บทที่ 296 ร่องรอยสหายเก่า

"จี้หยกนั่นสำคัญกับเจ้ามากหรือ"

จางหยางถามขึ้นอย่างลอยๆ โดยไม่ได้คาดหวังคำตอบอะไรมากจากทาโน

แต่ไม่รู้ว่าเพราะทาโนรู้สึกท้อแท้กับการหาจี้หยกไม่เจอหรืออย่างไร เขาถึงเอ่ยปากขึ้นว่า

“หากข้ามีจี้หยกนั้น ข้าก็จะสามารถช่วยพี่ชายและพรรคพวกของข้าได้”

จางหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย จี้หยกนั้นมีพลังอำนาจมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

หรืออาจเป็นเครื่องหมายแสดงตัวตนอย่างใดอย่างหนึ่ง

ทาโนหลับตาลง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ข้าขออยู่คนเดียวสักพัก”

ดูเหมือนเขาต้องการความเงียบ

จางหยางไม่พูดอะไร เพียงแต่ค่อยๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

นอกบ้าน จางเฒ่ากำลังจัดเรียงสมุนไพรที่ตากอยู่บนชั้น

จางหยางเดินเข้าไปช่วยจัดสมุนไพร

“ท่านปู่ ข้าให้คนสืบข่าวมาแล้ว ดูเหมือนว่าทาโนจะเป็นหนึ่งในกลุ่มที่พยายามลอบสังหารองค์ชายอัน”

“ลอบสังหารองค์ชายอัน?” ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เรื่องการลอบสังหารองค์ชายอันนั้นเขาเคยได้ยินมาแล้ว “แล้วมีเรื่องอะไรอีกไหม?”

“นอกจากเขา ยังมีอีกหกคนที่ทหารราชองครักษ์จับได้”

“ทราบไหมว่าพวกเขาเป็นใคร?”

“ข้าให้คนสืบอยู่ แต่ยังไม่ได้ข่าวขอรับ” จางหยางส่ายหัว

หลังจากจัดสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว จางเฒ่าก็เดินเข้าไปในห้องเล็กๆ อีกห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรที่ตากแห้งและเตรียมไว้ รวมถึงตำราแพทย์และอุปกรณ์อีกมากมายวางเรียงรายบนโต๊ะ

จางหยางมองเห็นว่าปู่ของตนเองเลือกสมุนไพรบางชนิดใส่ลงในครกหินและเริ่มบด

“ท่านปู่ ท่านจะทำยาอีกหรือขอรับ?”

เขาครุ่นคิด เพราะระยะนี้ไม่เห็นมีคนป่วยคนไหนต้องใช้ยาชนิดนี้

“ข้ากังวลว่าทาโนะจคิดทำเรื่องโง่ๆ” ผู้เฒ่าจางบดสมุนไพรต่อด้วยความสงบ

จางหยางรู้สึกแปลกใจยิ่งขึ้น จึงถามขึ้น “ท่านปู่ ทำไมท่านถึงดูแลทาโนมากขนาดนี้ขอรับ”

“เขา...อาจรู้จักสหายเก่าของข้า”

“ท่านปู่รู้ได้อย่างไรขอรับ” จางหยางถามด้วยความแปลกใจ

หากพวกเขารู้จักกันจริง ทำไมท่านปู่ไม่บอกเรื่องนี้กับทาโน

ผู้เฒ่าจางดูเหมือนไม่อยากปิดบังจางหยางอีกต่อไป เขาเดินไปที่ตู้ข้างห้อง หยิบกล่องผ้าต่วนเล็กๆ ออกมาและเปิดออก ด้านในกล่องมีจี้หยกอยู่

โดยสัญชาตญาณ จางหยางนึกถึงจี้หยกที่ทาโะกำลังตามหา

“ท่านปู่ จี้หยกนี้...”

