บทที่ 430 ขุนนางนอกคอก ชุมนุมพร้อมหน้า
บทที่ 430 ขุนนางนอกคอก ชุมนุมพร้อมหน้า
"ผู้ใดกัน?"
ลไฬษตฒฒเจิงสื่อกวี้ยังไม่ทันเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นสุ้มเสียงหนึ่งก็แว่วมาจากเบื้องนอก "พี่เจิง!"
เจิงสื่อกวี้ดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวด กวาดสายตามองไปปรากฏร่างสองคนยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภอ ใบหน้าของเขโฐวบืาพลันแดงก่ำ
ฟุ่บ! เขากระโดดลงมาจากชั้นสองโดยตรง กระเบื้องเขียวใต้ฝ่าเท้าถึงกับแตกหักไปหนึ่งแผ่น สายลมที่พัดพามาเกือบจะพัดเอาหัวหน้ามือปราบเฒ่าหลี่ผสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นู้น่าสงสารถึงกับแทบปลิวหงายหลัง...
บนชั้นสองของที่ว่าการอำเภอ เจิงสื่อกวี้ชูจอกชาขึ้น "พี่หลิน ผู้น้อยเฝ้ารอให้ท่านเดินทางมายังอำเภอเป่ยชวนทั้งทิวาราตรีสฐอผถจพปิ ในที่สุดท่านก็มาถึงแล้ว"
หลินซูแย้มยิ้มบางเบา "สถานการณ์เป็นเช่นไรบ้าง? ลองเล่ามาเถิด"
การสนทนาครานหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี้ล่วงเลยไปตลอดทั้งบ่าย…
หลินซูแหงนหน้ามองท้องฟ้า "ที่แท้เป็นเช่นนี้ มิน่าเล่าท่าอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนจึงหมดหนทางจัดการ!"
เจิงสื่อกวี้กับหลินเจียเหลียง โดยเนื้อแท้แล้วจัดอยู่ในคนประเภทเดียวกัน นั่นคือบุคคลที่เต็มไปด้วยตำราอริยปราชญ์และกฎเกณฑ์ข้อบังคับอัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นเคร่งครัด
คนเฉกเช่นพวกเขา หากอยู่ในสภาธทูคึคนศโฐพแวดล้อมที่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นดี ย่อมเป็นสายน้ำใสสะอาดในแวดวงขุนนาง ทว่าหากอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย กลับกลายเป็นขุนนางไร้ความสามารถที่มิอาจทำการใดให้สำเร็จได้ เพราะมือเท้าของพวกเขาล้วนถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์อันมองไม่เห็น ทำได้เพียงย่ำเท้าอยู่กับที่ทช
อำเภอซานผิงในวันวาน อันที่จริงก็มีสภาพไม่ต่างจากอำเภอเป่ยชวนนักเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง หลินซูอาศัยกองโจรแห่งภูเขาเลี่ยหูชผา บุกทำลายบ้านเกิดของเจ้าเมืองติงจี้เย่ จึงสามารถล้างไพ่จัดระเบียบอำเภอซานผิงขึ้นใหม่ได้ ซึ่งวิธีการเช่นนี้ อย่าว่าแต่ให้หลินเจียเหลียงลงมือทำเองเลย เพียงแค่ให้เขายืนดูอยู่ด้านข้างก็ยังทนดูไม่ได้
นัยน์ตาของเจิงสื่อกวหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี้ทอประกายวาววับ "พี่หลิน ท่านมีแผนการอันประเสริฐใดหรือ?"
"สิ่งที่พอจะนำมาใช้ประโยชน์ได้ใหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานยามนี้ยังมีน้อยเกินไป... จริงสิ หลี่จื้อหย่วนมาถึงหรือยัง?"
"กลับมาได้สามวันแล้ว!"
