บทที่ 17 แข่งรถเข็น ช่างบันเทิงเริงใจ~

บทที่ 17 แข่งรถเข็น ช่างบันเทิงเริงใจ~

ลำดับต่อมา คู่ต่อสู้ของทหารสวรรค์แสนนายก็ได้กลายเป็นหญิงชราที่กินยาเกินขนาด

โอสถวิญญาณที่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นมหายานกินเข้าไปหลังจากสะกดพลังฝึกตนนั้น ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเฉิงเจียงกุ่ยมากนัก การกินเพียงเม็ดเดียวสามารถทำให้เขาคึกคักไปได้นานถึงห้าหรือหกชั่วโมง

ส่วนฉีเจวี๋ยนั้น หากกินเข้าไปหนึ่งเม็ด เขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันกว่าจะระบายพลังงานส่วนเกินในร่างกายออกไปได้หมด

การฝึกฝนจึงเปลี่ยนจากการรุมทึ้งฝ่ายเดียวโดยคนติดยาคนหนึ่ง กลายเป็นการทารุณกรรมซึ่งกันและกันของคนติดยาสองคน

แน่นอนว่าฉีเจวี๋ยไม่มีทางเอาชนะเฉิงเจียงกุ่ยได้ มันยังคงเป็นการถูกทุบตีอยู่ฝ่ายเดียวเช่นเดิม

ฤทธิ์ของยาทำหน้าที่เพียงเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยหรือสลบไปง่ายๆ แม้จะถูกตีจนน่วม... และเนื่องจากพฤติกรรมทำร้ายตัวเองก่อนหน้านี้ของใครบางคนที่ดูเหมือนการจัดฉาก เฉิงเจียงกุ่ยจึงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ฉีเจวี๋ยจึงถูกเฉิงเจียงกุ่ยไล่กวดและทุบตีแทบจะตลอดเวลา

อวิ๋นซีเฝ้ามองความพยายามของพวกเขาพลางเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

นางเดินไปหาเซี่ยโม่ "ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่รองเจ้าคะ"

เซี่ยโม่ผู้ซึ่งเห็นเหตุการณ์ที่อาจารย์และศิษย์น้องพากันเสียสติไปทีละคน "..."

อวิ๋นซี "ขอนั่งรถด้วยคนสิเจ้าคะ ขอนั่งด้วยคน"

"..." เพราะคราวที่แล้วเขาพานางไปซิ่งรถ เขาจึงถูกผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสเจ็ดสวดชยันโตไปร่วมชั่วโมง แถมยังต้องจำใจเขียนยันต์ส่งวิญญาณปลาสามแผ่นเพื่อเป็นการชดใช้ให้ผู้อาวุโสเจ็ดอีกต่างหาก

ความรู้สึกนั้น ยันต์พวกนั้น

เพียงแค่นึกถึง เซี่ยโม่ก็รู้สึกไม่สบายตัวไปหมด เขาบังคับรถเข็นหนีจากที่เกิดเหตุโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่อวิ๋นซีกลับเร็วกว่าเขา

เด็กสาวกระโดดขึ้นไปยืนข้างหลังรถเข็นของเขาอย่างชำนาญ พลางทำท่าทะยานฟ้าแบบยอดมนุษย์ "กลับบ้านกันเถอะ ไปเลย~"

เซี่ยโม่ "..."

ซูหยวนซวงที่ยืนดูความสนุกอยู่ใกล้ๆ "..."

ดูเหมือนอวิ๋นซีจะชอบ... รถเข็นของเซี่ยโม่มากจริงๆ

ลำพังแค่ตัวเองขึ้นรถยังไม่พอ นางยังเป็นพวกชอบแบ่งปัน จึงอยากจะดึงซูหยวนซวงขึ้นรถมาด้วยกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่ มานี่สิเจ้าคะ~"

เด็กสาวส่งยิ้มสดใสพลางโบกมือเรียก

นางไม่ลืมที่จะขยับไปด้านข้าง แบ่งพื้นที่ให้กึ่งหนึ่ง

เซี่ยโม่ "...เจ้านี่ช่างใจกว้างเสียจริง"

อวิ๋นซีกลัวว่าหากเฉิงเจียงกุ่ยรู้เข้าจะหนีไม่พ้น นางจึงคว้าตัวซูหยวนซวงไว้ "ศิษย์พี่ใหญ่ เกาะไว้ให้แน่นๆ นะเจ้าคะ"

ซูหยวนซวง "..."

