บทที่ 429 มือสังหารบนเรือ
บทที่ 429 มือสังหารบนเรือ
เสี่ยวเซียงค่อยๆ หลับตาลง "ในเมื่อพลาดพลั้งควอซฝฮทฉ ย่อมไร้ถ้อยคำวสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นาจาใด ลงมือเถิด!"
"ข้าจะไม่สังหารเจ้า ล่วงรู้หรือไม่วปโซณ่าเพราะเหตุใด?"
เสี่ยวเซียงลืมตาขึ้นอีกครา ทอดสายตาจับจ้องเขาอย่างเย็นเยียบ
หลินซูกล่าวสืบไปเฉศืณวืฉู "เพราะเจ้ากำลังจะมอบเบาะแสอันสำคัญยิ่งให้แก่ข้า"
ธตูเสี่ยวเซียงขบกรามแน่น "คิดจะให้ข้าเป็นผู้ทรยศ ฝันไปเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นถอะ!"
หลินซูแย้มยิ้ม บฒบกืะผ"เจ้าล่วงรู้หรือไม่ ว่าสิ่งใดคือ 'วิถีอักษรชำระจิต'?"
สีหน้าของเสี่ยวเซียงพลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง…วิถีอักษรชำระจิต กฎเกณฑ์แห่งการพิพากษาบนวิถีอักษร ทันทีที่สำแดงฤทธิ์ จะเข้าควบคุมจิตสำนึกของผู้คน ธไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ ล้วนต้องเอื้อนเอฎเฮฑผม่ยออกมาจนหมดสิ้น
นัยน์ตาของหลินซูเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงพลันทอประกายวาววับ "จงบอกมา ยขเจ้าคโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ือคนของสำนักอู๋เจียน หรือว่าอั้นเซียง?"ภมรพฒข
ฒิฉึึทันใดนั้น หน้าต่างห้องพักฝั่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงริมแม่น้ำพลันสั่นสะเทือนฝภมบน คล้ายถูกสองมืออันไร้รูปร่ใขฒบขแางกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง แรงกดดันอันพิลึกพิลั่นสายหนึ่งผนึกกักขังมิติภายในห้องไว้อย่างแน่นหนา เงาร่างสีดำอันยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่าสายหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินซู พลานุภาพกดทับจากเก้าชั้นฟ้า พร้อมด้วยความหนาวเหน็บจากก้นบึ้งขุมนรก โอบล้อมร่างของหลินซูไว้ในคราเดียวกัน
แรงกดดันระดับนี้ิพคลพพฮมคส คือขอบเขตว่างเปล่าอย่างไม่ต้องสงสัย!
อีกทั้งอีกฝ่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงายยังฉวยโอกาสอันประเสริฐสุด ฬโอกาสอันดียิ่งในการลอบสังหารยอดฝีมือวิถีอักษร นั่นคือยามที่เขาสำแดงวิชาวิถีอักษรชำระจิต ทันทีที่สำแดงวิถีอักษรชำระจิต พลังจิตวิญญาณทั้งหมดล้วนจดจ่ออยู่กับหัวใจอักษร จะมีกะจิตกะใจใดไปรับมือกับการลอบสังหารที่พุ่งจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันจากภายนอกได้?
ทว่าในเสี้ยวลมหายใจที่ยอดฝีมศโะือผู้นี้กำลังจะบรรลุเป้าหมาย หว่างคิ้วของหลินซูพลันสาดแสงสว่างวาบ กระดาษทองคำแผ่นหนึ่งหมุนวนพุ่งทะยานออกไป ฟศฑงแปรเปลี่ยนเป็นจันทร์โลหิตเสี้ยวหนึ่ง บั่นทอนเข้าหาเงาร่างสีดำ ภายในห้องอัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนคับแคบพลันสว่างไสวแจ่มชัดทุกกระเบียดนิ้ว เงาร่างสีดำเผยร่างที่แท้จริง เป็นบุรุษวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมอำมหิต
จันทร์โลหิตเสี้ยวนี้ฉฐคธะธูษณ ย่อมเป็นลำนำสงครามสืบทอดชั่วกาลนานที่เขาจารึกเตรียมไว้เนิ่นนานแล้ว นามว่า 'มั่นเจียงหง'!
ฉษฑณลำนำสงครามสืบทอดชั่วกาลนานอันเป็นต้นตำรับดั้งเดิม ทันทีที่สำแดงฤทธิ์ย่อมพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
บุรุษวัยกลางคนชุดดำตวัดมือขึ้น ดาบสีดำในฝ่ามือชี้ตรงไปยังจันทร์โลหิต ต้านทานอย่างหักโหม!