พูีดฎฝ"เช่นนั้นก็ประเสริฐ พวกเราไปดูที่นั่นกันเถอะ"
หคไธฒเจิงสื่อกวี้สะท้านไปทั้งร่าง "พี่หลิน ปลักโคลนเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงดำมืดที่เขาพำนักอยู่ศพุ แทบจะไม่ต่างอันใดกับหาดแม่น้ำเจียงทานแห่งเมืองไห่หนิงในวันวาน การเดินทางของพี่หลินในครานี้ ผู้น้อยรู้สึกคาดหวังอยู่ไม่น้อย"
กฝืดคฏดาเมื่อนึกถึงสถานที่อันสกปรกโสมม ย่อมต้องนึกถึงหาดริมน้ำเจียงทานแห่งเมืองไห่หนิงขึ้นมาทันที นี่อาจเป็นโรคประหลาดที่สหายของหฮผูเฉอจุีสลินซูทุกคนล้วหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานติดมาเหมือนกันหมด
เงาร่างสองสายทะยานเหยียบอากาศจากไป เฒ่าหลี่ที่ทำหน้าที่เฝ้าระวังอยู่หน้บจฬฑยผะาประตูใหญ่แหงนมองท้องฟ้าด้วยความมึนงง 'ใต้เท้าเข้ารับตำแหน่งที่อำเภอเป่ยชวนมาเป็นเวลาสองปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นรอยยิ้มอันเบิกบานใจเช่นนี้ปรากฏบนใบหน้าของใต้เท้า หรือว่าผู้ที่มาเยือนในวันนี้ก็คือบุคคลที่ใต้เท้าเฝ้ารอคอย? แล้วเขาคือผู้ใดกันเล่า?'
อำเภอเป่ยชวน ทิศใต้คือภูเขาอวี้ผิง อีกด้านหนึ่งของภูเขาอวี้ผิงก็คือทะเลสาบต้งถิงอันกว้างใหญ่สุดสายตา ภูเขาอวี้ผิงหาใช่ดินแดนแห้งแล้งไร้พืชพรรโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ณ ตัวมันเองคือภูเขาผลไม้ที่ดินดำน้ำชุ่ม ตลอดสี่ฤดูกาลล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลบุปผาและผลไม้ แม้ในยามคิมหันตฤดูที่บุปฟกถถผฉจีไผานานาพรรณร่วงโรยเช่นนี้ บนภูเขาก็ยังมีลูกท้อเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงเหลืองที่สุกงอมล่าช้าห้อยระย้าอยู่บนกิ่งก้าน
ทรัพย์สมบัติอันล้ำค่าที่สุดของมันหาใช่ผลไม้บนต้นไม้ ทว่าคือไร่องุ่นที่อยู่เบื้องล่างฬิอ ซึ่งไร่องุ่นที่ทอดตัวยาุกใสพีวครอบคลุมไปทั่วทั้งภูเขา มอบชื่อเสียงอันงดงามในฐานะถิ่นกำเนิดสุราองุ่นให้แก่อำเภอเป่ยชวนฝธญฑฏไใฮึบ
ต้องยอสิาพืฎมรับว่า จ้าวซวินคือยอดฝีมือในการควบคุมเหล่าขุนนาง อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในการตอบแทนบ้านเกิดเมืองนอน เขามักคุ้นกับเหล่าขุนนางในราชสำนัก และเขาเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ึุญวมอฮผ
เขาเคยกล่าวกับเหล่าขุนนางวเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่า 'อย่างไรเสียแวดวงขุนนางก็ต้องการสุรา ฒพืจฒการใช้สุราของเผ่าปีศาจฟังดูไม่ค่อยระรื่นหูนัก สู้ใช้สุราชั้นเลิศของเผ่ามนุษย์เราเองจึงจะสอดคล้องกับมรรคาปราชญ์'
'บ้านเกิดของผู้น้อยที่อำเภอเป่ยชวน ืชืใุณไมอณอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสุราองุ่นชั้นเยี่ยม มิสู้ให้ราชสำนักจัดซื้อไปเล่า? ด้านหนึ่งแวดวงขุนนางก็มีสุราใช้ อีกด้านหนึ่ง ปะชทคฝราษฎรกว่าสามแสนคนในอำเภอเป่ยชวนก็จะได้มีอาชีพทำกิน ยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว ไฉนจึงไม่ทำเล่า?'
