ตอนที่ 39 ลูฟี่ประมาท, ร้อยแปดสิบปอนด์โฮ และการจุติของเทพสายฟ้า

เมฆบนเส้นขอบฟ้าม้วนตัวอย่างรวดเร็ว และแสงสีแดงวาบพาดผ่านท้องฟ้าราวกับดาวหาง! ลูฟี่แยกไม่ออกแล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน!

เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของเอเนลด้วยตาเปล่า!

แต่เขาไม่สน ฮาคิสังเกตของเขาสัมผัสได้ถึงตำแหน่งของมัน และตำแหน่งของอัปเปอร์ยาร์ดที่อยู่ไกลลิบ แค่นั้นก็พอแล้ว!

สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยจริงๆ คือความเร็วของเอเนล!

แม้ว่าความเร็วของผลสายฟ้าจะเป็นระดับโลก แต่เอเนลที่ยังไม่ตื่นรู้พลัง ไม่มีทางเร็วขนาดที่ลูฟี่แตะต้องชายเสื้อไม่ได้หรอก!

หมายความได้เพียงอย่างเดียวว่า มันกำลังเสี่ยงชีวิต รีดเค้นพลังชีวิตอย่างบ้าคลั่งเพื่อเพิ่มความเร็ว!

"คิดจะหนีเหรอ? เสียใจด้วยนะ ฮาคิสังเกตของฉันล็อคเป้าแกไว้แล้ว!" ลูฟี่ยิ้มอย่างมั่นใจ และความเร็วของแสงสีแดงก็เพิ่มขึ้นทันที!

"หืม? มันหยุดแล้ว!" ฮาคิสังเกตของลูฟี่สัมผัสได้ว่าเอเนลหยุดเคลื่อนไหว

กว่าสิบนาทีต่อมา เขาก็เห็นเอเนลจริงๆ หน้าซีดเผือกและจวนเจียนจะล้มพับ!

"จบกันที เอเนล!" แขนที่เคลือบฮาคิเกราะของลูฟี่ลุกโชนด้วยเปลวไฟ!

"12 นาที 36 วินาที ปัดเป็น 10 นาทีละกัน!" เอเนลพึมพำ

"อะไรนะ?" ลูฟี่สังหรณ์ใจไม่ดี แต่หมัดของเขาได้ถูกปล่อยออกไปแล้ว!

เอเนลยื่นมือซ้ายออกไปและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง: "ฉันจะต้องตาย! แต่เพื่อนของแก เกาะแองเจิล พวกแชนเดียร์! ไม่มีใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

มือซ้ายของเอเนลระเบิดออกเสียงดังสนั่น กลายเป็นหมอกเลือด แต่เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระบองทองคำในมือขวาที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ฟาดใส่ลูฟี่!

รูม่านตาของลูฟี่หดเล็กลงทันที เขาวูบหายไป และในวินาทีถัดมา ร่างของเอเนลก็หายวับไป!

ฮาคิสังเกตของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าเปื้อนเลือดแลบผ่านเมฆในระยะไกล และเป้าหมายของมันคือ... อัปเปอร์ยาร์ด!

"เอเนล!"

สายฟ้าสีแดงเข้มปกคลุมทั่วท้องฟ้า จิตสังหารเดือดพล่าน! ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกจากร่างกายของลูฟี่

สายฟ้าสีแดงเข้มพาดผ่านท้องฟ้า!

สายฟ้าสองสายกำลังจะฟาดลงสู่อัปเปอร์ยาร์ดในเวลาที่ต่างกัน!

...ในขณะเดียวกัน ไกลออกไปที่อัปเปอร์ยาร์ด!

ซากปรักหักพังชั้นบน!

โอมเหวี่ยงดาบยาวในมือ ใบดาบฟาดใส่ทุกคนราวกับแส้!

ชาวแชนเดียร์ล้มลงกับพื้นทีละคน!

"บ้าเอ๊ย!" ไวเปอร์หลบการโจมตีของ "โฮลี่" และยิงปืนใหญ่ใส่โอม แต่ถูกโล่ที่สร้างจากใบดาบกันไว้ได้!