“ข้าเห็นจี้หยกนี้อยู่กับทาโน หากไม่เช่นนั้น เจ้าว่าทำไมข้าที่แก่ปูนนี้ถึงต้องเข้าไปพัวพันเรื่องนี้อีก”

ผู้เฒ่าจางมองออกว่าจางหยางยังคงข้องใจที่เขาเลือกช่วยทาโน

“อย่างนี้นี่เอง…ท่านปู่ ทาโนบอกให้ข้าช่วยหาจี้หยกนี้ให้เขา บอกว่ามันสามารถช่วยชีวิตได้”

จางหยางเล่าคำพูดของทาโนโดยไม่ปิดบัง

ผู้เฒ่าจางลูบจี้หยกพลางครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วจับจี้หยกไว้ในมือ “ข้าไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์เช่นไร แต่หากทาโนบอกเช่นนั้น การคืนมันให้เขาคงจะดีกว่า”

แต่ก่อนหน้านี้ทำไมท่านปู่ถึงไม่คืนมันให้ล่ะ จางหยางครุ่นคิดในใจ

หากทาโนไม่บอกว่าจี้หยกสำคัญ ท่านปู่จะไม่คิดคืนให้เลยหรือ? เขาอดคิดไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ของท่านปู่กับ ‘สหายเก่า’ นี้จะมีความหมายมากกว่าที่เห็น ท่านปู่ไม่เคยแต่งงานหรือมีใครเลยมาตลอดชีวิตนี้

ถึงแม้จะตั้งใจคืนจี้หยก แต่ผู้เฒ่าจางก็ยังไม่รีบ เขาบดสมุนไพรจนเสร็จและจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปยังห้องของทาโน

จางหยางเดินตามหลังเขาอยู่เงียบๆ รู้สึกว่าท่านปู่เอาจริงกับจี้หยกนี้ยิ่งกว่าที่จะสนใจเรื่องของคนเสียอีก

“ผู้เฒ่าจาง ข้า…จะจากไปแน่นอน ไม่ทำให้พวกท่านเดือดร้อน!”

เมื่อเห็นผู้เฒ่าจางเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม ทาโนก็รู้ว่าคงปิดเรื่องลอบสังหารองค์ชายอันไว้ไม่มิด และคิดว่าผู้เฒ่าจางคงจะไล่เขาออกไป

ทาโนพยายามลุกขึ้น แต่มันเกินกำลังของเขา

ผู้เฒ่าจางยื่นมือออกมาอย่างช้าๆ และเผยให้เห็นจี้หยกที่ทาโนตามหา

ทาโนหยุดการเคลื่อนไหว มองจี้หยกในมือของผู้เฒ่าจางอยู่นานเพื่อยืนยันว่าใช่ของเขาจริงๆ

“จี้หยกนี้…”

ทาโนเงยหน้ามองผู้เฒ่าจาง เขาไม่คิดว่าจางหยางจะเป็นคนหาเจอ แต่มันกลับดูเหมือนว่าเขาจะเก็บไว้ตั้งแต่ต้น

“ตอนนั้นเจ้าหมดสติ ข้าก็ไม่คิดจะสนใจเจ้า แต่พอเห็นจี้หยกนี้ มันช่างเหมือนกับของสหายเก่าของข้าไม่มีผิด”

ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอาลัย สหายเก่าจากไปนานแล้ว แต่ร่องรอยของนางกลับปรากฏอยู่ทุกหนแห่ง ทำให้เขารู้สึกว่าตนกับนางคงมีวาสนาต่อกัน

ผู้เฒ่าจางเอามือกุมขมับอย่างหนักใจ สีหน้าของเขาเช่นนี้ชัดเจนว่าเขารู้สึกยินดีในใจจริงๆ

หากสหายเก่าคนนี้ไม่ใช่คนที่ท่านปู่รักล่ะก็ เขาขอกินสมุนไพรแห้งที่วางอยู่ข้างนอกนั่นทั้งหมด!

ทาโนฟังคำอธิบายของจางเฒ่า ตาเบิกกว้างเล็กน้อย สหายเก่าหรือ?