คำกล่าวอ้างนี้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็มิอาจคัดค้านได้ เป็นเหตุให้สุราอำเภอเป่ยชวนจึงค่อยๆ อซกลายเป็นสุรารับรองในแวดวงขุนนาง ชื่อเสียงขจรขจายไปทั่ว เงินทองไหลมาาฎธจยเทมาไม่ขาดสาย
ในเมืองหลวงน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ว่า ถ้อยคำของจ้าวซวินที่ว่าเอื้อประโยชน์ต่อราษฎรกว่าสามแสนคนในอำเภอเป่ยชวนนั้นมีน้ำเจือปนอยู่ไม่น้อย ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริง ก็คือตระกูลจ้าวและผู้คนนับหมื่นที่มีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับตระกูลจ้าวเท่านั้น ส่วนราษฎรธรรมดาที่ครองสัดส่วนประชากรส่วนใหญ่ ีซอย่าว่าแต่จะได้มีส่วนร่วมในงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่นี้เลย แม้แต่เศษเนื้อเศษน้ำแกงก็ยังมิได้ลิ้มรส
ราษฎรธรรมดาล้วนถูกขัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาบไล่ไปยังทิศเหนือ
ทิศใต้คือภูเขาผลไม้ ทิศเหนือหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาคือดินแดนปลักโคลน
ก่อนออกมผาฝเดินทเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาง เจิงสื่อกวี้เคยแนะนำให้หลินซูฟังว่าฝแศฒรูลฐุ ปลักโคลนทางตอนเหนือของอำเภอเป่ยชวนนั้น เป็นสถานที่ระดับเดียวกับหาดแม่น้ำเจียงทานแห่งเมืองไห่หนิงในอดีต ทว่าเมื่อมาถึงอาณาเขตนี้ หลินซูกลับรู้สึกว่าเจิงสื่อกวี้ยังไว้หน้าอยู่บ้าง สถานที่แห่งนี้ ว่ากันตามความจริงแล้ว เทียบไม่ได้กับหาดแม่น้ำเจียงทานในวันวานเลยแม้แต่น้อย
หาดแม่น้ำเจียงทาน หากไม่ใช่ชโฎถฤดูน้ำหลาก อย่างน้อสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยพื้นดินก็ยังแห้ง
ษใทว่าที่นี่ พื้นดินทั้งหมดคือหลุมโคลนขนาดใหญ่ จลโปทไฮฬสฏหากมีพื้นดินที่พอจะแห้งอยู่บ้าง ล้วนถูกสร้างเป็นกระท่อมฟาง บริเวณหน้าและหลังกระท่อมฟาง ล้วนเต็มไปด้วยแอ่งน้ำงฎฝฏอิเฟุ ซึ่งแอ่งน้ำที่มองเห็นยังพอรับมือได้ยืกาวฟ ขอเพียงไม่ตาบอดก็ย่อมเดินอ้อมไปได้
จุดสำคัญคือบริเวณที่มีวัชพืชขึ้นประปราย ดูเผินๆ คล้ายพื้นดินแข็ง ทว่าเบื้องล่างอาจจะเป็นเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงปลักโคลนคศห หากไม่ระวังเหยียบพลาดลงไปเพียงก้าวเดียว พรวด! ร่างทั้งร่างก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย!
เจิงสื่อกวี้บยูษฎถฉอกกับหลินซูว่า ที่แห่งนี้อาจจะมีข้อดีอยอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับู่เพียงประการเดียว นั่นคืฮฉมใอเด็กๆ ว่านอนสอนง่าย เด็กๆ ตาใอูญธาโุที่วิ่งซุกซนไปทั่ว แทบจะไม่มีเหลืออยู่เลย…
เรื่องขบขันอันขื่นขมนี้ หลินซูถึงกับหัวุญจฮรยชูภเราะไม่ออกจริงๆ
เบื้องหน้าคือผืนป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหลักของราษฎรกว่าสามแสนคนฒโึใฬชีืธค ในพื้นทีดญต่ปลักโคลน ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดย่อมมาจากเบื้องล่างฝ่าเท้า บริเวณที่มีหญ้าขึ้นนั้นไม่ปลอดภัย ทว่าบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นกลับปลอดภัยกว่า
ต้นไม้ใหญ่สามารถเจริญเติบโตได้ เบื้องล่างย่อมต้องมีพื้นดินแข็ง ดังนั้น ผู้คนจึงพากันมาตั้งถิ่นฐานรวมกันอยู่ในป่าแห่งนี้ บริเวณรอบนอกป่ามีพื้นที่ว่างเพียงไม่กี่แปลง พวกเขาปลูกพืชผล ษภิจฑิแม้แต่คันนายังไม่ยอมเว้นไว้ แม้แต่ทางเดินก็ยังไเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นม่เว้น
พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างพืชผลทีละก้าว เพื่อมุ่งหน้าสู่แหล่งที่พักอาศัย
"ที่นี่มีคนอยู่เท่าใด?" หลินซเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงูเอ่ยถาม
"แหล่งตั้งถิ่นฐานแห่งนี้กว้างใหญ่ที่สุด คษกเไโคไธตั้งแต่ภูเขาลูกนี้ไปจนถึงสระน้ำดำมืด มีผู้คนอาศัยอยู่รวมสามหมื่นสามพันครัวเรือน ประมาณหนึ่งแเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงสนสามหมื่นคน"ลพูค
"พวกเขาดำรงชีพด้วยสิ่งใด?"ณกชใแสก
"ที่นี่ไร้ซึ่งที่ดินทำกิน จะพึ่งพาเพียงการเพาะปลูกย่อมเป็นไปไม่ได้ มีเพียงจระเข้ในปลักโคลนให้ล่าสังหารนำไปแลกเป็นเงิน ทว่านี่เป็นหนทางหาเลี้ยงชีพที่อันตรายยิ่งนัก ในแต่ละปี พรานล่าจระเข้ของหมู่บ้านนับพันคนต้องจบชีวิตลงในปากของพวกมัน ฟอณมญปฝลใต่อให้จับมาได้ ราคาขายก็มิได้สูงส่งอันใด ผลตอบแทนที่ได้จึงน้อยนิดยิ่งนัก"
รายได้จากจระเเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงข้น้อยนิดอย่างนั้นหรือ?
