บทที่ 633 - สถานการณ์โลกในปัจจุบัน (ตอนต้น)

บทที่ 633 - สถานการณ์โลกในปัจจุบัน (ตอนต้น)

วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 ณ ทำเนียบประธานาธิบดี เมืองฮั่นจิง

"ในขณะนี้กองพลที่ 13 ของเราสามารถเข้ายึดครองเมืองบริสเบนได้สำเร็จแล้ว กองพลที่ 9 ได้เข้าควบคุมพื้นที่ทางตอนเหนือทั้งหมดและรุกเข้าสู่แอ่งน้ำบาดาลมหาศาล ส่วนกองพลที่ 5 หลังจากบดขยี้กองกำลังที่สองของออสเตรเลียจนราบคาบ ได้เคลื่อนกำลังเข้าสู่คาบสมุทรแอร์เพื่อพักรบและปรับปรุงกำลังพล หลังจากได้รับการสนับสนุนเพิ่มขึ้น ก็ได้อาศัยกำลังจากกองพันจู่โจมทางอากาศ 2 กองพัน บินข้ามแนวป้องกันเทือกเขาฟลินเดอร์สเข้ายึดครองเมืองแอดิเลดได้อย่างราบรื่น..."

พลเอก หลิวอี้เฉียง รองเสนาธิการทหารบกและผู้อำนวยการสำนักยุทธการ กำลังยืนประจำจุดข้างแบบจำลองภูมิศาสตร์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ เพื่อทำหน้าที่บรรยายสรุปสถานการณ์การรบในภูมิภาคโอเชียเนียให้แก่บรรดาผู้นำระดับสูงทางทหารและฝ่ายบริหาร รวมถึงประธานาธิบดีเหวินเต๋อซื่อได้รับทราบ

"...หากพิจารณาภาพรวม ขณะนี้กองทัพของเราได้เข้าควบคุมพื้นที่ไปแล้วกว่า 3 ใน 4 ของทวีปออสเตรเลีย แนวรบด้านใต้ของกองพลที่ 5 ได้รุกคืบไปจนถึงทิศตะวันตกของแม่น้ำเมอร์เรย์ แนวรบด้านตะวันออกของกองพลที่ 13 รุกถึงบริสเบน และแนวรบด้านเหนือของกองพลที่ 9 ได้เข้าสู่พื้นที่แอ่งน้ำบาดาลมหาศาลและประชิดแนวเทือกเขาเกรย์เรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้พื้นที่ที่ออสเตรเลียยังสามารถรักษาไว้ได้เหลือเพียงพื้นที่ทางตะวันออกของเทือกเขาเกรย์ ลุ่มแม่น้ำเมอร์เรย์และลุ่มแม่น้ำดาร์ลิง ซึ่งพื้นที่ส่วนนี้ถือเป็นหัวใจสำคัญทางเศรษฐกิจและประชากรของพวกเขา ทั้งเมืองแคนเบอร์รา, เมลเบิร์น และซิดนีย์ ต่างก็ตั้งอยู่ในภูมิภาคนี้ทั้งสิ้น"

"กองพลทั้งสามกำลังใช้โอกาสนี้เร่งก่อสร้างสนามบินแนวหน้าขนาดใหญ่และทำการพักฟื้นกำลังพล ทันทีที่สนามบินเหล่านี้สร้างเสร็จ กองพลทั้งสามจะเปิดฉากบุกครั้งใหญ่เพื่อปิดเกมทันที" หลิวอี้เฉียงขยับแว่นตาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ "หากไม่มีเหตุปัจจัยแทรกซ้อนที่เหนือความคาดหมาย เราจะสามารถยุติการรบทั้งหมดได้ก่อนเดือนสิงหาคมนี้ครับ..."