จี้หยกนี้…

ทาโนมองมันอยู่นาน จี้หยกนี้พี่ฟานอวี่ให้เขา บอกว่าให้ใช้จี้หยกนี้ไปที่หอเจินเป่าก็จะได้รับการช่วยเหลือ แต่ทาโนไม่เคยรู้ว่ามันมาจากไหน

แต่เขารู้ว่ามันเป็นของคนเผ่าซี บางทีสหายเก่าของจางเฒ่าอาจจะเป็นคนเผ่าซีเช่นกัน?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ทาโนก็มีแววตาที่ระมัดระวัง เขารู้ว่าเรื่องเผ่าซีไม่ควรถูกเปิดเผยออกไป

“ท่านผู้เฒ่า จี้หยกนี้สำคัญกับข้ามาก ท่านช่วยคืนมันให้ข้าได้หรือไม่ เมื่อข้าหายดีแล้ว ข้าจะตอบแทนท่าน”

"หากข้าต้องการให้เจ้าตอบแทน ข้าคงไม่ช่วยเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว"

ผู้เฒ่าจางมองออกว่าทาโนมีบางอย่างที่ปิดบังอยู่ แต่เขาไม่พูดอะไรอีก วางจี้หยกไว้ข้างหมอนของทาโน

“เก็บจี้หยกนี้ไว้ให้ดี เรื่องอื่นข้าไม่ถามอีก”

“…ขอบคุณท่านผู้เฒ่า”

ทาโนยื่นมือออกมาอย่างยากลำบากและกำจี้หยกไว้แน่น ความรู้สึกในใจเขาเริ่มสงบลง

ตราบใดที่จี้หยกยังอยู่ โอกาสก็ยังไม่หมด!

——

หลังพักเที่ยง ซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลโจวเพื่อพบกับฉินซิ่ว

บ้านที่ตระกูลโจวอาศัยอยู่ตอนนี้เป็นของขวัญที่ซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นมอบให้ แต่ที่จริงนางให้เพียงบ้านเปล่าๆ สิ่งของภายในบ้านทั้งหมดนั้นฉินซิ่วเป็นคนจัดเตรียมเอง

ฉินซิ่วเป็นภรรยาที่รู้จักจัดการบ้านเรือนดี บ้านที่เคยโล่งจึงมีชีวิตชีวามากขึ้น

“เล่อหยุ่น เจ้าคิดว่าข้าแต่งตัวแบบนี้ดีหรือไม่”

ฉินซิ่วดึงเสื้อผ้าที่สวมอยู่ด้วยความไม่มั่นใจ นี่เป็นชุดใหม่ที่นางตัดมา

ในเวลาที่ต้องออกไปพบผู้คน หากยังใส่เสื้อผ้าเก่าอยู่ คงจะโดนค่อนขอดแน่นอน

ซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นมองไปที่ฉินซิ่ว ชุดสีน้ำตาลช่วยเสริมให้ฉินซิ่วดูภูมิฐาน เนื้อผ้าก็ดีและเหมาะสมกับงานที่ต้องไปพบผู้คน

“ดูดีมาก ชุดนี้เหมาะกับเจ้ามาก”

“อย่างนั้นก็ดีแล้ว”

น้ำเสียงจริงใจของซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นทำให้ฉินซิ่วรู้สึกผ่อนคลาย

ฉินซิ่วหันไปให้หยาหยาสวมเครื่องประดับให้อีกเล็กน้อย และก็เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย

ก่อนออกจากบ้าน ฉินซิ่วก็เริ่มกังวลอีกครั้ง

“เล่อหยุ่น หากข้า…”

ซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นจับมือฉินซิ่วที่เย็นเฉียบ ส่งผ่านความอบอุ่นไปให้

ทำให้ฉินซิ่วค่อยๆ รู้สึกผ่อนคลายลง

“ในเมื่อเจ้าเป็นภรรยาของจอหงวนแล้ว เจ้าก็ต้องเตรียมใจรับสิ่งเหล่านี้ให้ได้ อย่ากลัวไปเลย หากไม่เช่นนั้น เจ้าจะดูถูกจอหงวนของเจ้ามากไปไหม?”

คำพูดของซุนเล่อหยุ่นอวิ๋นทำให้ฉินซิ่วเข้าใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะยังไม่กระจ่าง แต่ใจก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก