บทที่ 28 หอพัก

บทที่ 28 หอพัก

เซลีน่าถูกรอน แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่ลากให้มาเดินอยู่แถวหน้าสุดของขบวน ทั้งที่ใจจริงเธออยากจะเดินเนียนๆ อยู่รั้งท้ายมากกว่า

แต่ดูเหมือนอีกสามคนจะตื่นเต้นกันจนเนื้อเต้น

พวกเขาเดินตามเพอร์ซี่ขึ้นบันไดวนที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด รูปภาพบนผนังต่างพากันกระซิบกระซาบและส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมายังพวกนักเรียนใหม่

ตลอดทางเซลีน่ารู้สึกตาลายไปหมด

ไม่ใช่เพราะรูปภาพที่ละลานตาอยู่บนกำแพง แต่เป็นเพราะเธอเห็น 'จุดเช็กอิน' สีเขียวปรากฏอยู่ตามหน้าประตูห้องต่างๆ เต็มไปหมด

พอเดินมาได้ครึ่งทาง รอนก็เริ่มหอบแฮก จนกลุ่มของพวกเขาตกไปอยู่ช่วงกลางค่อนไปทางท้ายแถวเพื่อรอเขา

'ฉันกินเยอะไปหน่อย เดินแทบไม่ไหวเลย'

รอนพยายามรักษาหน้า

เซลีน่าบอกให้แฮร์รี่กับคนอื่นๆ ช่วยเดินช้าลงเพื่อดูแลรอน ซึ่งทำให้เขาซาบซึ้งใจมาก

ทว่าในความเป็นจริง เธอเห็นแล้วว่าห้องเรียนวิชาคาถาบนชั้นเจ็ดอยู่ข้างหน้านี่เอง และการเดินผ่านมันไปก็คือโอกาสทองในการเช็กอิน

'เช็กอิน ณ ห้องเรียนวิชาคาถา สำเร็จ หักแต้มเช็กอิน 10 แต้ม เหลือแต้มเช็กอิน 23 แต้ม'

'ยินดีด้วยที่คุณปลดล็อกระบบการเรียนการสอน'

'ได้รับ: วิชาคาถา - ระดับเริ่มต้น'

'เท่าไหร่เรียกนะ!!!'

'ระบบ แกมันขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ!!!'

เซลีน่าเพิ่งจะมารู้ตัวว่าถูกหักแต้มไปมหาศาลหลังจากกดเช็กอินไปแล้ว เธอรู้สึกปวดใจเหมือนโดนกรีด

เธอหลงคิดว่าการสะสมแต้มมาตลอดปิดเทอมฤดูร้อนจนมีกว่า 30 แต้มนั้นเพียงพอแล้ว

ที่ไหนได้ แค่วิชาเดียวก็ล่อไป 10 แต้ม

พอนึกถึงจำนวนวิชาทั้งหมดในฮอกวอตส์ เซลีน่าก็ได้แต่คิดในใจว่า: ฉันตายแน่

'ถึงแล้ว'

เพอร์ซี่หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าภาพวาดขนาดใหญ่ของสุภาพสตรีที่สวมชุดผ้าไหมสีชมพูและมีรูปร่างอวบอัด

สำหรับเซลีน่าแล้ว ภาพนี้ดูตลกนิดหน่อย เพราะมีจุดเช็กอินสีเขียวแปะอยู่ตรงกลางใบหน้าของ 'สุภาพสตรีอ้วน' พอดีเป๊ะ

'นี่คือสุภาพสตรีอ้วน เป็นทางเข้าห้องนั่งเล่นรวมของบ้านกริฟฟินดอร์'

'รหัสผ่านจะเปลี่ยนทุกๆ สองสัปดาห์ รหัสของสัปดาห์นี้คือ "มูลมังกร"'

'มูลมังกร' แฮร์รี่พึมพำทวนรหัสสองสามครั้ง

รูปภาพนั้นเหวี่ยงตัวเปิดออก เผยให้เห็นรูวงกลมขนาดใหญ่

เหล่านักเรียนปีหนึ่งทยอยเดินลอดเข้าไปทีละคน

เซลีน่าก้าวเข้าไปพร้อมกับกดเช็กอินไปด้วย หลังจากเสียไป 1 แต้ม เธอก็ได้รับ 'นาฬิกาพกเวทมนตร์' มาหนึ่งเรือน

เธอเก็บมันไว้ในช่องสัมภาระของระบบตามปกติ ก่อนจะถูกดึงดูดด้วยทัศนียภาพตรงหน้า—มันเป็นห้องโถงวงกลมที่กว้างขวางและสะดวกสบาย เต็มไปด้วยเก้าอี้นวมและโซฟานุ่มๆ

