บทที่ 27 หน้าด้าน! แบบ! สุด! กู่!

ลู่เข่อเหยียนสวมกางเกงขายาวกีฬาของชุดนักเรียนที่ไซส์ใหญ่กว่าตัวเธอมาก แต่กลับไม่ดูเทอะทะเลยแม้แต่นิดเดียว

ขอบกางเกงถูกดึงขึ้นมาจนติดสะดือ ทำให้ดูเป็นสไตล์โคร่งๆ ในแบบที่เรียกว่าโอเวอร์ไซส์

ทว่ากลับยิ่งขับให้เรียวขาคู่นั้นดูยาวขึ้นไปอีก!

เจียงเจ๋อชื่นชมเด็กสาวผู้แสนงดงามตรงหน้าโดยไม่อาจละสายตาไปได้

ลู่เข่อเหยียนนั้นเขินอายจนทำตัวไม่ถูกไปนานแล้ว แถมยังมีเรื่องแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัวจนไม่อาจสลัดทิ้งไปได้

เธอหนีบขาเข้าหากันพลางสัมผัสได้ถึงความเสียดสีระหว่างเรียวขากับเนื้อผ้ากางเกง จนอดที่จะสั่นเบาๆ ไม่ได้

ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที หัวใจเต้นรัวราวกับมีกวางน้อยวิ่งชนกันในอก

"ติ๊ง! ค่าความชอบของลู่เข่อเหยียน +5, ค่าความชอบปัจจุบัน 59!"

เชี่ยเอ๊ย?

เจียงเจ๋อพูดไม่ออก

เธอคิดอะไรของเธออยู่น่ะ!

แค่คิดฟุ้งซ่านก็เพิ่มค่าความชอบได้ด้วยเหรอ?

พลังป้องกันต่ำเกินไปแล้วมั้ง?

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้เจอผู้หญิงที่พลังป้องกันต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้

"ขอบคุณนะ..."

"เจียงเจ๋อ กางเกงของนาย เดี๋ยวฉันกลับไปซักสะอาดแล้วเอามาคืนให้นะ!"

ลู่เข่อเหยียนพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำก่อนจะไม่มีความกล้าพอที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

เธอรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยเรียวขาคู่ยาวนั้น

ในใจมีเพียงความต้องการเดียวคือหนีไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ให้เร็วที่สุด!

ทุกวินาทีที่ยืนอยู่ตรงนี้ เธอรู้สึกเหมือนป้อมปราการในใจกำลังสั่นคลอนลงทีละนิด!

เจียงเจ๋อน่ากลัวเกินไปแล้ว!

เขารุกเก่งเกินไปแล้ว!

"ไม่ต้องซักก็ได้..."

เจียงเจ๋อเพิ่งจะเอ่ยปาก แต่ลู่เข่อเหยียนก็วิ่งไกลไปเสียแล้ว

มองดูแผ่นหลังของลู่เข่อเหยียนที่วิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก

เจียงเจ๋อก็หน้าแดงขึ้นมาดื้อๆ

เดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นปฏิกิริยาอันรุนแรงของลู่เข่อเหยียนเข้า เขาก็อดจะอายตามไปด้วยไม่ได้

จู่ๆ ก็รู้สึกว่า การให้ผู้หญิงยืมกางเกงใส่มันดูจะล่อแหลมเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ?

...

"รั่วซี เธอไปซื้อชานมมาเหรอ"

หลิวจิงจิงมองแก้วชานมในมือของกู้รั่วซีด้วยสายตาเป็นประกาย

กู้รั่วซีไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่นั่งลงเงียบๆ แล้วเปิดหนังสือขึ้นอ่าน

พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เจ้านายร้านค้าสวัสดิการแล้วได้เจอเจียงเจ๋อ

ความรู้สึกโดยรวมก็มีแค่คำเดียวคือ: รำคาญ

คนบางคนนับวันยิ่งน่ารำคาญขึ้นเรื่อยๆ!