เรื่องนี้ในสังคมยุคปัจจุบัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานเป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจฉภาุฝฑฒคฝ ทว่าในสถานที่แห่งนี้กลับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่มีผู้ใดคิดว่าเข็มขัดหนังจระเข้จะหรูหรากว่าเข็มขัดหนังวัว ไม่มีผู้ใดสะพายย่ามหนังจระเข้ และไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากระเป๋าพกพา ส่วนเนื้อจระเข้ก็ไม่ได้ทำให้อิ่มท้องไปกว่าเนื้อหมู...
เจิงสื่อกวี้สวมชุดขุนนาง ดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก ทันทีที่เข้าหมู่บ้านก็ถูกผู้คนรุมล้อม
"ท่านนายอำเภอมาแล้ว!"
"ผู้น้อยขอคารวะท่านนายอำเภอ!"
"ใต้เท้า เนื้อจระเข้ที่ท่านลงมือสังหารด้วยตนเองเมื่อเดือนก่อน ผู้น้อยไม่กล้านำไปขาย ฐิฐหฎจซญญจึงนำมาทำเป็นปลาแห้ง ณโเโีฮศอฑรอคอยให้ใต้เท้ามาเยือน เพื่อลิ้มรส วันนี้ใต้เท้าต้องอยู่ทานอาหารมื้อนี้ให้ได้นะขอรับ"
หลินซูเบิกตากว้างืิูปจ รฮฮไชฟจ'เจิงสื่อกวี้เป็นที่เคารพรักในสถานที่แห่งนี้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ และเหตุผลที่ครองใจผู้คนได้ซซจะืฝณข ษรษฬงดไกลับเป็นเพราะเขาถอดชุดขเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงุนนาง แล้วร่วมล่าจระเข้กับชาวบ้าน?'
เจิงสื่อกวี้เอ่ยปาก "ใต้เท้าหลี่จื้อหย่วนกลับมาหรือยัง?"ณฏี
"จื้อหย่วนหรือขอรับ? หลังจากเขากลับมาเมื่อสามวันก่อน เขาก็เอาแต่ล่าจระเข้ ใต้เท้าต้องนึกไม่ถึงแน่ ว่าในเวลาสามวันนีเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้ เขาล่าจระเข้ไปได้ถึงหนึ่งพันตัวเต็มๆ หากนำไปขาย ืฬโธธสูีนฑคงได้เงินกว่าสามพันตำลึงเงิน ผู้คนล้วนกล่าวกันว่า ยอดฝีมือระดับหัวใจอักษรเพียงผู้เดียว ก็เทียบเท่ากับสมาชิกกลุ่มนับพันคน โชคดีนักที่หมู่บ้านของเรามีหลี่จื้อหย่วน..."
หลินซูถึงกับพูดไม่ออก 'ผู้ตรวจการของราชสำนัก กลับต้องมาแสดงฝีมือในฐานะกำลังรบชั้นยอดในการล่าจระเข้อย่างนั้นหรือ?'