มีไฟลุกโชติช่วงอยู่ในเตาผิง ผนังประดับด้วยพรมแขวนสีแดงเข้มสลับทอง และมีหน้าต่างทรงโกธิคบานสูงที่มองออกไปเห็นสนามควิดดิชได้ทั้งสนาม

'หอพักหญิงขึ้นบันไดทางซ้าย ส่วนหอพักชายไปทางขวา'

เพอร์ซี่ชี้ไปยังบันไดวนทั้งสองฝั่งแล้วอธิบาย 'จะมีป้ายชื่อติดอยู่ที่หน้าประตู แค่หาชื่อตัวเองให้เจอแล้วเข้าไปได้เลย จำไว้นะว่าพวกผู้ชายห้ามเข้าหอพักหญิง บันไดนั่นถูกร่ายมนตร์เอาไว้ มันจะกลายเป็นสไลเดอร์เหวี่ยงพวกนายออกมาทันที'

'แล้วก็ มื้อเช้าวันพรุ่งนี้อยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ทุกคนจะได้รับตารางเรียน กรุณามาให้ตรงเวลาด้วย แยกย้ายได้!'

เหล่านักเรียนปีหนึ่งเริ่มเคลื่อนตัวไปยังบันไดตามเพศของตน

เซลีน่านัดแนะกับแฮร์รี่และรอนว่าจะเจอกันที่ห้องนั่งเล่นรวมพรุ่งนี้เช้าก่อนไปกินข้าว โดยเน้นย้ำซ้ำๆ ว่าห้ามตื่นสายเด็ดขาด ก่อนจะเดินแยกไปทางซ้ายพร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่

เฮอร์ไมโอนี่ดูผิดหวังเล็กน้อยเมื่อพบว่าเธอไม่ได้ถูกจัดให้อยู่หอพักห้องเดียวกับเซลีน่า

'ให้ฉันช่วยหาห้องของเธอไหม'

'ไม่เป็นไรหรอก เธอไปพักผ่อนเถอะ'

เซลีน่าคิดครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า

'ถ้าไม่รังเกียจ พรุ่งนี้เช้าเราไปทานมื้อเช้าด้วยกันนะ'

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าอย่างดีใจ ความจริงเธอแอบได้ยินที่เซลีน่าคุยกับเด็กผู้ชายสองคนนั้นก่อนหน้า และรู้สึกเฟลนิยามที่ตัวเองไม่ถูกชวน

'งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ ราตรีสวัสดิ์'

'ราตรีสวัสดิ์จ้ะ เซลีน่า'

เฮอร์ไมโอนี่เปิดประตูเข้าไป ส่วนเซลีน่าเดินต่อไปจนสุดทางเดิน

ที่มุมสุดท้ายของชั้นนี้เอง ในที่สุดเธอก็พบหอพักของตัวเอง

ที่หน้าประตูมีป้ายชื่อติดไว้ และที่น่าประหลาดใจคือมันมีเพียงชื่อของ 'เซลีน่า' เท่านั้น

เมื่อผลักประตูเข้าไป ห้องนี้เล็กกว่าห้องอื่นอย่างเห็นได้ชัด ภายในมีเตียงเพียงหลังเดียว พร้อมกับกระเป๋าสัมภาระของเธอที่วางกองอยู่ข้างๆ

แม้การไม่ต้องแชร์ห้องกับใครจะทำให้เซลีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้น เพราะเธอเริ่มมีคามลับเยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่มันก็ยังดูแปลกอยู่ดี

ฮอกวอตส์ไม่ได้สนับสนุนให้นักเรียนทำความรู้จักกันหรอกหรือ?

เริ่มตั้งแต่หมวกคัดสรรที่เปลี่ยนใจกะทันหัน มาจนถึงห้องนอนเดี่ยวห้องนี้

เซลีน่ารู้สึกว่านี่ต้องเป็นฝีมือของดัมเบิลดอร์แน่ๆ แต่ปัญหาก็คือวันนี้เธอเพิ่งจะได้เห็นเขาจากที่ไกลๆ เป็นครั้งแรกเองนะ

อะไรคือเหตุผลที่ทำให้เธอได้รับ 'การดูแลเป็นพิเศษ' ขนาดนี้?