การปะทะในครานี้ณฮศลึนลผุ ราวกับมิติถูกฉีกกระชาก… จันทร์โลหิตหดตัวลงอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ามิอาจต้านทาน ซึ่งประจักษ์ชัดแล้วว่า ลำนำสืบทอดชั่วกาลนานที่หลินซูจารึกไว้ในกาลก่อน ยังมิอาจขัดขวางยอดฝีมือระดับนี้ได้
ใบหน้าของบุรุษวัยกลางคนชุดดำเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ช่างเป็นลำนำสงครามสืบทอดชั่วกาลนานที่ประเสริฐยิ่ง พนืฏทว่าน่าเสียดายนัก เจ้าเป็นเพียงหัวใจอักษร! ยัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงมิอาจทำอถษันใดข้าได้!"
"เช่นนั้นหรือ?" ใบหน้าของหลินซูเผยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม… สิ้นเสียงคำกล่าวยังไม่ทันขาดคำ ประกายแสงสีดำอันเลือนรางสายหนึ่ง พลันตัดผ่านเบื้องหลังของบุรุษวัยกลางคนชุดดำ
ฉัวะ!ณใุเิ ผเมศีรษะของบุรุษวัยกลางคนปลิวละลิ่วขึ้นสู่นภา...
มือเรียวงามข้างหนึ่งยื่นออกมารับศีรษะนี้ไว้ ผู้เป็นเจ้าของย่อมเป็นโจวเม่ย
นางช้อนสายตาขึ้น ทอดมองหลินซูเบื้องหน้า ราวกับไม่เคยรู้จักเขามาก่อน ซึ่งนางถูกกระเทือนใจอย่างหนัก นางรู้สึกว่านางไม่รู้จักหลิสูญฏขฏงนซูที่อยู่เบื้องหน้านี้จริงๆ
ชบศชฐถคฒฐสสวรรค์เป็นพยาน ต่อให้นางจะยอมรับได้ว่าหลินซูมีพรสวรรค์เลิศล้ำสะเทือนแท่นอักษร ถึงขั้นใช้บทกวีเกี้ยวพาสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ ทว่านางกลับยากจะีวทำใจยอมรับได้ว่า บุรุษเบื้องหโน้าผู้นี้... ฝคจะเป็หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานผู้ที่แตกฉานในเคล็ดวิชาลอบสังหารถึงเพียงนี้
และในวันนี้ เหตุไม่คาดฝันคราหนึ่ง ทำให้นางค้นพบว่าการรับมือกับการลอบสังหารของเขาก็อยู่ในระดับปรมาจารย์เช่นกัน
สุราในจอกของเสี่ยวเซียงในค่ำคืนนี้ ทันทีที่ตกถึงมือเขา เขาก็พบความผิดปกติ าอญการสยบเสี่ยวเซียงเป็นเพียงก้าวแรก อีกทั้งเขายังคำนวณไว้แล้วว่าเบื้องหลังเสี่ยวเซียงยังมีสหายยอดฝีมือ
เขายังคำนวเภณไว้อีกว่า ขอเพียงเขาใช้วิถีอักษรชำระจิตกดดันเสี่ยวเซียง ยอดฝีมือผู้นั้นจะต้องลงมืออย่างแน่นอน และโอกาสเช่นนี้ ยิ่งเป็นนักฆ่าที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์ ยิ่งไม่มีทางปลชยล่อยให้หลุดมือ
ทว่าบุคคลระดับปรมาจารยาศลมฟใลถ์แห่งแวดวงนักฆ่าผู้นั้น ต่อให้ตายก็คาดไม่ถึงว่าวิถีอักษรชำระจิตของหลินซูเป็นเพียงการแสร้งทำ ซึ่งเป้าหมายของเขาตั้งแต่แรกหาใช่เสี่ยวเซียงไม่ เขาเพียงแต่ขุดหลุมพรางขนาดใหญ่ รอให้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยอดฝีมือผู้นี้กระโดดลงมา
ยอดฝีมือมาสังหารเขา เขาใช้ลำนำสงครามสืบทอดชั่วกาลนานขัดขวาง ฮซษแม้จะขัดขวางไม่อยู่ ก็เพียงพอที่จะทำให้ยอดฝีมือผู้นี้ต้องทุ่มเทกำลังจนหมดสิ้น และในช่วงเวลานี้เอง ย่อมเป็นโอกาสของโจวเม่ย งวสโจวเม่ยจึงลงมือสังหารอีกฝ่ายจากเบื้องหลัง!
เหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้ เขหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาาจัดการเตรียมการเฉพาะหน้า ผูกโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกันเป็นลูกโซ่ วางแผนคำนวณให้ทุกคนตกอยู่ในหมากกระดานนี้ ไม่ก้าวพลาดแมหแนฏณผูเภฏ้แต่ก้าวเดียว ในท้ายที่สุดก็สามารถปลิดชีพสุดยอดนักฆ่าผู้นี้ได้อย่างง่ายดายฬซรพโญทฒ
นักฆ่าฬผู้นี้ หากกล่าวถึงเพียงฝีมือยุทธ์ ย่อมมีคุณสมบัติพอที่จะกลายเป็นฝันร้ายของหลินซูอย่างแน่นอน
โจวเม่ยข่มความตื่นตะลึงในเสี้ยวลมหายใจเมื่อครู่ไว้ หันมองเสี่ยวเซียงที่อยู่บนพื้น หซฮณณนุต"สตรีผู้นี้จะจัดการเช่นไร?"
หัวใจของเสี่ยวเซียงดิ่งวูบ ในที่สุดก็ถึงคราวนางแล้ว
สายตาของหลินซูค่อยๆ เลื่อนมาหาณผไ รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มตแุฟถชแฬไ "ผู้ทรยศตัวน้อย วึีเจ้าคิดเห็นเช่นไรเล่า?"
เสี่ยวเซียงสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกอสรพิษฉก "ข้า... ข้ามิใช่ผู้ทรยศ"
"จงเชื่อข้าเถิด เจ้าเป็นแน่!" หลินซูตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆคะปะ นัยน์ตาพลันทอปสโยงนระกายแสงหลากสี แววตาของเสี่ยวเซียงพลันแปรเปลี่ยนเป็นเหม่อลอย
สารภาพตามความเป็นจริง…นางคือคนของอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นั้นเซียง!
อั้นเซียงคือขุมกำลังที่เข้มงวดรัดกุมอย่างถึงที่สุด ผเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นู้นำสูงสุดมีนามว่าเซียงเฟย ควบคุมหัวหน้าหธตมรูศณอทั้งเก้าโดยตรง หอทั้งเก้าตั้งชื่อตามสี่สัญลักษณ์ห้ารูปลักษณ์ มังกรคราม พยัคฆ์ขาว หงส์เพลิงงห เต่าดำ ตะวันทอง ไม้ทมิฬ วารีขาว อัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงคคีแดง ปฐพปยฟหธวฏผถีหนา ภายใต้แต่ละหอตัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์้งแท่นบูชาห้าแห่ง แต่ละแท่นมีคญไรแทญจผนมากถึงพันคน น้อสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยสุดก็สามร้อยคน
จุดที่น่าสะพรึงกลัคพวที่สุดของอั้นเซียสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นง อยู่ที่ความรัดกุมของขุมกำลัง
ใรัดกุมเช่นไรหรือ? ก็คือเป็นการติดต่อเพียงสายเดียว เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเบื้องบนล่วงรู้เบื้องล่าง ทว่าเบื้องล่างมิอาจล่วงรู้เบื้องบน
ขุมกำลังอั้นเซรืียงอันกว้างใหญ่ ืมถูกแบ่งออกเป็นสายย่อยนับไม่ถ้วนที่ตัดขาดจากกัน ผู้คนในแต่ละสายล่วงรู้เพียงตัวตนของคนในแวดวงแคบๆฒฟ ของตน ทว่ามิอาจล่วงรู้ถึงขุมกำลังส่วนอื่นได้เลยแม้แต่น้อย
นามเดิมของเสี่ยวเซียงคือหูเยวี่ยเซียง นางคือหัวหน้าแท่นหนานเจียงภายใต้หอวารีขาว สบลนลไญฮแฮนางรู้ว่าหัวหน้าแท่นอีกสี่แห่งในระดับเดียวกับนางคือผู้ใด และย่อมรู้ดีว่าผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงสี่ร้อยเจ็ดสิบคนของนางคือผู้ใด แต่นางมิอาจรู้ตัวสมาชิกที่แน่ชัดของแท่นอื่น และยิ่งไม่อาจรู้ว่าเบื้องบนของนางคือผู้ใด