นางส่ายหน้าพัลวัน ดูเหมือนไม่อยากจะขึ้นรถคันที่ดูไม่น่าไว้วางใจคันนี้เลย

ทว่าคนขับได้สตาร์ทเครื่องยนต์เสียแล้ว

อวิ๋นซีถีบพื้นอย่างแรงและชำนาญ เปลี่ยนรถเข็นสำหรับคนเดียวของเซี่ยโม่ให้กลายเป็นพาหนะสำหรับพวกเขาสามคน

คนเดียวถีบดูจะช้าไปหน่อย

นางสะกิดซูหยวนซวง "ศิษย์พี่ใหญ่ ทำแบบนี้แบบนั้น แล้วก็ทำแบบนั้นแบบนี้เจ้าค่ะ~"

"..."

ซูหยวนซวงไม่เอ่ยวาจา แต่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

เพียงถีบพื้นหนึ่งครั้ง รถเข็นก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศร

???

เกิดอะไรขึ้น?

นางชะงักไปครู่หนึ่ง

มันขยับไปจริงๆ มันพุ่งออกไปแล้ว

นางเป็นคนถีบมันออกไปเองหรือ?

ให้ตายสิ... ความรู้สึกภาคภูมิใจที่เกิดขึ้นกะทันหันนี่มันคืออะไรกัน?

อวิ๋นซีสอนขั้นตอนต่อไป "พวกเราต้องทำให้จังหวะตรงกัน มันจะเร็วกว่านี้มาก มาเจ้าค่ะ มาทำตามจังหวะของข้า..."

"หนึ่ง สอง ถีบ"

"หนึ่ง สอง ถีบ"

"เอ้า ฮึ่ย เล่ ฮึ่ย~"

"ว้าว ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านยอดเยี่ยมมากเลยเจ้าค่ะ~"

ดวงตาของอวิ๋นซีเป็นประกาย

"!!!"

ซูหยวนซวงได้ค้นพบโลกแห่งความมหัศจรรย์เข้าเสียแล้ว

มันสนุกมากจริงๆ~

เด็กสาวตัวน้อยสะกิดนางอีกครั้งแล้วกล่าวว่า "พวกเราไปได้เร็วกว่านี้อีกนะเจ้าคะ มันจะน่าตื่นเต้นมากเลยละ"

และเพื่อไม่ให้เซี่ยโม่รู้สึกโดดเดี่ยว นางจึงจัดแจงมอบหมายหน้าที่ให้เขาด้วย

"ศิษย์พี่รอง ท่านมีหน้าที่เบรกเจ้าค่ะ"

อวิ๋นซีอธิบายเพิ่ม "นั่นหมายถึงการทำให้รถเข็นหยุดเจ้าค่ะ"

"..." เซี่ยโม่ดูเหมือนจะเป็นคนอารมณ์คงที่ แต่ความจริงแล้วเขาไม่มีทางเลือก เขาจึงพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้ายอมจำนน "ตกลง"

และแล้ว~

เยี่ยจินกำลังบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจังอยู่ที่หลังเขา

ฉีเจวี๋ยกำลังถูกเฉิงเจียงกุ่ยไล่กวดไล่ฟัน

ในขณะที่พวกเขาสามคนกำลังแข่งรถเข็นกันอยู่ภายในสำนัก... ของที่สร้างโดยเหล่ายอดนักประดิษฐ์เครื่องมือวิเศษแห่งดินแดนเซียนนั้นคุณภาพดีเยี่ยมจริงๆ แม้ว่ารถเข็นจะบรรทุกน้ำหนักเกินพิกัดและล้อจะหมุนจนเกิดประกายไฟ แต่มันก็ยังไม่พังทลายลงมา