ยังไงล่ะ ถึงจะเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่ฉันกับเธอก็ยังเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันอยู่นะ?

จำเป็นต้องทำตัวห่างเหินขนาดนี้เลยเหรอ!

"รั่วซี ฉันจะบอกให้ เจียงเจ๋อดังค์ได้จริงๆ นะ! เขากระโดดสูงมาก!"

"เธอเชื่อไหมล่ะ? พวกหนอนหนังสืออย่างห้อง 5 เรา กลับชนะหยางหยวนห้อง 4 ได้ แถมยังนำห่างถึง 60 แต้มเลยนะ! เว่อร์เกินไปแล้ว!"

หลิวจิงจิงพูดอย่างตื่นเต้น

ไม่มีใครไม่ถูกความสง่างามของเจียงเจ๋อในสนามบาสสะกดเอาไว้ได้

หลิวจิงจิงเองก็เช่นกัน

เธอเล่นบาสไม่เป็น แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าท่าดังค์ของเจียงเจ๋อนั้นเท่แค่ไหน

"ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้สึกเลยนะว่าเจียงเจ๋อเล่นบาสเก่งขนาดนี้?"

"หรือว่าเขาทำตัวโลว์โปรไฟล์มาตลอด? ทั้งที่ฝีมือบาสเก่งขนาดนี้แต่กลับไม่เคยอวด? ถ้าเป็นจี้เสี่ยวเฟิงกับพวกนั้น ป่านนี้คงหางชี้ฟ้าไปนานแล้วมั้ง?"

หลิวจิงจิงพูดไม่หยุด

สิ่งที่ผิดคาดคือ ครั้งนี้กู้รั่วซีไม่มีปฏิกิริยาตกใจอะไรมากมาย

เพียงแค่ตอบรับสั้นๆ ว่า "อืม" อย่างเย็นชา

ไม่รู้ทำไมในใจถึงรู้สึกภูมิใจเล็กๆ ขึ้นมา

"ติ๊ง! ค่าความชอบของกู้รั่วซี +1, ค่าความชอบปัจจุบัน: 48"

"จริงสิ รั่วซี เธอไม่เห็นเจียงเจ๋อเหรอ ทำไมเขายังไม่กลับมาอีก?" หลิวจิงจิงถามอย่างสงสัย

กู้รั่วซีแอบใช้สายตาชำเลืองมองที่นั่งของเจียงเจ๋อ

เธอเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน

ไม่ใช่ว่าไปซื้อน้ำเหรอ ทำไมถึงไปนานขนาดนั้น?

ในตอนนั้นเอง

เสียงฝีเท้า 'ตึก ตึก ตึก' ก็ดังมาจากทางระเบียง

"ลู่เข่อเหยียน?"

"เธอวิ่งหนีอะไรมา?"

หลิวจิงจิงพึมพำอย่างไม่เข้าใจ

เมื่อครู่ที่สนาม เหมือนจะเห็นลู่เข่อเหยียนอยู่ด้วยนะ?

กู้รั่วซีทอดสายตามองไปนอกประตู เห็นแผ่นหลังที่วิ่งผ่านไปอย่างตื่นตระหนก

พอนึกย้อนกลับไป

ตอนที่ลู่เข่อเหยียนเจอกับเธอที่หน้าร้านค้าสวัสดิการ เธอไม่ได้ใส่ชุดนี้มาไม่ใช่เหรอ?

ชุดที่เธอใส่มันดูมั่นใจกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?

แป๊บเดียวไม่ทันไร ทำไมถึงเปลี่ยนมาใส่กางเกงนักเรียนได้ล่ะ?

แถมกางเกงนั่นดูไซส์ใหญ่มากด้วย

ดูเหมือนจะเป็นไซส์ของผู้ชายหรือเปล่า?

