บทที่ 4 สยบอิริน่า

บทที่ 4 สยบอิริน่า

"ราชินีมารดาเผ่าแมลงนางนี้ งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็นมาจริงๆ"

"อิสตรีต่างเผ่าพันธุ์น้อยนักที่จะมีรูปลักษณ์ตรงตามมาตรฐานความงามของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ยิ่งเป็นระดับยอดกัลยาณีเช่นนี้ยิ่งหาได้ยากยิ่ง"

"ศิษย์ทรยศของข้าตาถึงไม่เบา ช่างเลือกสรรเสียนี่กะไร..."

ราชันดารามายาขยับปีกบินไปข้างหน้า

มือเรียวบางลูบไล้เอวของตนเองเบาๆ

เมื่อครู่ยามที่หลี่ซูสัมผัสเอวของนาง

ดาราจักรเหลวที่ห่อหุ้มเอวของนางพลันกระเพื่อมไหวราวกับกระแสน้ำที่ลดลง

ยามนี้มันได้กลับคืนสู่สภาวะสงบนิ่งดังเดิมแล้ว

ราชันดารามายาจ้องมองร่างอันสง่างามของอิริน่าด้วยสายตาที่แฝงความนัยบางอย่าง

ราชินีมารดานางนี้ขดตัวอยู่ภายใน

นางยังคงอยู่ในห้วงนิทราอันลึกซึ้ง แม้ว่าจะมีผู้บุกรุกรุกล้ำเข้ามาถึงแกนกลางแล้วก็ตาม

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง"

ราชันดารามายาแผ่จิตสำรวจ

ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย

ปรากฏว่าการหลับใหลของอิริน่านั้นมิได้เกิดจากความสมัครใจ

หากแต่ถูกพันธนาการไว้ด้วยวิชาลับผนึกวิญญาณ

มีเพียงการทำลายผนึกวิญญาณนี้เท่านั้น อิริน่าจึงจะฟื้นตื่นขึ้นมาได้

"เมื่อดูจากร่องรอยของวิชาลับผนึกวิญญาณนี้..."

"ราชินีมารดานางนี้หลับใหลมานานนับหมื่นปีแล้ว"

ราชันดารามายาทอดถอนใจ

ในเวลาเดียวกัน

ที่ภายนอกแกนกลางของรังมารดา

ถังเพาะเลี้ยงเหล่านักรบเผ่าแมลงทั้งหมดต่างตกอยู่ในสภาวะบ้าคลั่ง!

กองทัพนักรบเผ่าแมลงนับล้านรวมตัวกันเป็นกองพล!

พวกมันกรูเข้ามายังแกนกลางของรังมารดา

ราชินีมารดาอยู่เบื้องหน้าผู้บุกรุกทั้งสองแล้ว

ราชันดารามายาเตรียมที่จะลงมือ

ต่อให้มีกองทัพนับล้าน แต่ท้ายที่สุดพวกมันก็เป็นเพียงระดับจ้าวพิภพหรือจ้าวอาณาจักรเท่านั้น

ต่อหน้าอมตะระดับราชัน พวกมันสามารถถูกกวาดล้างได้เพียงแค่การสะบัดมือ

ทว่าในขณะที่กฎแห่งอวกาศเริ่มกระเพื่อมรอบตัวราชันดารามายา นางกลับหยุดมือลง

"ข้าเกือบลืมไปว่า นี่คือดาวเคราะห์บ้านเกิดของศิษย์ทรยศผู้นั้น"

"หากข้าลงมือโจมตีเป็นวงกว้าง เพียงความผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจทำลายดาวเคราะห์ดวงจ้อยนี้จนพินาศได้"

...

ก่อนหน้านี้

หลี่ซูได้ซื้อวิชาลับควบคุมวิญญาณหมื่นใจมาแล้ว

วิชาลับนี้มีไว้เพื่อจัดการกับผนึกวิญญาณของหูเหยียนป๋อโดยเฉพาะ

ภายในสารอาหาร

อิริน่าที่หลับใหลค่อยๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยวิชาลับ

ร่างอันบอบบางที่ขดตัวอยู่ค่อยๆ ลอยขึ้นจากสารอาหารอย่างช้าๆ

หลี่ซูขยับเข้าไปใกล้และยื่นมือไปสัมผัสผนังห้องเพาะเลี้ยง

ในวินาทีนัน สารอาหารพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ขนตาของอิริน่าสั่นไหว

ก่อนที่ริมฝีปากของนางจะเผยอออกเล็กน้อย ปล่อยฟองอากาศออกมาสายหนึ่ง

ฟองอากาศลอยผ่านแก้ม ผ่านใบหูและเส้นผม ก่อนจะไปแตกตัวที่ผิวน้ำ

สารอาหารเริ่มลดระดับลง

ระดับของเหลวลดลงทีละนิ้ว เผยให้เห็นลำคอและกระดูกไหปลาร้า

เผยให้เห็นผิวสีม่วงเข้มภายใต้ชุดเกราะรบที่โปร่งบาง

จักรพรรดินีอิริน่ายืนตระหง่านอยู่ ณ ก้นบึ้งของบ่อที่ค่อยๆ แห้งเหือด

ร่างสูงสิบสองเมตรของนางมองลงมายังหลี่ซูจากเบื้องบน

หยดน้ำหยดลงทีละหยดจากปีกทั้งหกข้างของนาง

ยามที่นางบินออกมาจากสารอาหาร

คลื่นแห่งความอาฆาตมาดร้ายอันทรงพลังพลันระเบิดออกมา

"มนุษย์สองคน?"