ทุกอย่างเหมือนกำลังบอกเธอตรงๆ ว่า: 'ฉันรู้ว่าเธอไม่ธรรมดา ฉันเลยจัดที่ทางพิเศษไว้ให้ และให้พื้นที่เธอได้ "ด้นสด" ตามสบาย—เชิญเริ่มการแสดงได้'

ในเมื่อคิดไม่ตก เซลีน่าก็ไม่ดันทุรังคิดต่อ เธอเปิดกระเป๋าเพื่อรื้อของออกมา

ห้องนี้มีขนาดเพียงครึ่งเดียวของหอพักปกติ แต่ก็เพียงพอสำหรับอยู่คนเดียว

ผนังทำจากอิฐหิน มีเตียงสี่เสาตั้งชิดผนังพร้อมม่านบังตาสีแดงเข้ม

ในห้องยังมีเตาผิงส่วนตัวที่มีเปลวไฟเต้นระบำอยู่ ทำให้ทั้งห้องอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ

ดูเหมือนเตาผิงนี้จะทำหน้าที่เป็นระบบควบคุมอุณหภูมิเสียมากกว่า

เดี๋ยวก่อน เตาผิงเหรอ!

มันจะเชื่อมต่อกับเครือข่ายผงฟลูหรือเปล่านะ...

หน้าต่างทรงโค้งเปิดรับท้องฟ้ายามค่ำคืน มองเห็นเงาตะคุ่มของป่าต้องห้ามอยู่ลิบๆ และดวงดาวที่พร่างพราย

นอกจากเตียงแล้วก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นเลย ช่างขี้งกจริงๆ

ขั้นแรก เธอปล่อย 'แบล็ก' ออกมา มันถูกขังอยู่ในหีบมาทั้งวันคงจะแย่เต็มที

ขณะปล่อยให้มันสำรวจห้องตามลำพัง เซลีน่าก็เริ่มจัดของอย่างอื่น

เจ้าแบล็กคลานออกมาจากหีบ บิดขี้เกียจ เดินวนไปมารอบห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วขดตัวกลมป๊ิกบนหมอนนุ่มๆ อย่างพึงพอใจ

เธอหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากหีบแล้วเปิดออก ภายในเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ย่อส่วนหลากชนิด

เธอเลือกตู้เสื้อผ้า ชุดโต๊ะเก้าอี้ เก้าอี้นวมสองตัว และตู้หนังสืออีกสองใบ วางลงในจุดที่เหมาะสมก่อนจะคืนขนาดให้เท่าเดิม

เธอปูพรมไว้ข้างเตียงและใต้โต๊ะ จัดวางถ้วยน้ำ รองเท้าแตะ และของใช้อื่นๆ ทีละชิ้น

เธอแขวนชุดนักเรียนและเสื้อผ้าลำลองไว้ในตู้ และวางเครื่องใช้ในห้องน้ำไว้บนชั้นวางข้างประตู

สุดท้าย เธอจัดเรียงหนังสือทั้งหมดขึ้นบนชั้น

อืม... ค่อยดูเหมือนบ้านขึ้นมาหน่อย

หลังจากจัดที่ทางเสร็จ เซลีน่านั่งลงที่โต๊ะทำงานและวางของที่ได้รับมาทั้งวันลงบนโต๊ะ

เธอหยิบนาฬิกาพกเวทมนตร์ออกมาจากช่องสัมภาระของระบบ ตอนนี้ภายในนั้นเหลือเพียงแว่นตาสุดเห่ยอยู่เพียงอันเดียว

ที่น่าจดจำคือ รางวัลที่หยิบออกมาจากระบบแล้วจะไม่สามารถเก็บกลับเข้าไปได้อีก เซลีน่าเคยประท้วงเรื่องนี้หลายครั้ง แต่ระบบก็มักจะประกาศว่าคำค้านเป็นโมฆะ เพราะห้ามใช้เป็นที่รับฝากของฟรีๆ

เธอตรวจสอบนาฬิกาพกเวทมนตร์ก่อน มันคือนาฬิกาปลุกอัจฉริยะชัดๆ

หน้าปัดไม่ได้แสดงเวลา แต่เปิดให้ป้อนตารางเวลาด้วยเสียง

นาฬิกาจะคอยเตือนเมื่อใกล้ถึงเวลา โดยมีวิธีเตือนสองแบบคือการสั่นและการส่งเสียง ซึ่งสามารถสุ่มเลือกได้

แน่นอนว่ามันมีฟังก์ชันจับเวลาและแสดงเวลาด้วย

เพียงแค่กดปุ่มทางด้านขวาเพื่อสลับโหมดไปมาได้ตลอดเวลา

ดูล้ำสมัยทีเดียว คงจะเป็นไอเทมจากการเล่นแร่แปรธาตุที่ทรงพลังชิ้นหนึ่ง

ถ้าเธอได้เรียนวิชาการเล่นแร่แปรธาตุเมื่อไหร่ จะลองดูว่าสามารถสร้างเลียนแบบออกมาได้ไหม เธอเชื่อว่าแฮร์รี่และคนอื่นๆ ก็คงต้องการเจ้าสิ่งนี้เหมือนกัน