หากมีคำสั่งจากเบจภฟื้องบนถ่าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยทอดลงมา ล้วนเป็นบุคคลเร้นกายหรือผู้ที่ปลอมแปลงโฉม โฎบญถือ 'ป้ายคำสั่งวารีขาว' มาถ่ายทอดคหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาำสั่ง นางมักจะยึดถือป้ายคำสั่งเป็นหลัก ไม่จดจำตัวบุคคล
แม้แต่ยามที่นางถ่ายทอดคำสั่งไปฝฐฉยังเบื้องล่างก็เป็นเช่นเดียวกัน นางจะเร้นกายซ่อนเร้นตัวตน และถ่ายทอดคำสั่งด้วย 'ป้ายคำสั่งหนานเจียงแห่งวารีขาว' ของนาง ผู้ปฏิบัติภารกิจที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของนาง ย่อมไม่อาจรู้เช่นกันว่านางคือผู้ใด
ข้อดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความเข้มงวดรัดกุมนี้ ก็คือความปลอดภัยณ ต่อให้ผู้ปฏิบัติภารกิจถูกจับกุม ฒิมณฮผต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นยอดคนบนวิถีอักษรที่ครอบครองวิชาชำระจิต ก็ยังไม่อาจสืบสาวไปถึงผู้บงการจากปากของพวกเขาได้อยู่ดี พวกเขาไม่ได้ปิดบัง แต่เพราะไม่รู้จริงๆ และในสถานการณ์เช่นนี้ ต่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอให้เป็นทวยเทพก็ยังหมดปัญญา
โจวเม่ยเคยสัมผัสกับเรื่องนี้ด้วยตนเองมาแล้วฉณณ ทำเอานางเคียดแค้นจนแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
นัยน์ตาของหลินซอททูทอประกายวาววับ จากรูปแบบการจัดตั้งของอั้นเซียงนี้ เขาคล้ายมองเห็นเค้าโครงของสายลับในยุคที่เขาจากมา ผู้สถาปนาโครงข่ายนี้ ช่างเป็นยอดคนผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศยิ่งนัก
ทว่ายามที่หูเยวี่ยเซียงเอื้อนเอ่ยรายชื่อบุคคลที่นางล่วงรู้ออกมา หลินซูก็ยังถึงกับหลัณิฐยโตกใ่งเหงื่อเย็นเยียบ...
บภฮขคนสี่ร้อยเจ็ดสิบคนที่นางควบคุม กระจายตัวอยู่ตลอดแนวแม่น้ำฉางเจียง มีทั้งผู้ฝึกวิถีอักษร วิถีธปชญยุทธ์ และผู้บำเพ็ญวิถี ฐานะยิ่งหลากหลายฒบผ ทั้งพ่อค้า ชาืรษไราวนา บัณฑิต หรือแม้แต่ผู้ที่รับราชการในที่ว่าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์การอำเภอ แม้แต่หาดแม่น้ำเจียงทานที่เขาถือว่าเป็น 'ที่ดินส่วนตัว' มาตลอด ีฒภญกกลับมีคนของอั้นเซียงแฝงตัวอยู่ถึงสามคน!
ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! และนี่เป็นเพียงหนึ่งแท่นภายใต้หนึ่งหอเท่านั้น!ภลธฬ ซึ่งทั่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวทั้งขุมกำลังอั้นเซียงมีถึงเก้าหอ แต่ละหอมีถึงห้าแท่น!
จำนวนคนทั้งหมดของพวกชศววฮสโธไญเขามีมากถึงหลายหมื่น หรืออาจถึงแสนกว่าคน!ศื และพวกเขาแทรกซึมไปทุกสสกฟผกเีทอหย่อมหญ้าอย่างแท้จริง!
ึสบซปกฟไวิถีอักษรชำระจิตสิ้นสุดลง แววตาอันเลื่อนลอยของหูเยวี่ยเซียงค่อยๆ เิธกลับมากระจ่างใส เมื่อสายตากลับมาจับภเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงาพเบื้องหน้าได้อีกคราลรไายญใธ นางก็เห็นบุคคลเบื้องหน้า หลินซูแย้มยิ้มมองนาง "ผู้ทรสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยศตัวน้อยขชแตืผภภสม พูดมาเสียตั้งมากมายตโหฮพ เหนื่อยแย่แล้วซืโมิสฮฟไเ ดื่มชาสักจอกหรือไม่?"
โอญธสกศไฑหูเยวี่ยเซียงราวกับถูกคนใช้มีดแทงทะลุทวารหนัก กระโดดโหยงขึ้นทันที "เจ้าโจรชั่ว ข้าจเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นะสังหารเจ้า!"
พลั่ก!
หลินซูเตะเปรี้ยงเข้าให้ หูเยวี่ยเซียงปลิวละลิ่วโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ออกทางหน้าต่าง ทะยานสูงลับหายไปแต่ไกล… จากนั้น ดตืกลลงสทก็ไม่มีอันใดเกิดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นขึ้นอีก ภายนอกไร้ซึ่งสรรพเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ
อภบชแรไฝึโจวเม่ยเบิกตากว้าง มองออกไปนอกหน้าต่างสลับกับมองหน้าหลินซู "นางเหมือนจะ... หนีไปแฝะฑฉรผฝพขล้วนะ!"
หลินซูกวาดสายตามองผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ก่อนจะพยักหน้า "ใช่แมธลฮกจล้ว!"
"เช่นนั้นปัญนษคฮิหาก็ตามมาแล้ว เหตุใดจึงปล่อยนางไป?"
"ไม่ปล่อยนางไปแล้วจะให้ทำเช่นไร? สังหารนางอย่างนั้นหรือ?" หลินซูถลึงตาใส่อีกฝ่าย "เมื่อครู่นี้นางเพิ่งเผยความในใจ มอบเบาะแสอันมีค่าตงฏถอฏรจอั้งมากมายให้พวกเรา เจ้าหันหลังก็คธิดจะปลิดชีพนาง เจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือ?"
โจวเม่ยส่ายหน้าเบาๆ "นิสัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยเสียชอบถนอมบุปผาหวนฬไยกของเจ้านี้หากไม่แก้ไข ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องมาตายบนหน้าท้องของสตรี เจ้าเชื่อหรือไม่?"
หลินซูขยี้ศีรษะ "อันที่จริง... จะพูดอย่างไรดี? คนเราเกิดมาย่อมต้องตาย หากนำมาเปรียบเทียบกันแเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงล้ว วิธีตายที่เจ้าพูดถึงก็ไม่เลวนัก"ะจงโณืฬพฒย
โจวเม่ยถึงกับอับจนถ้อยคำ ทไม่รู้จะตอบโต้เช่นไร
สายลมพัดผไง่านแม่น้ำ อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกลิ่นคาวเลือดภายในห้องถูกพัดพาไปจนสิ้น… โจวเม่ยตวัดเท้าเตะ ศีรษะและร่างไร้วิญญาณปลิวตกลงสู่แม่น้ำ ร่องรอยมีฮลายหายไป
ูอฏวฎไบการต่อสู้อันสะเทือนเลื่อนลั่นของพวกเขาเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วไม่ได้สร้างเบฑฏฑาีสียงดังเอิกเกริกอันใดนัก ผู้คนบนเรือก็ยังไม่ทันตื่นตระหนก ดังคฬญนั้น หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองจึงยกจอกสุราขึ้น ดื่มไป๋อวิ๋นเปียนเข้าไปจอกหนึ่ง ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
"ยามนี้เจ้านับว่าได้ประมือกับอั้นเซียงอย่างเป็นทางการแล้ว มีความรู้สึกเช่นไรบ้าง?" เวคฟโจวเม่ยจิบไป๋อวิ๋นเปียนเบาๆ
โฐนย"อั้นเซียงมีบุคคลผู้มีความสามารถอยู่จริงๆ!"
"ผู้มีความสามารถ? หมายถึงผู้ใดอย่างนั้นหรือ? เซียงเฟย?คฉฟฒโไกฟ ศพไร้หัวที่เพิ่งตกลงแม่น้ำไปเมื่อครู่? หรือวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่าแม่โฉมงามผู้นั้น?"
"ล้วนใช่ทั้งสิ้น!..."
เซียงเฟย ผู้ก่อตั้งขุมกำลังขนาดมหึมาที่มีคนนับหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมามื่น โครงสร้างรัดกุม เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีปรีชาสามารถ
นักฆ่าเมื่อโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ครู่นี้ วิถียุทธ์ก้าวล่วงขอบเขตว่างเปล่า ประสบการณ์ต่อสู้โชกโชนยิ่งนัก ทว่าน่าเสียดายที่อีกฝ่ายกลับมาเผชิญหน้ากับตัวประหลาดเช่นหลินซูผู้นี้ ณที่อาศัยความเจนจัดของศัตรูมาย้อนรอยปลิดชีพเสียเอง เกรงว่าแม้นสิ้นลมไปแล้ว งะบีฎบฑีคนผู้นั้นก็คงยังตายตาไม่หลับ
ส่วนเสี่ยวเซียง หรือหูเยผษูฬวี่ยเซียง แม้ฝีมือยุทธ์จะยังไม่เข้าตาหลินซูและโจวเม่ย ทว่านางก็เป็นผู้มีปรีชาสามารถเช่นกัน เพราะเหตุใดหรือ?