อิริน่ายังมิได้ถูกสยบ

ความสง่างามอันเย็นชาในฐานะราชินีมารดาเผ่าแมลงนั้นเด่นชัดยิ่งนัก

สะโพกอันผุดผ่องของนางเกร็งตัว

เหล่านักรบเผ่าแมลงระดับจ้าวพิภพนับร้อยถูกให้กำเนิดออกมาในพริบตา!

กองพลเผ่าแมลงเข้าโจมตีทั้งจากภายในและภายนอก ล้อมรอบหลี่ซูและราชันดารามายาเอาไว้

เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์

การพบเจอกันย่อมหมายถึงการสู้ตายมิอาจอยู่ร่วมโลก

ดวงตาคู่งามของอิริน่าหรี่ลง นางประเมินได้ว่าความแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเหนือกว่านางไปไกลนัก

ทว่าถึงกระนั้น ศักดิ์ศรีของราชินีมารดาก็ไม่อาจถูกเหยียดหยาม

แม้ต้องตาย นางก็จะตายอย่างมีเกียรติ!

ราชันดารามายาหัวเราะเบาๆ และโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหลี่ซูเพื่อเย้าแหย่ว่า

"ศิษย์รักของข้า นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"สตรีงามแห่งดวงดาราที่เจ้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาช่วย กลับจะเอาชีวิตเจ้าทันทีที่ได้พบหน้าเสียอย่างนั้น"

เมื่อได้ยินเช่นนี้

ความทรงจำในอดีตค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจที่สับสนของอิริน่า

นางถูกผนึกไว้ที่นี่ด้วยผนึกวิญญาณของหูเหยียนป๋อ

จนถึงวันนี้ก็นับเป็นเวลาห้าหมื่นปีแล้ว

เป็นมนุษย์ผู้อยู่เบื้องหน้านางนี้เองหรือที่ช่วยเหลือนางไว้?

อิริน่ายกมือขึ้นและโบกมือเบาๆ

กองพลนักรบเผ่าแมลงนับล้านสลายตัวไป

แม้อิริน่าจะเป็นเพียงระดับจ้าวพิภพ แต่ด้วยกองทัพระดับจ้าวพิภพนับล้าน นางสามารถต่อกรกับระดับอมตะได้

นางออกคำสั่งให้กองพลเผ่าแมลงยุติท่าทีที่เป็นปรปักษ์

นางลดการป้องกันที่มีต่อหลี่ซูลงอย่างชัดเจน

ในวินาทีถัดมา

สายใยวิญญาณกระเพื่อมออกมาจากร่างกายของอิริน่า

จุดที่สายใยนั้นเชื่อมต่อกลับไม่ใช่ที่ใดอื่น แต่เป็นทะเลแห่งความประจักษ์แจ้งของหลี่ซู

การเชื่อมต่อทางวิญญาณนี้ละเอียดอ่อนยิ่งนัก

ราวกับเฒ่าจันทราได้ผูกด้ายแดงแห่งบุพเพสันนิวาสระหว่างคนทั้งสองไว้

ความพึงพอใจที่อิริน่ามีต่อหลี่ซูเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

แม้เขาจะเป็นมนุษย์ที่น่าชิงชัง แต่อิริน่ากลับมิอาจรวบรวมความรู้สึกเป็นศัตรูได้อีกต่อไป

"อิริน่า"

"กลับสู่จักรวาลไปกับข้าเถิด"

หลี่ซูยื่นมือออกไปและเอ่ยคำเชิญชวน

อิริน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

หากนางร่วมมือกับหลี่ซู ย่อมหมายถึงการทรยศต่อเผ่าพันธุ์ของตน

กองทัพต่างเผ่าพันธุ์จะไม่ยอมรับนางอีกต่อไป

ทว่าเสียงภายในใจบอกนางว่าชีวิตของนางได้รับการช่วยเหลือโดยหลี่ซู

ชีวิตของนางเป็นของเขา

เรื่องการทรยศเผ่าพันธุ์หรือไม่นั้น จะสำคัญอันใดเล่า?