ศีรตชวกหลี่จื้อหย่วนในฐานะผู้ตรวจการ มักจะเก็บความขุ่นข้องหมองใจที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสภาพบ้านเกิดเมืองนอนไว้ในใจ ทว่าชาวบ้านกลับไม่ได้รู้สึกผิดหวัง ษศตฑฒาตณธใพวกเขายังคงภาคภูมิใจในตัวเขา เพราะทันทีที่ยอดฝีมือระดับหัวใจอักษรผู้นี้กลับมาฮงุ จำนวนการล่าจระเข้ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเรโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์็ว ชาวบ้านจะได้กินอิ่มท้องไปตลอดทั้งเดือน
บริเวณรอบนอกหมู่บ้าน ริมฝั่งปลักโคลน หลินซูจับจ้องมองชายฉกรรจ์ผู้แะบกจระเข้ตัวเขื่องวิ่งห้อตะบึง ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่อาจเชื่อมโยงเขากับหลี่จื้อหย่วนผู้เคร่งครัดแห่งกรมตรวจสอบในเมืองหลวงได้เลย
"ใต้เท้าหลี่ ผู้อื่นกลับบ้านเกิดเพื่อเยี่ยมญาติ ทว่าท่านกลับบ้านเกิดมาเพื่อกรำงานหนักโดยแท้"
จระเข้บนบ่าของหลี่จื้อหย่วนลื่นไถลลงมาณบอณูคึภ มองดูสีหน้าของหลินซูที่หแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จระเข้ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็อ้าปากกว้าง ขพะแพีหมายจะงับเข้าที่ร่างของหลี่จื้อหย่วน
ปอคพมคนหลายคนที่อยู่เบื้องหลังเขาพากันร้องอุทานด้วยความตกใจ ไโฟแลงโิฮหลี่จื้อหย่วนไม่ได้แม้แต่จะปรายตามอง เพียงกระทืบเท้าลงไป เหยียบเข้าที่ขากรรไกรบนของจระเข้อย่างแม่นยำฟหิลด จระเข้ถูกกดจมลงไปใีจพกฉูศพแะนโคลนดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าดิ้นอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้น
คดปืฝ"มาแล้วหรือ?" สอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงคำนี้ แฝงความหมายอันลึกล้ำสบสอแพใ
"มาแฒสฎยโฎฉภลล้ว!"
"เข้าไปนั่งในบ้านเถอะ!"
"ตกลง!"
หลี่จื้อหย่วนโบกมือให้คนเบื้องหลัง "การล่าจระเข้ในวอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้ พี่น้องทั้งหลาย…กลับ!"
บ้านของหลี่จื้อหย่วนตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านที่กระจัดกระจาย บนเนินเขาแห่งหนึ่ง หลินซูได้พบกับครอบครัวของเขา บิดาของเขาเป็นเพียงชายชาวนาธรรมดาๆ ผู้หนึ่ง แขนขาดไปข้างหนึ่ง ทว่านั่นเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่เห็นในปัจจุบัน
เมื่อยี่สิบปีก่อน ตระกูลหลี่ยังคงเป็นตระกูลผู้ลากมากดีในอำเภอเป่ยชวน บิดาของเขาก็มีระดับวิถีอักษร เป็นถึงซิ่วไฉ หลังจากตระกูลตกต่ำลง เขาจึงได้พลิกผันบทบาทอย่างงดงามไืดตแ จากบัณฑิตผู้คงแก่เรียน กลายมาเป็นนักล่าจรงะเข้ในปลักโคลนดำมืด แขนของเขาที่สูญเสียไปก็เกิดจากการล่าจระเข้นั่นเอง
มารดาาะของเขา มีใบหน้าซูบซีดอิดโรย ทว่ายังพอมองเห็นเค้าโครงความงามสง่าของสตรีตระกูลผู้ดีในวันวาน
ฏถนลณฝษฉรน้องสาวของเขา กลับกลายเป็นหญิงสาวงุซชณยชฑตฝชาวบ้านอย่างแท้จริง เมื่อเห็นหลินซูก็เกิดอาการเหม่อลอย ตอนที่ยกชามาให้เขา เกือบจะทำโต๊ะผุๆโไใฑฐสฟ ล้มคว่ำแขธนนบฉฮล ถูกบิดาถฮฒไสืผณลึงตาใส่ ญฬภเษดงฝใจึงรีบหลบฉากไป
ภรรยาดธของเขา รวมไปถึงบุตรชายและบุตรสาวคู่หนึ่ง ล้วนเป็นชาวบ้านตามสภาพ จุดเดียวที่แตกต่างจากชาวบ้านรอบๆ อาจมีเพียงประการเดียว นั่นคือบุคลิกท่าทางของพวรกเขาที่ผิดแผกจากคนทั่วไป บุตรชายของเขายังสามารถเดินเข้ามาฒึฑฉย ทำความเคารพหลินซูและเจิงสื่อกวี้ด้วยท่วงท่าอันถูกต้องตามธรรมเนียม
สำหรับเจิงสื่อกวี้ ทุกคนล้วนรู้จสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นักเป็นอย่างดี
สำหรับหลินซู หลี่จื้อหย่วนแนฮะาบฒงลชะนำให้บิดาฟังว่า ฒษยิหทไดตต"ท่านผู้นี้คือใต้เท้าหลินซู เข้าสู่แวดวงราชการในฐานะจ้วงหยวนขูฉาุ ปัจจุบันสังกัดอยู่กรมตรวจสอบ เป็นถึงขุนนางขั้นสี่"
ดังนั้น ตาเฒ่าผู้นี้จึงแทบจะทำโต๊ะผุๆ ฑมูใรุโฝล้มคว่ำไปด้วยอีกคน...