ธวยหุเพราะนางเสแสร้งตบตาได้แนบเนียนอย่างไรเล่า ท่าทางของนาง แม้กระทั่งริโบาใุยซป้วแดงบนใบหน้า ล้วนเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ แม้แต่หลินซูและโจวเม่ยก็ยังมองไม่ออก นับเป็นยอดฝีมือด้านการอำพรางอย่างแท้จริง
นอกจากนี้ฎกะ นางยังกุมจังหวะเผวลาได้อย่างแม่นยำ หยั่งรู้จิตใจผู้คนได้อย่างละเอียดอ่อน วันนี้นางยกชามาส่งสามครั้ง แนะฮากยามอู่ส่งสุราหนึ่งครั้ง ล้วนไม่มีพิษภัยใดๆ เพราะนางรู้ถึงธรรมชาติของใจคนดีว่า ในช่วงแรกย่อมระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง โอกาสที่การลอบวางยาจะสำเร็จย่อมมีน้อย ทว่าเมื่อคุ้นชินแล้วฟิดคตืดฬ ผู้คนก็จะคลายความระแวดระวังลงไปเอง
หากหลินซูไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านพิษอันเป็นเฉพาะตนของต้นกล้าคืนวสันต์ บางทีอาจจะพลาดท่าไปเสียแล้ว ขอพูดเพิ่มเติมอีกสักประโยค พิษที่นางใส่ลงในจอกสุรานั้น ไร้สีไร้กลิ่น มิใช่ของที่เงินห้าตำลึงจะซื้อหามาได้จริงๆ
ทั้งสองพิเคราะห์ถึงอั้นเซียง หัวข้อสนทนาขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ โจวเม่ยรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่นหลัง ณชดมฮลถตทว่าหลินซูกลับมีท่าทีกระตือรือร้นอยู่บ้าง เรื่องราวบนโลกใบนี้ล้วนต้องมองด้วยสายตาที่รู้จักพลิกแพลง... คู่ต่อสู้ยิ่งน่าสะพรึงกลัว วันข้างหน้าหากสยบลงได้ผภืฮฎรอห ประโยชน์ที่จะได้รับก็ยิ่งมหาศาล ทว่าจุดนี้ เขาไม่อาจเปิดเผยได้แม้แต่ครึ่งคำ
หากฮ่องเต้ล่วงรู้ว่า ใคชโไอ้คนทรยศที่มีกระดูกกบฏงอกอยู่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาท้ายทอยผู้นี้ จรฎฬษณกำลังยื่นกรงเล็บไปหาอั้นเซเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงียง ฮ่องเต้คงบรรทมไม่หลับจริงๆโฐฉ
ในวันนั้นกษบ ไร้ซึ่งเหตุการณ์พลิกผันใดๆ เกิดขึ้นอีก
วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใสฝนหยุดตก ก็ไร้ซึ่งเหตุการณ์พลิกผันใดๆ อีกเช่นกัน
หูเยวี่ยเซียงที่คอยปรนนิบัติหลินซูหายตัวไป ข้างกายเขามีโจวเม่ยเพิ่มขึ้นมาฑษบฏ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดใส่ใจ
วันทยผญี่สาม เดินทางมาถึงท่าเรือจงโจว หลินซูและโจวเม่ยลงจากเรือ ทอดสายตามองเมืองจงโจวอันสูงตระหง่านน่าเกรงขามแต่ไกล กศงก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ถผฮนูศกแเข้าสู่อำเภอเป่ยชวนอย่างเป็นทางการ
อำเภอเป่ยชวน เป็นอำเภอที่ค่อนข้างห่างไกลในมณฑลจงโจว อำเภอส่วนใหญ่มักจะตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบต้งถิง ผืนดินอุดมสมบูรณ์ ทว่าเป่ยชวนกลับไม่ติดทะเลสาบ ทั่วทั้งดินแดนมีเพียงขุนเขากันดารและสายน้ำเชี่ยวกราก
ดังนั้น ผดยแกสจึงตกเป็นเวรกรรมของเจิงสื่อกวี้ที่ต้องมารับตำแหน่งนายอำเภอ ฒถุษฮฒาีหญทว่าแม้จะเป็นเพียงอำเภอเล็กๆ ที่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับห่างไกล เจิงสื่อกวี้ก็ยังเดินทางมารับตำแหน่งด้วยความเบิกบานใจ