กู้รั่วซีขมวดคิ้วเล็กน้อย

รู้สึกสังหรณ์ใจว่าต้องมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

สองนาทีต่อมา

เจียงเจ๋อกลับมาที่ห้องเรียนพร้อมถุงพลาสติกใส่น้ำดื่มในมือ

"เจมส์กลับมาแล้ว!"

"เจียงเจ๋อ เมื่อกี้นี้นายเท่สุดๆ ไปเลย!"

"ขนาดชนะห้อง 4 ได้ สุดยอดไปเลย!"

สัมผัสได้ถึงเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากเพื่อนร่วมชั้น

เจียงเจ๋อก็หัวเราะอย่างร่าเริง

"ไม่มีอะไรหรอก ความจริงแล้วพวกผู้ชายห้อง 5 เรา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครอยู่แล้ว"

"เฟิงจื่อ หวังเชา... ดื่มน้ำซะ!"

เจียงเจ๋อพูดพลางโยนเครื่องดื่มเกลือแร่ในมือให้คนอื่นๆ

ชั่วขณะนั้น แม้แต่หวังเชาและคนอื่นๆ ก็มีความรู้สึกดีๆ ต่อเจียงเจ๋อเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด

การชนะห้อง 4 ได้แทบจะเป็นความดีความชอบของเจียงเจ๋อคนเดียว

แต่เจียงเจ๋อกลับไม่หยิ่งยโส ไม่โอ้อวดผลงาน แถมยังถ่อมตัวและสุภาพ

ซ้ำยังซื้อเครื่องดื่มมาให้พวกเขาอีก

ถือว่าจริงใจสุดๆ!

หวังเชาและคนอื่นๆ มองเจียงเจ๋อด้วยสายตาเทิดทูน

"เจ๋อเกอ ฉันเหมือนจะยังไม่มีวีแชทนายเลย ขอแอดหน่อยสิ คราวหน้าจะได้ไปเล่นบาสด้วยกัน?"

"ฉันก็ยังไม่มี แอดฉันด้วยคนสิ เจ๋อเกอ!"

"รวมฉันไปด้วย!"

พวกนักเรียนชายหยิบมือถือออกมาแอดเฟรนด์เจียงเจ๋อ

มีสาวๆ บางคนที่นิสัยเข้ากับคนง่ายก็มารุมล้อมที่ข้างที่นั่งของเจียงเจ๋อ

พูดคุยกันอย่างออกรสถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามบาสเกตบอล

ในวินาทีนั้น กู้รั่วซียังคงอ่านหนังสือด้วยสีหน้าเย็นชา

ทว่าภายในใจกลับค่อยๆ ถูกงัดแงะออกทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว

เด็กหนุ่มที่เคยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ คนที่ซื่อๆ ขี้อาย และค่อนข้างเก็บตัว

กลับพลิกโฉมกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปแล้ว!

แม้แต่ตัวเธอเอง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวกับเรื่องนี้

กู้รั่วซีนึกย้อนไปถึงตอนที่แอบไปดูเจียงเจ๋อดังค์ที่สนามเด็กเล่น

ต้องยอมรับเลยว่า

ก็เท่ใช้ได้เลยนี่นา!

"ติ๊ง! ค่าความชอบของกู้รั่วซี +1, ค่าความชอบปัจจุบัน 49!"

เจียงเจ๋อชำเลืองมองกู้รั่วซี

แค่ช่วงเช้าวันเดียว ค่าความชอบของกู้รั่วซีก็เพิ่มขึ้นมาตั้งสิบกว่าแต้มแล้ว

เขาเป็นทาสรักคอยตามเลียกู้รั่วซีมาตั้งสามปี

ยังได้ค่าความชอบแค่ 30 กว่าแต้มเอง!

