บทที่ 1625: คำสาปถ่ายโอน
บทที่ 1625: คำสาปถ่ายโอน
บทที่ 1625: คำสาปถ่ายโอน
โรงแรม
ห้องชุดหมายเลข 6707
ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า กงเป่ายังคงทำท่าทางเหมือนถูกพิษอยู่ในอ้อมแขนของผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง
“ซุนซุน!”
ซุนเป่าทำหน้าตื่นตระหนกทันที
เจ้าสี่เป็นอะไรไปน่ะ เจ้าสี่!
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่าร้องเรียกลู่เป่าอย่างร้อนรน
ทันใดนั้น อัญมณีบนหน้าผากของลู่เป่าก็ส่องแสงสีฟ้าลึกลับออกมา
แต่เพียงวินาทีต่อมา กงเป่าก็ลืมตาขึ้น กระพือปีกบินไปอยู่ข้างๆ แล้วร้อง “กงฉิว” หนึ่งครั้ง
มันไม่ได้เป็นอะไรเลย เมื่อครู่เป็นเพียงการแสดงเท่านั้น กงเป่าทำหน้าเรียบเฉย ไม่มีเค้าของอาการถูกพิษหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว
“ซุน…”
เสียงของซุนเป่าขาดห้วงกลางประโยค
ลู่เป่าชะงักไปเล็กน้อย แสงจากอัญมณีบนหน้าผากก็ดับลง ส่วนหยาเป่ากับพวกก็ทำหน้างงเหมือนไก่ตาแตก
“ชิงชิง”
ชิงเป่าทำหน้าชื่นชมอย่างจริงใจ แล้วร้องขึ้นมาเพื่อสื่อว่า “แสดงได้เก่งมาก”
เฉียวซางกระแอมเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันเป็นคนบอกให้กงเป่าหาข้ออ้างออกมาเอง”
“ย่าห์ ย่าห์?”
หยาเป่าทำหน้าไม่เข้าใจแล้วร้องถามว่าทำไม
“เพราะชาราร่าบอกฉันว่าตัวตลกปีศาจบริสุทธิ์มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล” เฉียวซางตอบ
พอได้ยินแบบนั้น ชาราร่าก็รู้สึกซาบซึ้งในใจที่มนุษย์คนนี้เชื่อใจตนมากขนาดนี้
“ซุนซุน?”
ซุนเป่าชะงักไปเล็กน้อย ทำหน้าตกใจเหมือนไม่อยากจะเชื่อ แฟนคลับของมันจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลได้ยังไงกัน พอมองไปที่ชาราร่า มันก็แอบหวังว่าจะได้รับคำตอบ
“ช่าช่า”
“ช่าช่า”
ชาราร่าทำหน้าจริงจังแล้วร้องสองครั้งติดต่อกัน
ในความทรงจำที่สืบทอดมาของมัน มีบันทึกไว้ว่า สัตว์อสูรธาตุผีมีทักษะคำสาปชนิดหนึ่ง สัตว์อสูรที่มีธาตุเดียวกันสามารถใช้ “รูปถ่ายคู่พร้อมลายเซ็น” เพื่อย้ายพลังงานบางส่วนจากสัตว์อสูรที่อยู่ในรูปให้มาสะสมอยู่ในร่างของตัวเองได้ภายหลัง อีกทั้งยังสามารถย้ายกลิ่นอายบางอย่างจากตัวเองไปสู่สัตว์อสูรที่เซ็นชื่อได้อีกด้วย
“ซุนซุน?!”