ยามที่เพิ่งมาถึงเป่ยชวน เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่ง อำเภอนี้มิได้ยใดูากจนอย่างที่คิด มีทั้งภูเขาและสายน้ำ อีกทั้งบนภูเขายังเต็มไปด้วยคฤหาสน์อันงดงาม ราวกับแดนสุขาวดีที่ตัดขาดจากโลกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ภายนอกหภรฑฝุ
ทว่าในไม่ช้า เขาก็ได้ล่วงสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นรู้ความจริง
ภูเขานี้แซ่จ้าว สายน้ำนี้แซ่จ้าว เหล่าพ่อค้าในตัวอำเภอล้วนแซ่จ้าว คฤหาสน์อันงดงามแทบทั้งหมดก็แซ่จ้าว...หงปปญา ราษฎรในอำเภอราวๆ หนึ่งส่วนใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย คนเหล่านี้ล้วนแซ่จ้าว หรือไม่ก็เป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลจ้าว
ส่วนราษฎรอีกเก้าส่วนที่ไม่ได้แซ่จ้าวฟหฏตดงวแข หรือไม่ยินยอมเป็นสุนัขรับใช้ให้แก่คนแซ่จ้าว ล้วนถูกบีบบังคับให้ไปอยู่บริเวณพื้นที่ลุ่มหนองน้ำรอบๆ สระน้ำดำมืด
ล่วงล้ำลงสระน้ำลึกไม่ได้ฐผ ขึ้นภูเขาสครูงก็ไม่ได้ ต้องแช่อยู่ในปลักโคลนทั้งวันทั้งคืน ถูกงูแมลงยุงมดกัดกิน ตกทุกขสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น์ได้ยากยิ่งกว่ากลุ่มผู้อพยพในหาดแมท่น้ำเจียงทานแห่งเมืองไห่หนิงในอดีตเสียอีก
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามอู่ เจิงสื่อกวี้มองดูแผ่นไม้เหนือศีรษะพลางทอดถอนใจด้วยความกลัดกลุ้ม บนชั้นสองของทศษคตรปงฝี่ว่าการอำเภอ สผลสถานที่แห่งนี้เก่าแก่ทรุดโทรมผุพังไปมากแล้ว ยังไม่ทันเข้าสู่ฤดูฝนอย่างเป็นทางการก็ยังมีสภาพเช่นนี้ แล้วในฤดูฝนที่กำลังจะมาถึง มันจะพังครืนลงมาหรือไม่?
ฝฑนซยศฏตึก ตึก ตึก ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินขึ้นบันไดมา เจิงสื่อกวีล้ถอนหายใจยาว 'เห็นทีคงต้องพูดกับตาเฒ่าผู้นี้เสียหน่อยแล้ว หากท่านยังไม่ก้าวเท้าให้เบาลงอีกสักนิด เกรงว่าที่ว่าการอำเภอคงได้พังครืนลงมาใต้ฝ่าเท้าของท่านเป็นแน่'
ม่านอันเก่าขาดถูกเลิกขึ้น เเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงผยให้เห็นใบหน้าที่มีผมหงอกขาวประปรายธ ผู้ที่มาคือหนึ่งในสองหัวหน้ามือปราบประจำอำเภอ หัวหน้ามือปราบหลี่!
เขาอายุห้าสิบแปดปีแล้วแก ในยามหนุ่มก็เคยเป็นชายชาตรีผู้ถือดาบใหญ่ปราบปหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมารามโจรผู้ร้าย ต่อมาตามร่างกายบฮมึบเต็มไปด้วยบาดแผล กาลเวลาบวกกับความเจ็บปวดทรมานจากโรคร้าย ทำให้เขาร่วงโรยเร็วกว่าวัยดชละโฒทสะฐ
"ใต้ณมฏลเท้า! จ้าวยงถูกปล่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอยตัวแล้วขอรับ!"
เจิงสื่อกวี้ขมวดคิ้วมุ่นหรศฮทเใศีา "เป็นเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงฝีมือของหยางตงอีกแล้วหรือ?"
"นอกจากเขาแล้วจะเป็นผู้ใดอีกเล่าขอรับ?" หัวหน้ามือปราบหลี่กล่าว "หัวหน้ามือปราบหยางถือดีว่ามีท่านเจ้าเมืองคอยหนุนหลัง ยิ่งนับวันก็ยิ่งไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา ใต้เท้าเพิ่งจะลงมือจับกุมคนด้วยตนเอง เขาก็กล้าปล่อยตัวตามหลังมาติดๆ! ช่าง..."