"ตกลง ข้าจะไปกับท่าน"

"ตราบเท่าที่ท่านไม่รังเกียจ ข้าจะเป็นผู้พิทักษ์ส่วนตัวของท่านนับจากนี้ไป"

สะโพกอันบอบบางของอิริน่าชิดกัน

เรียวขาที่อวบอิ่มในช่วงบนและเรียวเล็กลงในช่วงล่างแนบเข้าหากัน

นางประสานมือไว้ข้างหน้าและค้อมตัวทำความเคารพหลี่ซู

ภาพนี้ทำให้แม้แต่ราชันดารามายายังต้องตกตะลึง

"นางตกลงง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ?"

"เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ราชันดารามายาเป็นผู้ที่ผ่านโลกมามากและมีความรู้กว้างขวาง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นี้

แม้หลี่ซูจะใช้วิชาลับทางวิญญาณเพื่อถอนผนึกวิญญาณของอิริน่า

แต่เขาก็มิได้วางผนึกใหม่ลงไป

ดังนั้นอิริน่าจึงมิได้ถูกสยบเป็นทาส มิเช่นนั้นนางคงจะเรียกเขาว่าเจ้านายตั้งแต่แรกแล้ว

อย่างไรก็ตาม ราชันดารามายาเคยได้ยินเรื่องหนึ่งมาบ้าง

มันมีการเชื่อมต่อทางวิญญาณที่หาได้ยากยิ่งนักในโลกนี้

มันเป็นของคนสองคนที่ถูกสร้างมาเพื่อคู่กัน

ประหนึ่งรักแรกพบ

ต้นกำเนิดพลังจิตของทั้งคู่จะสั่นสะเทือนถึงกันเมื่อแรกพบ

...

หลี่ซูเองก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับอิริน่าเช่นกัน

นั่นทำให้วิชาลับสะกดวิญญาณที่เขาเตรียมมากลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น

"ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็นับเป็นเรื่องดี"

ทันใดนั้น

ขาของอิริน่าพลันอ่อนแรงลง

ร่างกายสีม่วงของนางดูเหมือนจะสูญเสียความตึงตัว และนางก็ทรุดฮวบลงอย่างหมดแรง

หลังจากหลับใหลมาห้าหมื่นปี ร่างกายของนางย่อมมีความผิดปกติไปบ้างเป็นธรรมดา

"หลี่ซู ช่วยข้าด้วย"

"ข้าเดินไม่ไหวแล้ว"

อิริน่ากำลังจะล้มลง

ปีกทั้งหกข้างของนางลู่ลงเช่นกัน

นางดูเหมือนจะไม่มีแรงและต้องการที่ยึดเหนี่ยวจริงๆ

ราชันดารามายาแค่นเสียงเย็นชา

ในฐานะที่เป็นสตรีด้วยกัน นางย่อมดูออกว่าอิริน่ากำลังแสดงท่าทีบางอย่าง

ยั่วยวนบุรุษทันทีที่ตื่นขึ้นมา จักรพรรดินีนางนี้ต่อหน้าผู้คนช่างเย็นชา แต่ลับหลังกลับเป็นคนละคน

พวกบุรุษน่ะโง่เขลานัก เขาคงดูไม่ออกหรอก

หลี่ซูตั้งใจจะอุ้มอิริน่าขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ทันทีที่เขาบินเข้าไปหา

อิริน่ากลับเอนกายลงทางด้านข้าง

หลี่ซูรีบเข้าไปประคองนางไว้ และอุ้มนางขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง

ตึ้ง!

ท่านอุ้มอิริน่าในท่าเจ้าหญิงสำเร็จ! ในระหว่างนี้ท่านได้สัมผัสจุดระดับสาม

เปิดใช้งานรางวัลคริติคอล!

รางวัล: คะแนนพลังรบสิบห้าล้านคะแนน!

การโอบกอดในครั้งนี้

มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาความแข็งแกร่งของหลี่ซู

เขาก้าวข้ามผ่านธรณีประตู

เข้าสู่จุดสูงสุดของระดับอมตะทั่วไป

ดินแดนถัดไปย่อมเป็นระดับอมตะขั้นขุนนาง!

เขาขยับเข้าใกล้การพิชิตใจอาจารย์อย่างราชันดารามายาไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

ตามคำขอของหลี่ซู

อิริน่าถอนกองทัพแมลงทั้งหมดออกจากรังมารดา

รังมารดาจะไม่เป็นอันตรายต่อโลกมนุษย์อีกต่อไป

หลี่ซูยังได้ทิ้งวาสนาบางประการไว้ให้โลกตามสมควร

ก่อนที่เขาจะรีบเดินทางกลับสู่จักรวาล

ทว่า ทันทีที่พวกเขากลับคืนสู่ห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่

ความอ้างว้างของอิริน่าก็มิอาจถูกกดข่มไว้ได้อีกต่อไป

ในฐานะราชินีมารดาเผ่าแมลง นางมีสัญชาตญาณทางชีวภาพโดยธรรมชาติ—การสืบพันธุ์คือภารกิจที่ถูกสลักไว้ในพันธุกรรม

หลังจากเงียบเหงามาห้าหมื่นปี อิริน่า

โหยหาที่จะสืบทอดสายเลือดของนางเป็นอย่างยิ่ง