ซุนเป่าช็อกสุดขีด พอเข้าใจความหมายก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ อะไรนะมีคำสาปแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ
“ช่าช่า”
ชาราร่าพยักหน้า มันก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าตัวตลกปีศาจบริสุทธิ์จะใช้คำสาปนี้หรือไม่ แต่เพื่อความปลอดภัย ทางที่ดีคืออย่าไปถ่ายรูปคู่พร้อมเซ็นชื่อให้มันเลยจะดีกว่า
เฉียวซางถึงกับตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่องคำสาปแบบนี้ พอได้สติกลับมา เธอก็ถอนหายใจโล่งอกแล้วพูดว่า
“โชคดีที่เธอสังเกตเห็นได้เร็ว ไม่อย่างนั้นต่อให้ซุนเป่าโดนคำสาปก็คงไม่รู้ตัว”
ถึงแม้หยาเป่าจะมีความสามารถในการลบล้างคำสาป แต่ถ้าไม่ใช้เพลิงศักดิ์สิทธิ์ส่องไปที่เป้าหมาย ก็ไม่มีทางมองเห็นเลยว่าโดนคำสาปอยู่หรือไม่
แม้นี่จะเป็นเพียงการคาดเดาของชาราร่า แต่เฉียวซางกลับรู้สึกว่าความกังวลของมันไม่น่าจะผิด ตัวตลกปีศาจบริสุทธิ์น่าจะเลือกซุนเป่าเป็นเป้าหมายของคำสาปจริงๆ
เธอเองก็รู้สึกว่าแปลก ตัวตลกปีศาจบริสุทธิ์ที่ในข้อมูลระบุว่าเป็นสัตว์อสูรที่ชั่วร้ายโดยกำเนิด จะมีคุณธรรมสูงส่งจนผิดปกติได้ยังไง ที่แท้มันก็แค่แกล้งทำตัวใสซื่อเท่านั้นเอง
พอคิดได้ว่าซุนเป่าเกือบจะโดนเล่นงานต่อหน้าต่อตา เฉียวซางก็รู้สึกใจหายวาบ
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าแสดงสีหน้าเศร้าหมองราวกับสิ้นหวัง มันรู้สึกเสียใจที่แฟนคลับของตัวเองเข้ามาใกล้ชิดด้วยจุดประสงค์อื่น
เฉียวซางเห็นแล้วก็อดปลอบไม่ได้ “อย่าเพิ่งเสียใจไปเลย นี่เป็นแค่การคาดเดา ยังไม่แน่นอนซะหน่อย”
“ซุนซุน!”
ซุนเป่ากลับมาร่าเริงขึ้นมาทันที ใช่แล้ว มันยังไม่แน่นอน!
“ช่าช่า”
ชาราร่าร้องขึ้นมาอย่างจริงจัง ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะใช้คำสาปนี้มีสูง จุดประสงค์หลักคือการถ่ายโอนความชั่วร้ายบางส่วนของตัวเองออกไป หากถ่ายโอนไปยังสัตว์อสูรที่ได้รับความนิยมสูง สัตว์อสูรที่โดนถ่ายโอนก็จะค่อยๆ สูญเสียความนิยมไปโดยที่คนรอบข้างแทบไม่ทันสังเกต
“ซุนซุน?”
ซุนเป่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
อะไรนะ จะไม่เป็นที่ชื่นชอบของทุกคนเหรอ มันตกใจสุดขีดแล้วรีบคว้ามือถือออกมา ค้นหาช่องทางติดต่อของแสงแห่งนภาเพลิง แล้วลบทิ้งโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด
ไม่ยอมเป็นที่ไม่ชื่นชอบเด็ดขาด เจ้าหมอนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว
เฉียวซางหันไปถามชาราร่าว่า “ถ้าใช้คำสาปกับสัตว์อสูรที่ไม่ค่อยได้รับความนิยม จะถูกสังเกตเห็นง่ายกว่างั้นเหรอ”
“ช่าช่า”
ชาราร่าพยักหน้าแล้วร้องตอบว่า ถ้าเป็นแบบนั้น อีกฝ่ายจะสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าโลกนี้ช่างโหดร้ายกับตัวเองและจะสังเกตความผิดปกติได้ง่ายมาก
“มิน่าล่ะ ตัวตลกปีศาจบริสุทธิ์ถึงได้หมายตาซุนเป่า” เฉียวซางพูดด้วยน้ำเสียงทึ่ง
ซุนเป่าเข้ากับเงื่อนไขของคำสาปนี้เป๊ะ
หนึ่ง เป็นสัตว์อสูรธาตุผีเหมือนกัน
สอง เป็นเน็ตไอดอลที่มีแฟนคลับเป็นล้าน ขอแค่เจอหน้าก็สามารถถ่ายรูปคู่พร้อมลายเซ็นได้อย่างสมเหตุสมผล
สาม กำลังจะเดินทางไปมหาวิทยาลัยนภาเพลิงด้วยตัวเอง
นี่มันเป้าหมายคำสาปที่พร้อมสมบูรณ์แบบชัดๆ
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ทำหน้าโล่งใจเหมือนคนเพิ่งรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่าเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ทำหน้าโมโหแล้วร้องบอกว่าจะกลับไปอัดเจ้าหมอนั่นอีกครั้ง
เฉียวซางมุมปากกระตุกเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก นี่เป็นแค่การคาดเดาของเรา ต่อให้มันคิดจะทำจริงๆ แต่มันก็ยังไม่ทันได้ลงมือ อีกอย่าง มันยังเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนภาเพลิง ถ้าเราไปอัดมันแบบไม่มีเหตุผลก็จะกลายเป็นเราเสียเองที่ผิด”
“ย่าห์ ย่าห์…”
หยาเป่าค่อยๆ ลดความโกรธลงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมการจะอัดคนเลวสักคนทำไมมันยุ่งยากขนาดนี้นะ
“กงฉิว”
กงเป่าร้องเสียงเรียบ บอกให้คิดในแง่ดี อย่างน้อยซุนเป่าก็ไม่โดนคำสาป แถมยังได้ยาเพิ่มพลังระดับราชามาอีกด้วย
“ซุนซุน~”
ดวงตาของซุนเป่าเปล่งประกายทันที ใช่แล้ว ยังมียาเพิ่มพลังระดับราชาอยู่นี่นา มันรีบหันไปมองยาในมือของผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้วรีบยื่นกรงเล็บออกไป
แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เฉียวซางก็รู้ว่ามันคิดจะทำอะไร เธอจึงพูดอย่างมีเหตุผลว่า “ตอนนี้นายยังไม่เหมาะจะใช้ยานี้”
“ซุนซุน?”