"..." พูดตามตรง เซี่ยโม่หวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะพังๆ ไปเสีย

เพราะอย่างไรเสีย ศิษย์น้องของเขาก็ดูจะสนุกจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ

เซี่ยโม่หยิบหนังสือขึ้นมาบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งด้วยมืออันสั่นเทา ส่วนใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งยังคงจดจ่ออยู่กับเบื้องหน้า พร้อมที่จะเบรกทุกเมื่อ

ลำพังอวิ๋นซีเป็นแบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องหนึ่ง

แต่ประเด็นสำคัญคือ... ซูหยวนซวงกลับให้ความร่วมมือดีเหลือเกิน... ไม่ใช่แค่ให้ความร่วมมือ แต่ในแง่หนึ่ง ซูหยวนซวงเป็นคนที่มีความพยายามจะเอาชนะอย่างแรงกล้า ลูกถีบของนางจึงต้องแรงและเร็วขึ้นกว่าของอวิ๋นซีเสมอ

จากที่เคยสนุกสนานในตอนแรก อวิ๋นซีกลับเล่นจนใบหน้าเล็กๆ เริ่มแสดงอาการสติแตกออกมาในอีกรูปแบบหนึ่ง

เซี่ยโม่ได้ยินเสียงกรีดร้องจากเด็กสาว ซึ่งเกือบจะเป็นเสียงเดียวกับตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก

"เร็วไปแล้ว เร็วไปแล้วเจ้าค่ะ ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเร็วเกินไปแล้ว..."

"อ๊าย ไม่เอาแล้ว เบรกเจ้าค่ะ รีบเบรกเร็วเข้า..."

"..."

ในช่วงบ่าย ผู้อาวุโสสามกำลังปลูกบัวใบเงาลงในทุ่งสมุนไพรวิญญาณใหม่อีกครั้ง

ชายชราตัวน้อยนั่งยองๆ อยู่ที่หัวมุมถนนด้วยสีหน้าฉงน พลางพึมพำกับตัวเอง "ไม่น่าเป็นไปได้..."

เขาทำตามคู่มือทุกขั้นตอน เหตุใดเขาถึงปลูกได้ไม่ดีเท่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้น?

บัวใบเงาที่อวิ๋นซีมอบให้เซี่ยโม่ อย่างน้อยมันก็ยังมีดอกตูมโผล่ออกมาบ้าง

หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจไปทั้งหมด เขาก็ได้รับเพียงบทเรียนอันลึกซึ้งว่า "พืชวิญญาณนั้นปลูกไม่ง่ายเลยจริงๆ"... ผู้อาวุโสสามไม่ยอมรับความจริงข้อนี้และครุ่นคิดอยู่นานแสนนาน

จนกระทั่ง... เสียงรถเข็นที่วิ่งมาด้วยความเร็วดังขึ้นจากข้างหลังอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสั่งการที่ร้อนรนของเด็กสาว

"เบรก เบรกเจ้าค่ะ รีบเบรกเร็วเข้า..."

"อ๊ายยย ผู้อาวุโสสามเจ้าคะ..."

"หือ?"

ทันทีที่ผู้อาวุโสสามหันกลับไป เขาก็ถูกรถเข็นที่บรรทุกน้ำหนักเกินพิกัดชนจนลอยขึ้นไปบนฟ้า

"อ๊ายยย..." ชายชรากลายเป็นดาวตกและลับหายไปในที่ห่างไกล

"..."

"..."

"..."

สามสหายผู้ก่อเรื่องเงียบกริบเป็นเป่าสากในทันที

หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที อวิ๋นซีก็พยายามทำลายความกระอักกระอ่วน "รถเข็นคันนี้แข็งแรงทนทานจริงๆ เลยนะเจ้าคะ~"

เซี่ยโม่ "..."