มองออกได้ว่า ฐานะของหลี่จื้อหย่วนในใจโบณฉลชาวบ้านนั้นสูงส่งยิ่งนัก แทบจะเทียบเท่ากับฐานะของหลินซูในเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นหาดแม่น้ำเจียงทานแห่งเมืองไห่หนิงกไษฑ ชาวบ้านแสอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับดงออกเช่นไรหรือ? ส่งอาหารอย่างไรเล่า!คทีผอิฮไห
พวกเขานำอาหารนานาชนิดมาให้าซอก มีทั้งผักสด ปลาจระเข้แห้ง หรือแม้แต่สุรา แม้สุรานี้จะขุ่นคลัญวขีรพพรธ่กและมีรสเปรี้ยวจัด ทว่าชาวบ้านก็ณทณฏหวงแหนยิ่งนัก หลินซูจำใจฝืนกลืนมันลงไป หลี่จื้อหย่วนรู้สึซึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง บุคคลผู้พิถีพิถันเรื่องอาหารการกินอย่างหลินซู สามารถดื่มสุราเช่นนี้ลงคอได้ มกินนับว่าให้เกียรติกันมากแล้ว
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ก็เริ่มสนทนากัน…
หลินซูเป็นผู้เปิดบทสนทนา "พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน ข้ากับใต้เท้าหลี่ล้วนเป็นคนของกรมตรวจสอบแห่งเมืองหลวง ข้าก็ไม่อ้อมค้อมเิถฬรฝ ขอพูดกันตามตรง ข้ามาที่นี่เพื่อจัดการกับตระกูลจ้าว ดังนั้น ทุกท่านมีเรื่องคับแค้นใจอันใดที่ต้องการร้องเรียน มีหนี้แค้นอันใดที่ต้องการสะสาง หรือมีความอยุติธรรมอันใด ก็จงบอกกล่าวแก่ข้าเถิด"
การเปิดเรื่องราวในครานี้ี ราวกับการเปิดฟฟโถซฮชซผประตูระบายน้ำ ความอัดอั้นตันใจของชาวบ้านพฉฑฬลยชืตฉรั่งพรูออกมาดุจกระแสน้ำหลาก ไหลทะลักไปไกลนับพันลี้ ไม่อาจหยุดยั้งได้แม้แต่น้อย
"ใต้เท้าหลิน เดิมทีผู้น้อยอาศัยอยู่ที่ภูเขาอวี้ผิง บรรพบุรุษหลายชั่วอายุคนล้วนปักหลักอยู่ที่นั่น ทว่าคนของตระกูลจ้าวนั้นช่างกล้านัก พวกเขายัดเยียดข้อหาว่าหลานชายของข้าขโมยลูกท้อของพวกเขาฮษมภขุ บังคับให้ข้าชดใช้เงินสามตำลึงเงิน ข้าไม่มีปัญญาจ่าย จึงถูกพวกเขาขับไล่ลงจากเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเขา..."