ซุนเป่าทำหน้างงแล้วร้องถามว่าทำไม
“ยาเพิ่มพลังระดับราชาจะให้ผลดีที่สุดเมื่อใช้ครั้งแรก” เฉียวซางอธิบาย “นายควรรอให้ถึงระดับราชาระยะกลางหรือปลายก่อนค่อยใช้จะคุ้มค่าที่สุด”
เป็นที่รู้กันดีว่า พลังงานที่สัตว์อสูรต้องใช้ในแต่ละช่วงระดับไม่เท่ากัน ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ปริมาณพลังงานที่ต้องใช้ก็จะยิ่งมากและยากที่จะทะลวงผ่านได้
ซุนเป่าซึ่งตอนนี้มีสติปัญญาเพียงพอ ย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี มันฟังจบแล้วก็ร้องอย่างหนักแน่นว่า “ซุนซุน~”
งั้นมันจะรอถึงระยะกลางก่อนค่อยใช้
“กงฉิว”
จู่ๆ กงเป่าก็ร้องขึ้น บอกว่าให้มันใช้ไปก่อนเลย เพราะมันอยากลองดูว่าจะวิวัฒนาการด้วยพันธะได้สำเร็จหรือไม่
เฉียวซางก็คิดในใจเหมือนกัน กงเป่าไม่เหมือนสัตว์อสูรระดับราชาทั่วไปที่ต้องสะสมพลังงานจนถึงระยะปลายหรือขีดจำกัดสูงสุดแล้วค่อยใช้ไอเทมวิวัฒนาการ ขอแค่พลังงานถึงระดับหนึ่ง มันก็สามารถวิวัฒนาการด้วยพันธะชั่วคราวขึ้นเป็นระดับจักรพรรดิได้แล้ว ดังนั้นการใช้ยาเพิ่มพลังตอนนี้จึงเป็นจังหวะดีที่สุดสำหรับมัน
คิดได้ดังนั้น เฉียวซางก็ยื่นยาให้มันทันที
“ซุนซุน!”
วิวัฒนาการด้วยพันธะงั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าสี่ก็จะแซงหน้ามันไปน่ะสิ ซุนเป่ารีบพุ่งไปกอดขวดยาแน่น ไม่ยอมปล่อย
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะหายาเพิ่มพลังระดับราชามาอีกสองขวด ให้นายกับลู่เป่าได้ใช้ทั้งคู่” เฉียวซางพูดขึ้น
ลู่เป่ากระดิกหางทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น
“ซุนซุน!”
“ซุนซุน!”
ซุนเป่าส่ายหน้ารัว มันไม่ยอม ยานี่ได้มาจากแฟนคลับของมันนะ!
กงเป่านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องว่า “กงฉิว?”
พี่ใหญ่ นายไม่อยากมีลูกน้องระดับจักรพรรดิเร็วๆ เหรอ?
เฉียวซางกับชิงเป่ามองกงเป่าด้วยสายตาชื่นชม
ลูกน้องระดับจักรพรรดิเหรอ ซุนเป่าใจเต้นแรงด้วยความลังเล หลังจากคิดอยู่หลายวินาที ในที่สุดมันก็ยอมยื่นยาให้กงเป่าแต่โดยดี
“กงฉิว”
กงเป่ายิ้มออกมาแล้วร้องหนึ่งครั้ง จากนั้นก็รับยา เปิดขวด แล้วดื่มรวดเดียวหมดในพริบตา
(จบตอน)