หลิวอี้เฉียงเดิมทีดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลที่ 8 หลังจากจบศึกสงครามสืบราชบัลลังก์เอราเซีย เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลเอก และถูกย้ายมาดำรงตำแหน่งรองเสนาธิการทหารบกควบผู้อำนวยการสำนักยุทธการ

"แล้วในส่วนของนิวซีแลนด์ล่ะ? สถานการณ์ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง?" รองประธานาธิบดี เถาเฉิงจาง เอ่ยถามขึ้น

"เกาะเหนือของนิวซีแลนด์ถูกเรายึดครองโดยสมบูรณ์แล้วครับ แต่รัฐบาลของพวกเขายังคงดื้อแพ่งไม่ยอมจำนนและหลบหนีไปปักหลักสู้ที่เกาะใต้แทน ทว่านั่นไม่ใช่ประเด็นที่น่ากังวลอีกต่อไป เพราะกำลังพลที่เป็นระบบและมีประสิทธิภาพของพวกเขาถูกเรากวาดล้างไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลือเป็นเพียงการรบแบบปราบปรามความไม่สงบในพื้นที่ กองพลที่ 15 มีประสบการณ์ที่โชกโชนในด้านนี้มาก จากการประเมินสถานการณ์ คาดว่าอย่างช้าที่สุดภายในเดือนกันยายน เราจะสามารถควบคุมนิวซีแลนด์ได้ทั้งหมดครับ..." หลิวอี้เฉียงตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย

ในความเป็นจริง ออสเตรเลียได้ล่มสลายไปตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคมแล้ว ในสมรภูมิยานเกราะที่นัลลาร์บอร์ กองกำลังที่สองซึ่งเป็นหนึ่งในสองกำลังรบหลักของพวกเขาถูกทำลายจนสูญสิ้นสภาพไป ต่อมาในวันที่ 15 พฤษภาคม กองพลที่ 13 ก็ได้กำจัดหน่วยรบออสเตรเลียไปอีก 3 กองพลและยึดเมืองสำคัญทางตะวันออกเฉียงเหนืออย่างบริสเบนได้สำเร็จ และในวันที่ 16 พฤษภาคม ณ สมรภูมิทะเลสาบยามา กองกำลังหลักสุดท้ายคือกองกำลังที่หนึ่งก็ถูกกองพลที่ 9 กวาดล้างจนสิ้นซาก

หลังจากนั้น กองพลที่ 5 ของจีนที่อาศัยกระแสแห่งชัยชนะก็ได้เคลื่อนพลประชิดอ่าวสเปนเซอร์ และด้วยการประสานงานจากกองทัพเรือ จึงสามารถยึดครองคาบสมุทรยอร์กได้ในวันที่ 17 พฤษภาคม และในคืนวันที่ 18 พฤษภาคม กองพลที่ 5 ก็ได้ใช้กองพันจู่โจมทางอากาศ 2 กองพัน บินอ้อมแนวป้องกันเทือกเขาฟลินเดอร์สเข้าจู่โจมเมืองแอดิเลดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอ่าวเซนต์วินเซนต์ได้อย่างเด็ดขาด

นี่ถือเป็นการนำ "หน่วยจู่โจมทางอากาศ" ของจีนมาใช้ในสมรภูมิจริงเป็นครั้งแรก เนื่องจากยานพาหนะหลักของพวกเขาคือเฮลิคอปเตอร์ และมีรูปแบบการรบคล้ายกับทหารราบยานยนต์ที่ลงจากเครื่องมาปฏิบัติการทางดิน รูปแบบนี้มีความใกล้เคียงกับ "ทหารม้ามังกร" ในอดีต จึงได้รับการขนานนามว่า "ทหารม้ามังกรเวหา" หน่วยรบประเภทนี้มีประสิทธิภาพสูงมาก เนื่องจากแทบไม่มีข้อจำกัดด้านสภาพภูมิประเทศ มีความคล่องตัวที่สูงจนน่าตกใจ และมีอำนาจการสนับสนุนจากหน่วยยิงที่เพียงพอ หากได้รับการคุ้มกันจากกองบินที่มีประสิทธิภาพ พวกเขาก็สามารถจู่โจมเป้าหมายใดก็ได้ที่อยู่ในระยะทำการบิน