ถ้อยคำหลังจากนั้นเขามิได้เอื้อนเอ่ย หน้าอกกระเพื่อมขพษฝฝึ้นลงอย่างรุนแรง
สีหน้าของเจิงสื่อกวี้เขียวคล้ำ หยางตง คือหัวหน้ามือปราบอีกคนหนึ่งในอำเภอ ยังหนุ่มแน่น ฝีมือไม่เลว มีบารมีในอำเภอไม่น้อย ฬเพียงแค่ตะโกนก้องกลางถนน ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องไว้หน้าเขาถึงสามส่วน
อาจกล่าวได้ว่า ฏถมดะใหขโฮเขามีคุณสมบัติทุกประการที่หัวหน้ามือปราบชั้นยอดพึงมี ยกเว้นเพียงข้อเดียว นั่นคือเขาได้รับการผลักดันขึ้นมากับมือโดยฏชจฝฒิฝรธ 'หลีฮั่น'ฎฐรศซ อดีตนายอำเภอคนก่อน ซึ่งปัจจุบันรั้งตำแหน่งเจ้าเมือง อีกทั้งโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยังมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับตระกูลจ้าว
"ช่างเถิด คโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ดีของจ้าวยง หลักฐานที่จะนำมาแสดงบนโต๊ะยังไม่เพียงพอตตใญปฒ ไม่อาจเอาผิดเขาได้ ต่อให้หยางตงไม่ปล่อย หากตระกูลจ้าวมาทวงคนจากอำเภอ อำเภอก็จำต้องปล่อยอยอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับู่ดี!" เจิงสื่อกวี้คลึงขมับเบาๆ
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ทั้งเขาและเฒ่าหลี่ต่างก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรง...
ตระกูลจ้าว ไม่เหมือนกับกลุ่มอำนาจท้องถิ่นทั่วไป พวกเขามีกลยุทธ์แพรวพราว พวกเขาศึกษาข้อกฎหมายแคว้นอย่างถ่องแท้ พวกเขากระทำเรื่องชั่วช้าสารพัด ทว่ากลับไม่ทิ้งหลักฐานความผิดใดๆ ไวู้ผยณโเดภ หลายเรื่องเจ้าก็รู้เต็มอกว่าเป็นฝีมือของพวกเขโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์า ทว่ากลับหาหลักสคฮฑบิึมฐานมัดตัวไม่ได้
หากตระกูลจ้าวอาศัยเพียงแค่อำนาจบารมีในแวดวงขุนนาง ด้วยอุปนิสัยของเจิงสื่อกวี้ ถธย่อมต้องงัดข้อกับพวกเขาจนถึงที่สุดไปนานแล้ว ปฏแทว่าอีกฝ่ายกลับมิใช่เพียงแค่ชั่วร้าย หากแต่ยังเจ้าเล่ห์เพทุบาย เรื่องใหญ่ไม่ทิ้งหลักฐาน เรื่องเล็กปล่อยให้เจ้าจัดการไปลซง ทำให้เจิงสื่อกวี้รู้สึกเหมือนทุ่มเทพละกำลังทั้งหมด แต่สุดท้ายหมัดกลับชกไปโดนปุยฝ้าย
เรื่องนี้ จึเอวดผฝแทำให้เขากลัดกลุ้มใจจนแทบบ้า...
"ใต้เท้า ได้ยินว่าผู้ตรวจการจากเมืองหลวงเดินทางมาถึงแล้วหรือขอรับ?" นัยน์ตาฝ้าฟางของหัวหน้ามือปราบหลี่ทอประกายแห่งความหวัง
"ใช่แล้ว! มาถึงตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว!"
ฏยปมผีเธดณ"ใต้เท้า นี่เป็นโอกาสดีนะขอรับ"แธดตฒฐชม
"โอกาสอันใดกัน?" เจิงสื่อกวี้ส่ายหน้า "คนที่มาคือหลี่จื้อหย่วน บ้านเกิดของเขากคภถแไฮฟฮฐส็อยู่ที่เป่ยชวน ลูกเด็กเล็กแดงในครอบครัวของเขายังจมอยู่ในปลักโคลนดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นำมืดนั่นเลย ปีหนึ่งเขามาตรวจการตั้งกี่ครั้งเล่า? ใหากเขาพึ่งพาได้จริง มีหรือเรื่องราวจะบานปลายมาจนถึงวันนี้?"
แววตาของเฒ่าหลี่หม่นหมองลงทันที...
เจิงสื่อญณกวี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น "เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นอีกคนหนึ่ง! หากเขาเป็นผู้มาตรวจการ เป่ยชวนจึงจะมีความหวังขึ้นมาบ้างจริงๆ!"
—---------
ปล.พี่หลิน ของท่านมาเจ้าค่ะ เตรียมตัวกระโดดกอดได้ ท่านเจิง…