เขาตระหนักได้แล้วว่า ศิษย์น้องคนนี้...

...เป็นพวกหาเรื่องใส่ตัวเก่งจริงๆ เซี่ยโม่ก้มหน้าครุ่นคิด แต่ยังคงรักษาภาพลักษณ์คนใจดีไว้ พลางปลอบเด็กสาวที่ความจริงแล้วไม่ได้ดูหวาดกลัวเลยสักนิด "นับว่ามีพัฒนาการนะ อย่างไรเสียคราวที่แล้วเจ้าชนกระเด็นไปตั้งสามคน คราวนี้เหลือเพียงคนเดียวเอง"

หลังจากเวลาผ่านไปชั่วธูปธูปหมดดอก ที่ผนังภูเขาข้างทุ่งสมุนไพรวิญญาณ เด็กแสบทั้งสามคนพร้อมกับรถเข็นหนึ่งคันกำลังยืนสำนึกผิดหันหน้าเข้าหาฝาผนังพร้อมกัน

ผู้อาวุโสสามหยิบไม้ฟืนอันเล็กมาจากไหนไม่รู้ เริ่มบ่นพร่ำและชี้ไม้ชี้มือไปที่แผ่นหลังของทั้งสามคน

"อวิ๋นซีเป็นแบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงไปเล่นกับนางด้วย?"

คนหนึ่งก็ศิษย์พี่ใหญ่ อีกคนก็ศิษย์พี่รอง

พวกเจ้าโยนศักดิ์ศรีทิ้งไปเพียงเพื่อจะเล่นเป็นเพื่อนเด็กอย่างนั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้ ทั้งคู่ต่างก็เป็นเด็กดีที่ว่าง่ายและรู้จักกาลเทศะ

ในสำนักของพวกเขา ภารกิจอย่างการยืนสำนึกผิดหันหน้าเข้าหาฝาผนังหรือการเข้าสู่หน้าผาสำนึกตน มักจะเป็นหน้าที่ของเยี่ยจินเพียงผู้เดียว

หน้าผาสำนึกตนนั้นเปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของเยี่ยจินไปเสียแล้ว

เด็กดีหมายเลขหนึ่ง เซี่ยโม่ กลายร่างเป็นนกกระทา ก้มศีรษะลงต่ำมาก

เด็กดีหมายเลขสอง ซูหยวนซวง พยายามก้มศีรษะให้ต่ำยิ่งกว่าเขา... เซี่ยโม่นั่งอยู่บนรถเข็น เมื่อนางเหลือบมองไป เพื่อที่จะให้ศีรษะอยู่ต่ำกว่าเซี่ยโม่ นางเกือบจะทำคอตัวเองหัก แต่สุดท้ายนางก็แพ้ในเรื่องของความสูง กลิ่นอายรอบตัวจึงหม่นหมองลงทันที

เด็กดื้ออวิ๋นซีแอบมองจากด้านข้างแล้วอดไม่ได้ที่จะระเบิดหัวเราะออกมา

ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ ทำไมถึงได้รู้สึกว่า... น่ารักขนาดนี้นะ... ไม้ฟืนฟาดลงบนหลังของนางอย่างไม่ปรานี

เอาเถอะ มันไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก

เหมือนการนวดหลังดีๆ นี่เอง~

คนอื่นเขากลัวว่าเหล็กจะตีไม่เป็นดาบ แต่ผู้อาวุโสสามกลับหัวเสียจนอยากจะให้เหล็กกลายเป็นปืนใหญ่ภายในชั่วข้ามคืน เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่นาง "โดยเฉพาะเจ้า อวิ๋นซี"

"เพื่อเป็นการทำโทษ!" ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พวกเจ้าทั้งสามคนต้องมาช่วยข้าปลูกพืชวิญญาณที่นี่ตลอดหลายเดือนต่อจากนี้!"