แม้หน่วยรบชนิดนี้จะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ราคาในการจัดตั้งและบำรุงรักษาก็สูงลิบ กองพันจู่โจมทางอากาศมาตรฐานเพียงหนึ่งกองพันที่มีทหารประมาณ 600 นาย ต้องเพียบพร้อมไปด้วยเฮลิคอปเตอร์หลากหลายประเภทถึง 80-90 ลำ ประกอบด้วย จือ-9 "จิ้งหรีดยักษ์" (เฮลิคอปเตอร์ขนส่งติดอาวุธ) 50 ลำ, จือ-7 "ด้วงดิน" หรือ จือ-8 "แมลงดานา" (เฮลิคอปเตอร์ขนส่งหนัก) 6-8 ลำ, จือ-5 "เหยี่ยวดำ" (เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์) 8-10 ลำ, จือ-10 "ด้วงเสือ" (เฮลิคอปเตอร์โจมตี) 18 ลำ และ จือ-6 "นกน้อย" (เฮลิคอปเตอร์ตรวจการณ์) 6-8 ลำ นี่ยังไม่รวมถึงค่าใช้จ่ายในส่วนของปืนใหญ่ รถรบวิบาก และอุปกรณ์เสริมอื่นๆ เพียงแค่ค่าตัวของเฮลิคอปเตอร์เหล่านี้ก็แพงกว่าการจัดตั้งกองพันทหารราบยานยนต์ถึง 4 กองพัน แม้ประธานเหวินจะเป็นคนที่ไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่เขาก็ยังไม่กล้าลงทุนแบบบุ่มบ่าม ในช่วงเริ่มต้นจึงได้จัดตั้งขึ้นเพียง 3 กองพันเพื่อทดลองระบบเท่านั้น

แต่เมื่อผ่านการทดสอบในสนามรบจริงและพบว่าหน่วยรบประเภทนี้ใช้งานได้ดีเยี่ยม เหวินเต๋อซื่อจึงตัดสินใจที่จะใช้ 3 กองพันนี้เป็นรากฐานเพื่อขยายกำลังเป็น 3 กรมจู่โจมทางอากาศ ซึ่งจะกลายเป็นกำลังเคลื่อนที่เร็วและหน่วยจู่โจมหลักที่สังกัดกองทัพบกโดยตรง

เรื่องแผนการขยายกำลังนี้ไว้ค่อยกล่าวถึงในภายหลัง

ภายหลังจากการปะทะครั้งใหญ่หลายครั้งที่ผ่านมา กองทัพของออสเตรเลียที่เดิมทีมี 21 กองพล ปัจจุบันเหลือเพียง 5 กองพลเท่านั้น พวกเขาสูญเสียทหารไปกว่า 16 กองพล หรือประมาณ 2 แสนนาย แม้ว่าเหล่าชาวออสเตรเลียจะพยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะจัดตั้งหน่วยรบใหม่ขึ้นมาทดแทน แต่กำลังหลักและทรัพยากรบุคคลที่มีคุณภาพได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว หน่วยรบที่เหลืออยู่ย่อมขาดทั้งประสบการณ์และการฝึกฝนที่เพียงพอเมื่อเทียบกับหน่วยเดิม

หากไม่ใช่เพราะทางฝ่ายจีนต้องการดำเนินการอย่างรอบคอบและรัดกุมที่สุด ป่านนี้กองทัพจีนคงรุกถึงเมืองหลวงแคนเบอร์ราไปนานแล้ว แต่เหวินเต๋อซื่อมีแผนการอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาจึงสั่งกำชับให้ทัพหน้าไม่ต้องเร่งรีบจนเกินไป และเน้นการรุกคืบที่มั่นคงและเป็นระบบ

เป้าหมายเบื้องหลังนั้นก็คือ การบั่นทอนประชากรของออสเตรเลียลงให้ได้มากที่สุด หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือการลดจำนวนประชากรชายฉกรรจ์ที่สามารถทำการรบได้ ออสเตรเลียในโลกคู่ขนานนี้ได้รับผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่รุนแรงและยืดเยื้อกว่าโลกเดิมมาก ทำให้ประสบกับความสูญเสียอย่างมหาศาลอยู่ก่อนแล้ว ก่อนสงครามครั้งนี้จะเริ่มขึ้น ออสเตรเลียมีประชากรรวมเพียง 6.5 ล้านคน (ขณะที่โลกเดิมในช่วงเดียวกันมี 7.2 ล้านคน) ทว่าไม่ว่าจะเป็น 6.5 ล้านหรือ 7.2 ล้านคน สำหรับเหวินเต๋อซื่อแล้วเขาก็ยังมองว่ามัน "มากเกินไป"

นั่นเป็นเพราะเหวินเต๋อซื่อไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชัยชนะในสงครามเท่านั้น เพราะการชนะออสเตรเลียนั้นเปรียบเสมือนสิงโตล่ากระต่ายที่ไม่มีทางพลาดสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือทวีปออสเตรเลียทั้งทวีป เขาต้องการที่จะเปลี่ยนดินแดนขนาด 7.61 ล้านตารางกิโลเมตรนี้ให้กลายเป็นของจีนโดยสมบูรณ์ เป็นดินแดนที่มีความต่อเนื่องทางวัฒนธรรมและประชากรเสมือนว่าเป็นของจีนมาแต่โบราณกาล ดังนั้น การมีประชากรท้องถิ่นเหลือน้อยเท่าไร ย่อมส่งผลดีต่อแผนการในอนาคตมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นในสงครามครั้งนี้ นอกจากเป้าหมายในการพิชิตออสเตรเลียแล้ว ยังมีจุดประสงค์สำคัญที่ซ่อนอยู่นั่นคือการ "กรีดเลือด" ออสเตรเลียให้ไหลออกมามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สภาวะสงครามคือเครื่องมือที่สามารถลดจำนวนประชากรลงได้อย่างสง่างามและมีความชอบธรรมที่สุด หากรอให้สงครามจบลงแล้วค่อยไปใช้วิธีการลดประชากรภายหลังจะยุ่งยากกว่ามากและจะทำให้เสียชื่อเสียงระดับสากลได้ แม้ว่าชาวออสเตรเลียจะเป็นทายาทของเหล่านักโทษ แต่พวกเขาก็ถูกยอมรับว่าเป็น "อารยชน" ในสายตาสังคมโลก จะไปใช้วิธีการจัดการแบบเด็ดขาดรุนแรงเหมือนที่ทำกับพวกชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือแอฟริกาไม่ได้

ท่านประธานเหวินเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับภาพพจน์เสมอ แม้แต่การจะลงมือกับพวกนั้นเขาก็ต้องหาเหตุผลอันสมควรให้ได้ แต่หากเป็นการตายในสนามรบย่อมไม่มีใครสามารถตำหนิได้ แม้จะสร้างความโกรธแค้นและเกลียดชังในใจของผู้รอดชีวิต แต่มันก็เป็นสิ่งที่ยอมรับได้ง่ายกว่าการถูกสังหารในสภาวะปกติอย่างเทียบไม่ได้

สำหรับนิวซีแลนด์ที่อยู่ใกล้กัน เขาก็ใช้หลักการและนโยบายเดียวกัน ในเมื่อพวกเขายังดื้อแพ่งไม่ยอมจำนน ก็ถือโอกาสนี้กรีดเลือดทิ้งเสียหน่อย อย่างไรเสียนิวซีแลนด์ก็มีประชากรไม่ถึง 1.5 ล้านคน ผ่านการรบหนักๆ เหล่านี้ไปรวมกับการปราบปรามความไม่สงบที่จะตามมา คาดว่าคงเหลือชายฉกรรจ์เหลือรอดไม่กี่คนแน่นอน

แน่นอนว่าในขณะที่กองทัพบกจีนกำลังรุกคืบอย่างมั่นคง กองทัพอากาศก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย เมื่อพายุเขตร้อนที่เคยเป็นอุปสรรคพัดผ่านไป ในแต่ละวันก็มีฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิดจำนวนมหาศาลทะยานขึ้นจากเกาะหลินเคน (เกาะนิวไกนี) และหมู่เกาะฟิจิ เพื่อปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ใส่กองกำลังและจุดยุทธศาสตร์ที่เหลืออยู่ของออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ อย่างไรก็ตาม จีนยังคงรักษาภาพพจน์ของตนอย่างดีเยี่ยม โดยไม่มีการสั่งทิ้งระเบิดแบบปูพรมใส่ย่านที่พักอาศัยหรือเขตชนบทที่ไม่มีกำลังทหาร เป้าหมายทั้งหมดพุ่งตรงไปที่จุดยุทธศาสตร์ทางทหารและหน่วยงานของรัฐบาลเท่านั้น

เหวินเต๋อซื่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจพลางกล่าว "ความคืบหน้าถือว่าไม่เลวทีเดียว ลำดับต่อไปเราต้องเริ่มพิจารณาเรื่องการอพยพย้ายถิ่นฐานของประชากรเราเข้าไปแทนที่ ในตอนนี้ภูมิภาคมลายาได้รับการปราบปรามจนสงบราบคาบแล้ว พื้นที่ออสเตรเลียตะวันตก ออสเตรเลียเหนือ และออสเตรเลียใต้ รวมถึงเกาะเหนือของนิวซีแลนด์ก็อยู่ในสถานะใกล้เคียงกัน สามารถเริ่มส่งผู้อพยพกลุ่มแรกเข้าไปได้แล้ว"

จางลี่เจิงถามขึ้นด้วยความสงสัย "ท่านประธานครับ แล้วสำหรับประชากรของออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ที่ยังหลงเหลืออยู่ เราจะดำเนินการอย่างไรต่อไปดีครับ?"

เหวินเต๋อซื่อตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "ใครก็ตามที่เต็มใจจะย้ายออกไป เราจะส่งตัวพวกเขาไปซะ ผมเชื่อว่าในตอนนี้อังกฤษและแคนาดาน่าจะกำลังขาดแคลนทรัพยากรบุคคลอย่างหนัก ใครที่ยินดีจะไปเราจะจัดส่งให้ฟรีโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ทรัพย์สินที่ถูกกฎหมายของพวกเขาในพื้นที่นี้สามารถประเมินมูลค่าและแลกเปลี่ยนเป็นเงินหยวนให้ติดตัวไปได้ แน่นอนว่าต้องมีบางส่วนที่ไม่ยอมไป คนกลุ่มนี้หากพวกเขายินดีที่จะรับนโยบายการกลืนกลายทางวัฒนธรรมและชาติพันธุ์ ในเวลาอีกไม่กี่ปีพวกเขาก็จะหลอมรวมเข้ากับสังคมส่วนใหญ่ของเราได้เอง แต่ถ้าใครที่ไม่ยินยอมพร้อมใจจะหลอมรวม... ก็ให้พวกเขาย้ายเข้าไปอยู่ในโรงเรียนอารยธรรมแทนซะ..."

"ท่านประธานครับ ทางเกาะนิวแคลิโดเนียของฝรั่งเศส ปัจจุบันมีการให้ที่พักพิงและรับรองกำลังพลของกองทัพออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ประจำแอฟริกาอีกกว่า 18,000 นาย ซึ่งทหารกลุ่มนี้ถือเป็นหน่วยรบระดับกะทิของพวกเขาเลยนะครับ" กู้เหวยจวิน รองรัฐมนตรีต่างประเทศ กล่าวเสริม "ผมคิดว่าเราควรเพิ่มแรงกดดันต่อฝรั่งเศส เพื่อให้พวกเขายอมส่งตัวคนกลุ่มนี้ให้แก่เรา..."

