ตอนที่ 39: ที่แท้มันก็ไม่ชอบชื่อตัวเองนี่เอง!

ตอนที่ 39: ที่แท้มันก็ไม่ชอบชื่อตัวเองนี่เอง!

เย็นวันนั้น เจียงเฟิงได้สรุปยอดความนิยม

“วันนี้มีผู้เข้าชมไลฟ์สดนานกว่า 1 นาทีรวม 322,238 คน ระยะเวลาออนไลน์เฉลี่ย 3.2 ชั่วโมง ได้รับค่าความนิยม 1,031,161.6 คะแนน”

“ยอดความนิยมสะสมปัจจุบัน: 3.54 ล้านคะแนน”

เสียงระบบดังขึ้น

“ค่าความนิยมต่อวันเกิน 1 ล้านแล้วแฮะ”

เจียงเฟิงคิดในใจ

วันนี้เขาไลฟ์สดถ่ายพยาธิและอาบน้ำยาแกะทั้งวัน รวมถึงกิจวัตรประจำวันอื่น ๆ ในฟาร์ม ไม่คิดเลยว่าจะมีคนดูเยอะขนาดนี้

ดูเหมือนว่าทุกคนจะชอบดูไลฟ์สดคลายเครียดแบบนี้จริง ๆ

“สุ่มระดับสูง 3 ครั้ง ระดับพื้นฐาน 5 ครั้ง”

เจียงเฟิงไม่รอช้า เลือกสุ่มทันที

“โฮสต์เลือกสุ่มระดับสูง 3 ครั้ง กำลังสุ่ม...”

“ได้รับไอเทม:”

“กล้องส่องทางไกล Zeiss Victory Series 10*32 Pocket: กล้องส่องทางไกลระดับท็อป เลนส์สุดยอด ทนทาน กันน้ำ พกพาสะดวก ขนาดกะทัดรัด”

“คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะระดับไฮเอนด์: คอมพิวเตอร์สเปคเทพ มูลค่าตลาดประมาณ 6 แสนบาท ประสิทธิภาพสูงปรี๊ด”

ทันทีที่ได้ไอเทมสองชิ้น แสงสีทองก็วาบขึ้นตรงหน้าเจียงเฟิง!

สกิลโผล่มาแล้ว!

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับสกิล:”

“[ปรมาจารย์ขลุ่ยเซียว]: โฮสต์มีความเชี่ยวชาญในการเป่าขลุ่ยเซียว”

“โฮสต์เลือกสุ่มระดับพื้นฐาน 5 ครั้ง กำลังสุ่ม...”

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับไอเทม:”

“ยาฟื้นฟูพิเศษ (สัตว์ปีก): ยาฟื้นฟูพิเศษที่ออกฤทธิ์เฉพาะกับสัตว์ปีก”

“ขลุ่ยเซียว 8 รู (สัมฤทธิ์): ขลุ่ยเซียว 8 รู ตัวขลุ่ยทำจากสัมฤทธิ์ ประดับหยกที่ปากเป่าและปลายขลุ่ย”

“ชุดชั้นในกันหนาว (สีชมพู): ชุดชั้นในกันหนาวชนิดพิเศษ ระบายอากาศได้ดี เก็บความอบอุ่นเยี่ยม สีชมพูอ่อน”

“วอลนัทหัวสิงโต 1 คู่: วอลนัทสำหรับควงเล่น”

“ไฟแช็ก Zippo 1 อัน: ไฟแช็กแบรนด์เนม ใช้จุดไฟได้”

เสียงระบบแจ้งเตือนของรางวัลดังขึ้นต่อเนื่องในหัวเจียงเฟิง

รางวัลรอบนี้ถือว่ากลาง ๆ

สกิลเดียวที่ได้คือเป่าขลุ่ยเซียว

แต่ไอเทมจากสุ่มระดับสูงถือว่าดีหมด

กล้องส่องทางไกลมีประโยชน์มากในทุ่งหญ้ากว้าง ส่วนคอมพิวเตอร์สเปคเทพก็เอาไว้ตัดต่อวิดีโอ เล่นเกม ดูหนัง สบาย ๆ

เจียงเฟิงกะว่าต่อไปจะเก็บค่าความนิยมไว้สุ่มระดับสูงทีละหลาย ๆ ล้าน ส่วนเศษแสนกว่า ๆ ก็เอามาสุ่มระดับพื้นฐาน

วิธีเสี่ยงดวงแบบนี้ก็เข้าท่าดี

เจียงเฟิงหยิบกล้องส่องทางไกลมาดู เป็นแบบพกพา ขนาดเล็กมาก ยืดออกไปส่องดูของไกล ๆ ได้ ซูมได้สูงสุด 32 เท่า

จากนั้นเขาก็ประกอบคอมพิวเตอร์ในห้องนอน

ความรู้สึกตอนได้ของใหม่มันน่าตื่นเต้นเสมอ

ประกอบคอมฯ เสร็จ เจียงเฟิงก็หยิบขลุ่ยเซียวสัมฤทธิ์กับไฟแช็กออกมา ส่วนของที่เหลือยังไม่เอาออกมา เพราะยังไม่ได้ใช้