ดาบที่ทำจากเมฆเหล็ก มีคุณสมบัติของเมฆนั่นเอง!

โล่เมฆเปลี่ยนเป็นดาบ ปัดป้องหอกของกัน โฟล์! จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นแส้ ฟาดปิแอร์จนบาดเจ็บ!

ปิแอร์และกัน โฟล์ ล้มลงกับพื้นทั้งคู่!

โอมเอาดาบพาดบ่า มองดูไวเปอร์ที่กำลังดิ้นรน!

ดาบยาวในมือเหวี่ยงออกไป เปลี่ยนรูปร่างและยืดออกในพริบตา! ใบดาบคมกริบพุ่งตรงใส่ไวเปอร์

ไม่มีปาฏิหาริย์! ไวเปอร์ถูกฟัน เลือดไหลโชก

"แค่ก แค่ก!"

ไวเปอร์และกัน โฟล์ ไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไวเปอร์กระดูกเท้าหักเพราะลูกเตะของซันจิ และชูราก็แทงไหล่กัน โฟล์ ทำให้แรงถือปืนลดลงไปมาก!

ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังไม่ร่วมมือกัน ราวกับความพ่ายแพ้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!

"ยอมแพ้ไม่ได้ ผ่านมาตั้ง 400 ปีแล้ว! พวกเราไม่ได้กลับบ้านมา 400 ปีแล้วนะ!" ไวเปอร์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น!

"ฮิฮิ! ก็เพราะความปรารถนาแบบนั้นแหละ ถึงได้เกิดสงคราม! ตายซะ!" โอมเหวี่ยงดาบอีกครั้ง ใบดาบเมฆเหล็กฟาดใส่ไวเปอร์ราวกับงูยาว!

ในจังหวะนี้เอง ร่างหนึ่งมายืนขวางหน้าไวเปอร์ ดาบทำลายเกราะบนร่างของเขา เลือดผสมเศษกระดูกสาดกระจายกลางอากาศ แต่... เขาป้องกันไว้ได้ในที่สุด!

รอยร้าวที่ดาบฝากไว้บนพื้นดิน สิ้นสุดลงที่ร่างนั้น!

"กัน โฟล์ ทำไม?" ใบหน้าของไวเปอร์บิดเบี้ยวสุดขีด!

"ไวเปอร์ พวกเราชาวท้องฟ้าขอโทษ! เพราะความโลภของบรรพบุรุษเรา เราจึงยึดครองที่นี่ พวกเจ้าต้องถูกบังคับให้อยู่ห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนมาสี่ร้อยปี! แต่... สงครามต้องจบลง ฉันเชื่อว่าต้องมีวิธีที่เผ่าพันธุ์ของเราทั้งสองจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้! ต้องมีแน่!" กัน โฟล์ เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความมุ่งมั่น และความหวัง... ล้มลง

"เจ้าโง่! พูดบ้าอะไรของแก? แกเห็นการเร่ร่อนสี่ร้อยปีของพวกเราเป็นอะไร? ยังจะหวังอยู่อีก แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ตื่นสักที!" ไวเปอร์ตะโกนใส่กัน โฟล์ ด้วยความโกรธ แต่น้ำตาเม็ดโตกลับไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้!

ตาแก่หัวดื้อคนนั้น ที่ภาวนาเพื่อสันติภาพ เข้ามาในถิ่นของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความหวัง! และถูกขับไล่ออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาก็ทิ้งร่องรอยไว้ในใจไวเปอร์ในที่สุด เขา... ก็หวังถึงสันติภาพเช่นกัน!

..."เกิดอะไรขึ้นข้างบนน่ะ?" ในซากปรักหักพังชั้นล่าง โซโลรู้สึกถึงความวุ่นวายข้างบน

"จะไปสนทำไม? ทองคำคือเป้าหมายของเรานะ!" นามินอนแผ่หลาอยู่บนสมบัติทองคำ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์เบรี!

ในขณะเดียวกัน โรบินกำลังตั้งใจศึกษาข้อความโบราณตรงหน้า!

"ในเมื่ออยากรู้นัก ทำไมเราไม่ขึ้นไปดูกันล่ะ?" ซันจิถือบุหรี่มือเดียว ท่าทางสบายๆ!

...ข้างบน

ไวเปอร์พยายามหลบการฟันของโอมอย่างยากลำบาก! ความเจ็บปวดที่เท้าขวาทำให้เขาออกแรงไม่ได้!

"บ้าเอ๊ย! ต้องหาโอกาส..." ไวเปอร์มองอิมแพ็คไดอัลในมือ

วินาทีถัดมา กำแพงหินพังทลาย และสุนัขยักษ์ก็โผล่ออกมา ต่อยไวเปอร์ถอยกรูด!

ในชั่วพริบตา การโจมตีของดาบที่ยาวเหมือนงูก็พุ่งเข้ามา แม้จะทิ้งบาซูก้าไปแล้ว ความเร็วของเขาก็ยังไม่พอ ยังไม่ทันเข้าใกล้โอม เขาก็ถูกซัดกระเด็น!

"บ้าเอ๊ย เป็นเพราะไอ้คนทะเลสีครามคนนั้นแท้ๆ!"

"ไม่สิ ต้องเป็นความผิดของฉัน!"

ไวเปอร์ยิ้มอย่างขมขื่น มองดูโอมที่ค่อยๆ เดินเข้ามา!

"ฉันจำได้ว่าบอกไปแล้วนะ ว่านี่คือบททดสอบเหล็กที่มีอัตราการรอดชีวิต 0%! ทำไมพวกแกถึงชอบเพ้อฝันนัก เพ้อฝันว่าจะทำลายตำนาน เพ้อฝันว่าจะก้าวข้ามพระเจ้าได้? ยอมรับความตายแต่โดยดีไม่ดีกว่าเหรอ?" โอมค่อยๆ ยกดาบขึ้น แต่จู่ๆ ก็ชะงัก ก่อนจะระเบิดหัวเราะ

"มีคนกล้าท้าทายตำนานเพิ่มอีกสองคนแฮะ!"

ได้ยินดังนั้น ไวเปอร์ก็งง แต่ไม่นาน เขาก็เห็น!

สองคน บินข้ามกรงเหล็กเข้ามา! เขาจำหน้าหนึ่งในนั้นได้แม่น

"เดวิล จัมบ์!"

"วิชาหนึ่งดาบ - เพลงดาบราชสีห์!"

ตาข่ายเหล็กที่แข็งแรงมาก ถูกระเบิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่สองรู!

ทันใดนั้น แสงดาบยาวเหมือนงูก็พุ่งเข้าใส่โซโล แต่โซโลเพียงแค่ยกดาบขึ้นเล็กน้อย ปัดป้องดาบได้อย่างมั่นคง!

"อะไรกัน?" โอมรีบตวัดดาบ ใบดาบเมฆเหล็กโจมตีอย่างรวดเร็วและไร้ทิศทาง!

แต่ทุกครั้ง โซโลก็สามารถป้องกันได้อย่างมั่นคง!

'นี่คือนักบวชคนสุดท้ายสินะ?' โซโลหรี่ตา มองซันจิที่กำลังจูงหมาเดินเล่น

"ยกหมอนี่ให้ฉัน ฉันยังไม่ได้ฟันนักบวชสักคนเลย?"

"โอเค ฉันจัดการไปสองแล้วด้วย!" ซันจิตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"แกนี่มันน่าตายจริงๆ!" โซโลคำราม โจมตีโอมด้วยดาบสองเล่ม!

ดาบยาวของโอมเข้าไม่ถึงตัวโซโล แต่โซโลกำลังขยับเข้าใกล้โอม ชั่วขณะหนึ่ง โอมเริ่มตื่นตระหนก!

จากนั้น โซโลก็หยุด! เขาหยิบดาบเล่มที่สามออกมา! เขาพึมพำ: "วิชาหนึ่งดาบคือสามสิบหกปอนด์โฮ วิชาสองดาบคือเจ็ดสิบสองปอนด์โฮ แล้ววิชาสามดาบล่ะเท่าไหร่?"

"ช่างเถอะ งั้นก็..." โซโลตั้งท่า "วิชาสามดาบ - ร้อยแปดสิบปอนด์โฮ!"

ทันใดนั้น คลื่นดาบสีฟ้านับร้อยสายก็คำรามพร้อมกัน พวกมันพัวพัน ซ้อนทับ แล้วพุ่งเข้าใส่โอมที่กำลังหวาดกลัว!

"ตูม!"

กลุ่มควันจางหายไป

นักบวชแห่งบททดสอบเหล็ก - โอม, เสียชีวิต!

"โฮลี่" ก็นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น ตัวเต็มไปด้วยลูกมะนาว

"พวกแกเป็นใครกันแน่?" โอมผู้แข็งแกร่งถูกกำจัดอย่างง่ายดาย! โซโลนอกจากมีฝุ่นเกาะนิดหน่อย ก็ดูเหมือนใหม่เอี่ยม!

"โจรสลัด! พวกเราคือโจรสลัด" ซันจิจุดบุหรี่ พูดคำนั้นออกมาอย่างใจเย็น!

"จบแล้วสินะ!" ไวเปอร์ถอนหายใจ

"ไม่ ยังไม่จบ!" ทันใดนั้นโซโลก็มองไปที่ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด! เหนือท้องฟ้า สายฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบ!

"ถ้าเป็นแบบนั้น! หรือว่าลูฟี่จะ...?" ซันจิหันกลับมามอง น้ำเสียงแฝงความกังวล

"ชิ แทนที่จะห่วงเรื่องนั้น มาคิดหาวิธีจัดการมันดีกว่า!" โซโลชักดาบ และลมหนาวก็พัดผ่านดวงตาของเขา

มีเพียงไวเปอร์เท่านั้นที่งงเป็นไก่ตาแตก!

วินาทีถัดมา เสาสายฟ้าสีฟ้าขนาดสามคนโอบ ก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้า!

ร่างที่สะบักสะบอมปรากฏตัวขึ้น!

กลองด้านหลังหายไปนานแล้ว หน้าอกมีรูขนาดใหญ่หลายรู และมองเห็นกระดูกหักลางๆ! ศีรษะหนึ่งในสามแตกละเอียด ตาซ้ายหายไปทั้งดวง! เลือดยังคงไหลรินจากแขนซ้ายไม่หยุด!

สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือตาขวาข้างเดียวสีฟ้าที่เฉยชา ยังคงจองหอง ยังคงมองโลกด้วยสายตาดูแคลน!

"เอเนล!" ทุกคนตกใจกับสภาพของเขา และตกใจพอๆ กันที่เขายังรอดชีวิตในสภาพแบบนี้!

ทันใดนั้น ไวเปอร์ที่ลากสังขารบาดเจ็บสาหัสก็พุ่งเข้ามา แต่โซโลและซันจิห้ามไว้ ฮาคิสังเกตบอกพวกเขาว่าเอเนลในตอนนี้อันตรายมาก!

จริงดังว่า วินาทีถัดมา เอเนลก็วูบมาโผล่ตรงหน้าไวเปอร์ ชี้นิ้วไปที่เขา! "30 ล้านโวลต์ - ดิสชาร์จ (ปล่อยประจุ)!"

ไวเปอร์ล้มตึงลงกับพื้นอย่างแรง!

มองดูไวเปอร์อย่างเฉยเมย เอเนลหงายฝ่ามือขึ้น ชี้ไปที่ท้องฟ้า! สายฟ้าถ่ายทอดจากร่างกายสู่ท้องฟ้า วินาทีถัดมา สายฟ้าสีฟ้านับไม่ถ้วนก็ฟาดลงมาจากเมฆดำสู่พื้นโลก ราวกับวันสิ้นโลก!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เอเนลเหมือนปีศาจที่คลานขึ้นมาจากนรก

"มนุษย์ไม่เคยยำเกรงพระเจ้า? ความกลัวนั่นแหละคือพระเจ้า!"

จบตอน