ถังเจี้ยนฮุ่ย ประธานคณะกรรมการบริหารแผ่นดินใหม่ กล่าวอย่างขุ่นเคือง "หึ พวกฝรั่งเศสกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? ลำพังแค่จะรักษาแผ่นดินตัวเองให้รอดพวกเขายังแทบทำไม่ได้ด้วยซ้ำ ดันจะมาหาเรื่องทำให้เราลำบากใจโดยเจตนาอีก..."

คาฟูร์แสดงทัศนะเสริม "ผมมองว่าไม่น่าจะเป็นเจตนาที่จงใจหาเรื่องเราหรอกครับ ในสถานการณ์แบบนี้พวกเขาคงไม่กล้าเสี่ยงหรอก ผมคิดว่านี่คงเป็นเพราะพวกเขาขัดหน้าอังกฤษและอเมริกาไม่ได้มากกว่า เพราะตอนนี้ฝรั่งเศสต้องพึ่งพากองกำลังทหารของทางนั้นช่วยพยุงสถานการณ์ไว้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงล่มสลายไปนานแล้ว..."

"แต่ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยรู้สึกขัดตาอะไรนะ ทว่าตอนนี้เริ่มมองว่านิวแคลิโดเนียของฝรั่งเศสนี่มันขวางหูขวางตาจริงๆ..." เหวินเต๋อซื่อเดินตรงไปที่แบบจำลองภูมิศาสตร์อิเล็กทรอนิกส์และทำการขยายภาพในส่วนของหมู่เกาะนิวแคลิโดเนียขึ้นมาให้ชัดเจน

"ใช่ครับ เมื่อเราได้ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์มาครอบครอง หมู่เกาะแห่งนี้ก็จะกลายเป็นส่วนที่คั่นกลางอยู่ท่ามกลางดินแดนของเราพอดี" จอมพล ซินเจี๋ย เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาพลางกล่าวสนับสนุน

นิวแคลิโดเนียเป็นดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส และเป็นอาณานิคมเพียงแห่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ในภูมิภาคแปซิฟิกขณะนี้ หมู่เกาะตั้งอยู่ใกล้กับเส้นละติจูดทรอปิกออฟแคปริคอร์น ในกลุ่มเกาะเมลานีเซีย ห่างจากชายฝั่งตะวันออกของควีนส์แลนด์ประมาณ 1,500 กิโลเมตร พื้นที่หลักประกอบด้วยเกาะนิวแคลิโดเนีย หมู่เกาะลอยัลตี และหมู่เกาะเชสเตอร์ฟิลด์

หมู่เกาะแห่งนี้มีพื้นที่รวมประมาณ 19,060 ตารางกิโลเมตร มีประชากรรวมทั้งชาวยุโรปและผู้อพยพชาวเอเชียไม่ถึง 1 แสนคน ในช่วงก่อนหน้านี้ฝรั่งเศสไม่ได้ให้ความสำคัญกับดินแดนนี้มากนัก แต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดลง ฝรั่งเศสต้องยอมคายดินแดนจำนวนมากเพื่อให้จีนและอเมริกาเข้าร่วมสงคราม ปัจจุบันดินแดนในแปซิฟิกของพวกเขาจึงเหลือเพียงที่นี่เป็นที่มั่นสุดท้าย ความสนใจของฝรั่งเศสจึงเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

นอกจากนี้ยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งคือทรัพยากรแร่นิกเกิล ที่นี่คือแหล่งผลิตแร่นิกเกิลที่ใหญ่ที่สุดของฝรั่งเศส ดังนั้นฝรั่งเศสจึงให้ความสำคัญกับที่นี่มาก หากเป็นในสภาวะปกติการจะบีบให้ฝรั่งเศสยอมยกดินแดนนี้ให้นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ทว่าในสภาวะที่ฝรั่งเศสกำลังย่ำแย่จนแทบจะรักษาแผ่นดินแม่ไว้ไม่อยู่เช่นนี้ นี่คือโอกาสทองในการลงมือ และเหวินเต๋อซื่อก็จ้องดินแดนแห่งนี้ด้วยความโลภมานานแสนนานแล้ว

(จบแล้ว)