"ใต้เท้าหลิน หญิงชราผู้นี้เคยเห็นความไร้ยางอายของตระกูลจ้าวด้วยตาตนเอง พวกเขาปลูกต้นท้อไปทั่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงว ปลูกจนมาถึงหนหุญ้าประตูบ้านข้า ปิดทางเข้าออกจนมิด ตาเฒ่าบ้านข้าไม่ระวังไปทำกิ่งท้อหักเพียงกิ่งเดียว พวกเขาก็กล้าเรียกร้อฑปฟภซฮึใงเงินถึงห้าตำลึงเงิน ตาเฒ่าผู้น่าสงสารของข้าทนรับไม่ไหว สิ้นใจตายไปทั้งอย่างนั้น ข้าต้องหอบหิ้วหลานชายวัยสามเดือนระหกระเหินมาอยู่ที่นี่ เป็นเวลาสิบปีแล้ว..."
"ใต้เท้าหลิน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเรานะขอรับ ทั่วทั้งปลักโคลนดำมืดแห่งนี้ กว่าครึ่งล้วนเป็นอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับผู้คนที่อาศัยอฒธใยโยู่บนภูเขาอวี้ผิงมานานหลายสิบปี บัดนี้ล้วนต้องบ้านแตกสาแหรกขาดฝพฝส เพื่อขับไล่ผู้คน พวกเขาทำได้ทุกเรื่องทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงี่ชั่วช้าเลวทราม ขลลคฟธธข้าเห็นกับตาว่าพวกเขาผลักลูกชายข้าตกหน้าผาจนตาย ทว่าเมื่อนำเรื่องไปร้องเรียนต่อที่ว่าการอำเภอ พวกเขากลับอ้างว่าลูกชายข้าพลัดตกเขาไปเอง..."
"ใต้เท้าหลิน ผู้คนต่างเล่าลือกันว่า ตระกูลจ้าวมีขุนนางใหญ่โตอยู่ในเมืองหลวง ขุนนางต่างปกป้องข้องกัน ไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้าแทนราษฎรตาดำๆ อย่างพวกเรา..."
ตั้งแต่ยามบ่ายล่วงเลยไปจนถึงตะวันคล้อยโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ต่ำ เจิงสื่อกวี้ถือพู่กันในมือปหตฮฏืชสาึ จดบันทึกจนเต็มยี่สิบหน้ากระดาษ เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นทุกถ้อยคำล้วนบันทึกหยาิวใคมดเลือดและน้ำตาของราษฎร ทุกบรรทัดล้วนร้องเรียนถึงความผิดบาปของตระกูลจ้าว
ในที่สุดผู้คนก็แยกย้ายกันไป ลานบ้านตระกูลหลี่กลับมาว่างเปล่าอีกครั้งฎล ทว่าชาวบ้านเหล่านั้นกลับมิได้จากไปไหน พวกเขายังคงรั้งอทะคยู่ภายนอกลานบ้าน
พวกเขาคล้ายกำลังเผพฝ้ารอคอยปาฏิหาริย์ ทว่าพวกเขาก็รู้ดีว่า ปาฏิหาริย์นี้แทบจะไม่มีวันเกิดขึ้นได้
ภายในลานบ้านชืดจบภไขเคที่มีรั้วกั้น หลี่จื้อหย่วนค่อยๆ ถอนสายตาจาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกแดนไกล "ใต้เท้าทั้งสอง ต่อให้ชาวบ้านระบายความคับแค้นใจไปสามวันสามคืน ก็ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยวความชั่วร้ายของตระกูลจ้าวฝธเฉฬฝฐขึ
"ทว่าปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา ตระกูลจ้าวเชี่ยวชาญวิถีวิฑแห่งความชั่วร้ายยิ่งนัก พวกเขาช่ำชองในการหลบหลีกการลงทัณฑ์ตามกฎหมาย หลักฐานที่ท่านหาได้ตามกฎหมายต้าซาง ล้วนไม่สามารถทำอันใดพวกเขาได้เลย ฉโไส่วนคดีฉกรรจ์อย่างแท้จริง ท่านก็ไม่มีวันหาหลักฐานมัดตัวพวกเขาได้"
"ถูกต้อง!" เจิงสื่อกวี้กล่าว "ในสายตาชาวบ้านขุแิุ ข้าที่เป็นเพียงนายอำเภออาจจะเกรงกลัวขุนนางขัสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้นสองในราชสำนัก ทุกคนคงไม่เชื่อว่า ข้ายอมถือหลักฐานแน่นหนา งัดข้อกับเฒ่าจ้าวอย่างแตกหัก ต่อให้ต้องตายก็ยังดีกว่าต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในปลักโคลนแห่งนี้"
หลินซูค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
สายตาของทั้งสองล้วนจับจ้องไปอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับที่ใบหน้าของเขา
หลินซูเอ่ยปาก "มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ"
"เรื่องอันใดหรือ?"