ขลุ่ยเซียวสัมฤทธิ์เป็นสีม่วงเข้มทั้งอัน ยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลวดลายมังกรสลักอยู่ ปากเป่าประดับหยก ปลายขลุ่ยมีพู่ห้อยน้ำเต้าหยกผูกด้วยเชือกแดง

สัมผัสดูแล้วขลุ่ยเซียวสัมฤทธิ์ทั้งเรียบลื่นและเย็น มวลสารดีมาก

คุณภาพขลุ่ยเซียวอันนี้ถือว่าสุดยอด จัดอยู่ในระดับท็อปของขลุ่ยเซียว 8 รู

ขลุ่ยเซียวเป็น 1 ใน 10 เครื่องดนตรีโบราณของจีน เหมาะสำหรับเป่าเพลงช้า ๆ สงบ ๆ บรรยายอารมณ์ที่เงียบสงบและสง่างาม

ขลุ่ยเซียวไม่พลิ้วไหวเหมือนขลุ่ยตี๋จื่อที่สามารถเล่นเสียงสไลด์ เสียงซ้อน เสียงเน้น ได้อย่างอิสระ แต่มันจะมีความลึกซึ้งและอ้อยอิ่งมากกว่า

ในทุ่งหญ้าที่เงียบสงบแบบนี้ นั่งดูวัวดูแกะ เป่าขลุ่ยเซียวสักเพลง ถือเป็นความสุขอย่างยิ่ง

“ไม่เลว”

เจียงเฟิงค้นหาโน้ตเพลงในคอมพิวเตอร์ แล้วเป่าขลุ่ยเซียวเบา ๆ ตามหน้าจอ

คืนในฟาร์มเงียบสงบมาก นาน ๆ จะมีเสียงแงะร้องสักที

ทันใดนั้น เสียงขลุ่ยเซียวที่แผ่วเบา อ้อยอิ่ง และไพเราะ ก็ดังแว่วมาจากห้องของเจียงเฟิง

จินฮวาน้อยที่พักผ่อนอยู่ห้องข้าง ๆ ลุกขึ้นยืนทันที ชะเง้อมองมาทางห้องเจียงเฟิงด้วยความสงสัย

โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ “หวังหวัง” ที่นอนอยู่หน้าประตูก็ลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงขลุ่ย

ดนตรีนี้ราวกับมีมนต์ขลัง เพิ่มบรรยากาศความอ้อยอิ่งให้กับฟาร์มที่เงียบสงบอยู่แล้ว

เป่าไปไม่กี่เพลง เจียงเฟิงก็วางขลุ่ยเซียว อาบน้ำนอน

เหนือทุ่งหญ้า ดวงดาวและดวงจันทร์เต็มท้องฟ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น วัวและแกะถูกปล่อยออกจากคอก ไลฟ์สดก็เริ่มขึ้น

วันนี้แกะยังคงต้องอาบน้ำยา

ตอนนี้มีบล็อกเกอร์สายโซเชียลหลายคนมาสิงอยู่ในไลฟ์สดของเจียงเฟิง คอยตัดต่อคลิปฟาร์มไปลง

หลายคนก็เลยตามมาจากคลิปพวกนี้แหละ

มาเหอจัดการปล่อยน้ำเก่าของเมื่อวานทิ้ง ล้างบ่อ อุดท่อระบายน้ำ แล้วเติมน้ำใหม่ผสมยาถ่ายพยาธิ

ฝูงแกะกลุ่มใหญ่ถูกต้อนมารอแล้ว

เจียงเฟิงยืนอยู่ไม่ไกล โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ “หวังหวัง” วิ่งวนอยู่ระหว่างขา กระดิกหางไปมา หางปัดไปโดนน่องเจียงเฟิงซ้ายทีขวาที

จินฮวาน้อยก็เล่นอยู่ตรงเท้าเจียงเฟิง

“ไป ๆ ไปเล่นตรงนู้นไป” เจียงเฟิงตบหัวโต ๆ ของหวังหวัง ไล่ให้ไปเล่นที่อื่น

โกลเด้นรีทรีฟเวอร์วิ่งไปเล่นของเล่นของมันทันที

เจียงเฟิงหันมาพูดกับคนดู:

“วันนี้เรายังคงให้ยาถ่ายพยาธิแกะอยู่ครับ เพิ่งตัดขนเสร็จใหม่ ๆ เหมาะที่สุดสำหรับการให้ยาและป้องกันโรค”

“แกะในฟาร์มมีเยอะมาก งานนี้เป็นงานช้างเลย ต้องใช้เวลาสามสี่วันถึงจะเสร็จ”

พูดไปเจียงเฟิงก็หยิบไม้ง่ามมาถือไว้

[เจ้าของฟาร์ม ขอผมถือไม้ง่ามอันนั้นเถอะ!]

[งานนี้ผมทำได้!]

[ก็แค่กดหัวแกะลงไปไม่ใช่เหรอ? ผมไม่ทำมันตายหรอกน่า!]

[เมื่อวานดูแล้วสะใจมาก!]

