลอยมาจากฟ้ากันเล่า!

มีเงินจ่ายค่าเช่าแล้ว!

แถมยังสามารถจ่ายเงินเดือนให้เสี่ยวจางเต็มจำนวนพร้อมกับให้โบนัสก้อนโตได้อีก!

นี่มันระบบเฮงซวยอะไรกัน!

นี่มันภารกิจลับเฮงซวยอะไรกัน!

ข้ารักเจ้าจะตายอยู่แล้ว!

ทว่า ความประหลาดใจยังไม่จบสิ้น

ภาพบนแผงควบคุมของระบบพลันกะพริบ ก่อนที่กรอบตัวเลือกสีดำสองกรอบจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา

【เนื่องจากผลงานอันโดดเด่นของโฮสต์ในภารกิจครั้งนี้ (หรือจะเรียกว่าโชคดีเหมือนขี้หมาก็ได้) ระบบได้เปิดเส้นทางขั้นสูงให้เป็นพิเศษ】

【โปรดตัดสินใจเลือกจากสองตัวเลือกต่อไปนี้:】

【ตัวเลือกที่หนึ่ง: พอใจในสิ่งที่มี】

【คำอธิบาย: สรุปผลรางวัลโดยตรง และเปิดการสุ่มภารกิจลับในธีมถัดไป เป็นทางเลือกที่ปลอดภัย มั่นคง เหมาะสำหรับปลาเค็มผู้ไร้ความทะเยอทะยาน】

【ตัวเลือกที่สอง: จ้องมองสู่ห้วงลึก】

【คำอธิบาย: รับภารกิจลับระดับ D ต่อเนื่องของธีม [โรงพยาบาลบ้า] ภารกิจนี้มีความอันตรายในระดับหนึ่ง แต่เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับรางวัลพิเศษลึกลับ หมายเหตุ: โอกาสในการทำภารกิจระดับ D มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น พลาดแล้วพลาดเลย】

หลินเฟิงถึงกับนิ่งอึ้ง

ภารกิจลับระดับ D?

ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามานี้มันมากเกินไปแล้ว

จะเสี่ยงดีไหม?

“เถ้าแก่! คุณเป็นอะไรไปครับ?”

เสียงร้องตกใจดึงสติของหลินเฟิงกลับมา

เป็นเฮียฟาร์ราลี่นั่นเอง

ไอ้หมอนี่คงเห็นสีหน้าของหลินเฟิงเดี๋ยวก็ถมึงทึงเดี๋ยวก็กระตุก เลยนึกว่าเถ้าแก่คนนี้คงรับความกระทบกระเทือนไม่ไหวจนเสียสติไปแล้ว

“ไม่... ไม่เป็นไร”

หลินเฟิงรีบปิดแผงควบคุมของระบบทันที คำถามตัวเลือกนั้นไม่ได้มีเวลานับถอยหลัง สามารถตัดสินใจทีหลังได้

สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือ...

เขาพลันเงยหน้าขึ้น มองไปยังประตูเหล็กของภารกิจลับกลางโถง

ในเมื่อระบบแจ้งว่าผ่านด่านแล้ว นั่นก็หมายความว่า...

“แกร็ก”

เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้นอย่างคมชัด

ทุกคนสะดุ้งสุดตัว

เหล่าหลี่เงยหน้าขึ้นทันที หมวกตำรวจเกือบจะหล่นลงพื้น

อาคุนถึงกับเด้งตัวขึ้นจากพื้นราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เพราะลุกพรวดพราดเกินไปจนเกือบหัวทิ่ม

“มีเสียง?”

“เมื่อกี้... มีเสียงดังใช่ไหม?”

มีคนในฝูงชนถามขึ้นเสียงสั่น

ไม่มีใครตอบเขา

เพราะในวินาทีต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“โครม—”

นั่นคือเสียงกลอนเหล็กที่ถูกดึงออกจากด้านใน

ตามมาด้วย...

ประตูค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเป็นช่องว่าง

ในวินาทีนั้นเอง สายตานับสิบคู่ในโถงและเลนส์กล้องอีกหลายสิบตัว ทั้งหมดจับจ้องไปยังช่องว่างนั้นอย่างไม่กะพริบตา

แม้แต่เสียงหายใจก็ยังหายไป

“ขยับแล้ว! ประตูขยับแล้ว!”

ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ตะโกนขึ้นมา

“ใคร? ใครกัน?”

“ต้องเป็นพวกเขาแน่! ต้องใช่แน่!”

เหล่าหลี่วิ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจอายุห้าสิบกว่าของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

“สารวัตร!!”

เขาคำรามลั่นพลางวิ่งไปจนถึงหน้าประตูเหล็ก

ช่องว่างที่ประตูกว้างขึ้นเรื่อยๆ

สามร่างประคองกันและกัน โซซัดโซเซเดินออกมา

หวังเจิ้นกั๋ว

ซุนเสวี่ย

เฉินอวี่

สภาพของพวกเขาสะบักสะบอมไปทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนดูดีเลยสักนิด

“เชี่ยเอ๊ย...”

อาคุนมองภาพนั้นจนขาสองข้างอ่อนแรง ทรุดตัวลงกับพื้นดังตุ้บ น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเต็มใบหน้าในทันที

“สุดยอด...”

“สุดยอดจริงๆ โว้ย!”

โทรศัพท์มือถือในมือของเฮียฟาร์ราลี่หล่นลงพื้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เขาไม่สนใจจะเก็บมันเลยแม้แต่น้อย

เขาอ้าปากค้าง เหมือนคนโง่ที่กำลังมองคนทั้งสาม ริมฝีปากสั่นระริกอยู่เนิ่นนาน กว่าจะเค้นคำสบถที่เจือด้วยเสียงสะอื้นออกมาได้

“อย่างนี้ก็ยังไม่ตาย... อย่างนี้ก็ยังไม่ตายอีกเหรอวะ!!”

เหล่าหลี่พุ่งเข้าไปประคองหวังเจิ้นกั๋วที่กำลังโอนเอน

“สารวัตร! สารวัตรเป็นยังไงบ้างครับ? พูดอะไรหน่อยสิครับ!”

ร่างของหวังเจิ้นกั๋วโซเซเล็กน้อย ต้องอาศัยแรงพยุงของเหล่าหลี่จึงจะยืนอยู่ได้

“ร้องไห้ทำไม...”

หวังเจิ้นกั๋วแสยะยิ้ม

“คดี... มีเบาะแสแล้ว!”

เพียงไม่กี่คำนี้ดังออกมา

ทั้งโถงที่เงียบงันไปชั่วครู่ ก็พลันระเบิดเสียงเฮดังกระหึ่มขึ้นมาทันที!

หลินเฟิงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เก็บเงิน มองดูภาพนั้นอย่างเงียบๆ

เขามองดูคะแนน【ระดับ S】บนแผงควบคุมของระบบ สลับกับมองเหล่าฮีโร่ทั้งสามที่ถูกฝูงชนห้อมล้อม

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

“ขอแสดงความยินดีกับพวกท่าน”

“และก็... ขอแสดงความยินดีกับฉันด้วย”

[จบตอน]