เขาตั้งใจจะให้อวิ๋นซีเป็นคนปลูกบัวใบเงา เพราะนางเคยทำสำเร็จมาแล้ว

ผู้อาวุโสสามกระหยิ่มยิ้มย่องในความฉลาดของตน แต่เด็กสาวดูจะไม่พอใจกับการจัดแจงนี้นัก "ไม่เอาเถอะเจ้าค่ะ~"

อวิ๋นซีเบะปาก "ผู้อาวุโสสามเจ้าคะ ท่านปลูกแบบนี้ไม่มีทางโตหรอกเจ้าค่ะ..."

"หือ?" ผู้อาวุโสสามถาม "ทำไมล่ะ?"

อวิ๋นซีเริ่มบ่นพร่ำและชี้แนะอย่างใจกว้าง "บัวใบเงาชอบความสงบเจ้าค่ะ ถนนเส้นนี้มีคนเดินผ่านไปมาทุกวัน แถมท่านยังมาจ้องมองมันวันละแปดรอบ มันย่อมไม่มีความสุขหรอกเจ้าค่ะ"

ผู้อาวุโสสาม "...ข้าจ้องมองมันแปดร้อยรอบ ก็ยังเทียบไม่ได้กับที่เจ้าเอารถเข็นมาชนมันครั้งเดียวหรอก"

"..."

เมื่อรู้ตัวว่าผิด นางจึงพึมพำและเปลี่ยนหัวข้อไปที่ประเด็นที่สอง "พืชวิญญาณชนิดนี้ไม่ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ทางที่ดีควรแยกปลูกทีละต้นเจ้าค่ะ"

"อีกอย่าง ดินปลูกพืชวิญญาณที่นี่ธรรมดามากเจ้าค่ะ บัวใบเงาเป็นพืชที่เลือกมาก ดินที่ใช้ต้องเป็นดินที่ดีที่สุดเท่านั้น"

ถึงจุดนี้ ผู้อาวุโสสามเริ่มไม่คล้อยตาม "นี่คือดินปลูกพืชวิญญาณที่ดีที่สุดเท่าที่หาซื้อได้จากภายนอกแล้วนะ!"

เขาอุตส่าห์ไปซื้อมาจากสำนักราชาโอสถเชียวนะ

"มันไม่ใช่ดินที่ดีที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ" อวิ๋นซีโต้แย้ง

หากดินปลูกพืชวิญญาณทั่วไปสามารถปลูกบัวใบเงาให้รอดได้ พวกเขาคงไม่ต้องตามหามานานหลายปีขนาดนี้หรอก

ผู้อาวุโสสามครุ่นคิดตามและไม่โต้แย้งต่อ เขาขมวดคิ้วจมดิ่งสู่ความคิด "มันต้องพิจารณามากมายขนาดนั้นเลยหรือ?"

"ตอนที่ข้าซื้อต้นกล้ามา พ่อค้าบอกข้าว่าวิธีการเพาะปลูกนั้นง่ายมาก..."

เขายังมี "ตำราลับ" อีกด้วย

อวิ๋นซีชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ตำราลับอะไรหรือเจ้าคะ?"

อีกสองคนที่ยืนหันหน้าเข้าหาฝาผนังก็เริ่มมีความสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

ตำราลับสำหรับการปลูกบัวใบเงา หากเป็นของจริงย่อมเป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้

สำหรับเด็กๆ ในสำนักของตนเอง ผู้อาวุโสสามก็นับว่าใจกว้างพอตัว เขาจึงตัดสินใจแบ่งปันตำราลับอันมีค่านี้ให้พวกเขาดู

ทั้งสี่คนสุมหัวเข้าหากัน ผู้อาวุโสสามหยิบตำราลับออกมาจากถุงจักรวาลอย่างระมัดระวัง

มันคือกระดาษแผ่นเล็กๆ สีทอง...

บนนั้นเขียนไว้ว่า:

【ขุดหลุมหนึ่งหลุม ฝังดินลงไป】

【นับหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...】

ทุกคน "..."