คอมเมนต์เด้งขึ้นมารัว ๆ

บางทีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเรื่องพวกนี้ถึงดูแล้วคลายเครียด แต่พอดูแล้วมันก็ฟินจริง ๆ

ไม่นาน ฝูงแกะก็เดินตามรั้วเข้ามาแล้วตกลงไปในบ่อน้ำยา

เจียงเฟิงถือไม้ง่าม คอยกดหัวแกะทุกตัวที่เดินเข้ามา

ตัวแล้วตัวเล่า ทำซ้ำไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม

แกะที่โดนกดลงน้ำยาลอยตัวขึ้นมาอย่างลนลาน แล้วก็รีบวิ่งขึ้นจากน้ำ

คนดูในไลฟ์สดก็ดูกันเพลิน ไม่รู้จักเบื่อ

จนถึงสี่โมงเย็น แกะทั้งหมดก็ผ่านบ่อน้ำยาเสร็จ เจียงเฟิงถึงได้พัก

“วันนี้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้อีกวัน”

“ฟาร์มเนี่ย ตอนว่างก็ว่างจัด แต่ตอนยุ่งก็ยุ่งสุด ๆ มีเรื่องให้ทำแทบทุกวัน”

เจียงเฟิงถอนหายใจ

[สตรีมเมอร์ กดแกะเหนื่อยแย่เลย!]

[วันเดียวกดไปพันตัว สุดยอด!]

[ฮ่า ๆ ๆ ใช้คำว่า ‘กด’ ซะเห็นภาพเลย!]

[ของในฟาร์มนี้น่าสนใจจริง ๆ!]

เจียงเฟิงนั่งพักดื่มน้ำบนเก้าอี้ แมวลายสลิดก็โผล่มาไม่ไกลนัก

สองวันมานี้ แมวลายสลิดผลุบ ๆ โผล่ ๆ เจียงเฟิงเห็นมันเดินมาใกล้เลยเรียก:

“มีมี่ มานี่มา!”

แต่แมวลายสลิดก็ยังไม่สนใจ กระโดดขึ้นกำแพงไปนั่งพัก

ตอนนั้นเอง คนดูที่ใช้ชื่อ [สัตวแพทย์ หลิวหยวน] คอมเมนต์ในไลฟ์สด:

[เจ้าของฟาร์ม แมวลายสลิดตัวนั้นอาจจะเมินคุณเพราะชื่อของมันก็ได้นะ!]

เจียงเฟิงเห็นคอมเมนต์นี้พอดี

“เพราะชื่อเหรอ? ที่มันหยิ่งเพราะชื่อ ‘มีมี่’ เหรอ?”

[สัตวแพทย์ หลิวหยวน] ตอบ: [แมวมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงครับ มันอาจจะเคยได้ยินคนอื่นเรียกแมวตัวอื่นว่า ‘มีมี่’ เลยรู้สึกว่าชื่อนี้มันโหล ไม่อยากตอบรับ]

[แมวตัวนี้ดูเก่งมาก ความภาคภูมิใจก็น่าจะสูงตามไปด้วย]

เห็นคอมเมนต์หลิวหยวน เจียงเฟิงก็แปลกใจนิดหน่อย

คนดูก็ฮือฮากันใหญ่

[สรุปที่มีมี่เกลียดชื่อตัวเองเหรอ?]

[จริงดิ? ชื่อมีมี่ก็น่ารักดีออก! แมวไทยไม่ชื่อมีมี่กันหมดเหรอ?]

[มันคิดว่าชื่อมันโหลไปเหรอ?]

[ก็เหมือนคนชื่อสมชายหรือสมหญิงแหละ ใครจะอยากชื่อสมชายล่ะ?]

เจียงเฟิงรู้สึกว่าสัตวแพทย์พูดมีเหตุผล

บางทีแมวลายสลิดอาจจะเคยได้ยินคนเรียก ‘มีมี่’ นึกว่าเรียกตัวเอง พอเดินไปดูกลายเป็นว่า ‘มีมี่’ เป็นแมวอีกตัว

“อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงชอบทำหน้าหมั่นไส้ใส่ผมตลอด”

เจียงเฟิงถึงบางอ้อ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตะโกนเรียกแมวบนกำแพงดัง ๆ:

“ลูกพี่! ลูกพี่แมว!”

เสียงเรียกของเขาดึงดูดความสนใจของแมวลายสลิด มันหันมามองเจียงเฟิง

“ลูกพี่แมว มานี่สิ!”

เจียงเฟิงจ้องหน้าแมวลายสลิดแล้วเรียกอีกครั้ง

แมวลายสลิดมองเจียงเฟิงอยู่สองสามวินาที ยืนยันว่าเรียกมันแน่ ๆ

คราวนี้มันกระโดดลงจากกำแพง แล้วร้องเหมียว ๆ วิ่งมาหาเจียงเฟิง

เจียงเฟิงหัวเราะร่วน

“จริงด้วย มันไม่ชอบให้เรียกมีมี่จริง ๆ”

คนดูเห็นฉากนี้ก็อดขำไม่ได้