"ภูเขาอวี้ผิง สรุปแล้วเป็นของตระกูลใด?"
เพื่อขับไล่ผู้คนลงจากภูเขาอวี้ผิง ตระกูลจ้าวถึงกับต้องระดมสมองอย่างหนัก งัดเอาสารพัดกลอุบายต่ำช้า ทั้งการข่มขู่กรรโชกทรัพย์และการจัดฉากหลอกล่อ นี่แสดงให้เห็นว่าภูเขาอวี้ผิงหาใช่ของตระกูลจ้าว หากพวกเขาถือโฉนดที่ดินอยู่ในมือ เพียงแค่งัิปฮูธมคซถดโฉนดออกมา ทุกคนก็ต้องไสหัวออกไป แล้วไฉนจึงต้องใช้กลอุบายต่ำช้าเหล่านี้เล่า?แิชษศคึถ วิธีการเหล่านี้ เพียงแค่คิดวางแผนก็ต้องเปลืองสมองไปไม่น้อย เพราะเหตุใดกัน?
ดังนั้น หลินซูจึงยืนยันเป็นอันดับเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงแรกว่าภูเขาอวี้ผิงไม่ใช่ของตระกูลจ้าว
ประการต่อมาผดฮีุะคาทฑ ภูเขาอวี้ผิงแห่งนี้ ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ของชาวบ้านเหล่านี้เช่นกัน เพราะเบาะแสที่ชาวบ้านให้มานับพันข้อ ไม่มีข้อใดที่เกี่ยวข้องาญิดรกับโฉนดที่ดินแม้แต่น้อย หากพวกเขามีโฉนดที่ดิน พวกเขาคงพูดออกมาตั้งนานแล้ว
หลี่จื้อหย่วนตอบ "ภูเขาอวี้ผิงีขวฬไฐ เมื่อก่อนเป็นภูเขารกร้าง ตามที่กฎหมายตธจปหฮ้าซางกำหนดไว้ การบุกเบิกภูเขารกร้าง ผู้ใดก็สามารถจับจองได้"
เจิงสื่อกวี้ก็เห็นด้วย "ข้าเคยตรวจสอบบันทึกประจำอำเภอแล้ว ฏิฝดภบงตภูเขาอวี้ผิงเมื่อก่อนเป็นภูเขารกร้างจริงๆ"
สและเพราะเป็นภูเขารกร้างนี่เอง จึงมีช่องโหว่เหล่านี้ให้มุดรอดได้
หลินซูขมวดคิ้วแน่น "อำเภอเป่ยชวนที่อยู่เชิงเขาอวี้ผิง ก่อตั้งมาถึงแปดร้อยปีแล้ว มีเหตุผลอันใดที่ทำให้ภูเขาเช่นนี้ถูกทิ้งร้างมาจนถึงปัจจุเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงบัน?"ุรชศเะแฎน
ทกภญชไฐหลี่จื้อหย่วนก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน ใช่แฉะษณแฮถล้ว!
อำเภอเป่ยชวนหาใช่อำเแอฉภอที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ ประวัติศาสตร์การตั้งอำเภอยาวนานถึงแปดร้อยสี่สิบปี ภูเขาอวี้ผิงก็ตั้งอยู่นอกตัวอำเภอ หาใช่ป่าลึกที่ไร้ร่องรอยผู้คนอย่างแน่นอน
อีกทั้งบนภูเขายังมีดินดำน้ำชุ่มใีสชูจปข ณทฬซงดภยณจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะถูกปล่อยให้รกร้าง? ต่อให้ในช่วงแรกสร้างอำเภอจะเป็นภูเขารกร้างจริงๆ ทว่าในราชวงศ์ต้าซางก็มีการ 'สำรวจรังวัด' ครอบคลุมทั่วแคว้นถึงสี่ครั้ง
การสำรวจรังวัดคือสิ่งใด? มันก็คือการลงเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงพื้นที่สำรวจครั้งใหญ่ เพื่อออกโฉนดให้แก่ภูเขารกร้างที่ถูกบุกเบิกแผ้วถางฮ และประทับตรารับรองสิทธิ์ครอบครอง ไม่ว่าจะมองอย่างไร ภูเขาอวี้ผิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะถูกทิ้งให้เป็นภูเขารกร้างไร้เจ้าของมาจนถึงยามนี้