เจียงเจ๋อรำพึงในใจ

(ก็นะ)

การเป็นทาสรักน่ะไม่มีทางได้รับจุดจบที่ดีหรอก

ตราบใดที่คุณทำให้ตัวเองยอดเยี่ยมขึ้น ไม่จำเป็นต้องไปเลียใคร ผู้หญิงก็จะหันมาชอบคุณเอง

แม้จะหยิ่งยโสอย่างกู้รั่วซี ก็หนีไม่พ้นกฎของความจริงที่ว่า 'ของดีน่ะใครก็ชอบ'

เจียงเจ๋อแทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

ค่าความชอบของกู้รั่วซีก็ใกล้จะแตะ 51 แล้ว!

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อาจจะหลงรักเขาจริงๆ เข้าให้ก็ได้

"ติ๊ง! ค่าความชอบของกู้รั่วซี -1, ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้! ค่าความชอบปัจจุบัน: 48"

เจียงเจ๋อ: ???

เชี่ยไรเนี่ย?

เขาหันกลับไปสบตากับกู้รั่วซี

เห็นในแววตาของอีกฝ่ายมีความโกรธ 3 ส่วน, ตกใจ 3 ส่วน, ดูถูก 3 ส่วน และตัดพ้ออีก 1 ส่วน

สายตาของเธอสื่อให้เจียงเจ๋อมองดูที่กางเกงกีฬาขาสั้นของเขา ราวกับจะบอกว่าฉันรู้ทุกอย่างแล้ว!

"เชี่ยเอ๊ย?"

เจียงเจ๋อก้มมองกางเกงกีฬาขาสั้นที่ขาตัวเอง

เรื่องนี้เธอยังจะรู้อีกเหรอ?

ผู้หญิงคนนี้ประสาทสัมผัสไวเกินไปหรือเปล่า?

ไม่สิ

พอนึกย้อนดู ถ้าลู่เข่อเหยียนเดินกลับจากร้านค้าสวัสดิการมาที่ห้องเรียน เธอก็ต้องเดินผ่านหน้าห้อง 5 พอดี

อย่าบอกนะว่าถูกกู้รั่วซีเห็นเข้า?

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเจียงเจ๋อ

จู่ๆ ก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา

ไม่ดิ ไม่ดิ!

กูไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องรู้สึกร้อนตัวด้วย!

อีกอย่าง ต่อให้กูจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนอื่นแล้วมันทำไม?

กู้รั่วซีเป็นใครกันล่ะ มายุ่งอะไรกับกู?

ความนิ่งเฉยคือพื้นฐานของคนเลว (จ๋าหนาน)

เขาต้องฝึกนิสัยให้ 'ภูเขาถล่มตรงหน้าแต่สีหน้าไม่เปลี่ยน' ให้เป็นนิสัย!

เจียงเจ๋อคิดได้ดังนั้น จึงส่งสายตาเฉยเมยกลับไปให้กู้รั่วซี

สื่อความหมายว่า: ใช่ ก็อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ

จากนั้นก็ทำตัวสบายๆ พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับจี้เสี่ยวเฟิงต่อ

เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้รั่วซีก็อึ้งไปเล็กน้อย

ในฐานะเพื่อนสมัยเด็ก เธอเข้าใจความหมายในสายตานั้นของเจียงเจ๋อในทันที

แกร๊ก!

ปากกาลูกลื่นในมือกู้รั่วซีถูกบีบจนหักเป็นสองท่อน

หน้าด้าน!

หน้า! ด้าน! แบบ! สุด! กู่!

ให้กางเกงผู้หญิงคนอื่นใส่แล้วยังจะหน้าไม่อายอีกเหรอ?

เขาไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าพฤติกรรมแบบนี้มันสนิทสนมกันมากแค่ไหน!

ลู่เข่อเหยียนเป็นอะไรกับเขา?

ถึงกับให้ยืมกางเกงใส่เนี่ยนะ?

วินาทีนั้น ในใจของกู้รั่วซีก็พลุ่งพล่านไปด้วยความโกรธที่ไร้สาเหตุ

แต่เมื่อภาพลักษณ์ใบหน้าสวยสะกดใจของลู่เข่อเหยียนที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอผุดขึ้นในหัว ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!

[จบบท]