บทที่ 17 การจัดเตรียมและแผนการ

ในช่วงเย็น หลังจากที่ อาโอกิ เคนตะ เลิกงานจากกองบัญชาการเคมเปไตและกลับถึงบ้านได้ไม่นาน เขาก็เดินมาเคาะประตูที่ลานบ้านเล็กๆ ของหลินจื้อหยวน

หลินจื้อหยวนเดินมาเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเคนตะเขาก็ลอบยินดีในใจ~ ดูท่ามิเอโกะคงจะฝากเรื่องที่เขาขอไว้ไปบอกพี่ชายเรียบร้อยแล้ว

"ขอโทษที่มารบกวนครับ คุณอิชิคาว่า" เคนตะโน้มตัวลงเล็กน้อยตามมารยาท

หลินจื้อหยวนเบี่ยงตัวหลบทาง "เชิญข้างในก่อนครับ คุณอาโอกิ"

เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เคนตะไม่ได้นั่งลงทันที แต่กลับหยิบซองกระดาษคราฟท์ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร "คุณอิชิคาว่า นี่คือเอกสารระบุตัวตนและใบรับรองทะเบียนราษฎร์ของคุณครับ คราวนี้พยายามอย่าทำหายอีกนะครับ"

หลินจื้อหยวนรีบรับซองกระดาษคราฟท์มาเปิดดู และพบว่ามันคือชุดเอกสารระบุตัวตนที่สมบูรณ์แบบพร้อมทะเบียนราษฎร์ครบถ้วน

ตอนแรกเขาคิดว่าอย่างมากก็ได้แค่ใบรับรองที่ออกโดยหน่วยเคมเปไต ไม่นึกเลยว่าเคนตะจะจัดการเดินเรื่องทะเบียนราษฎร์ให้เบ็ดเสร็จขนาดนี้

'มีคนในวงการข้าราชการนี่มันเดินเรื่องสะดวกจริงๆ~ บริการจบครบในที่เดียวแบบ One-stop service เลยแฮะ'

"รบกวนคุณอาโอกิมากจริงๆ ครับ ผมล่ะเกรงใจเหลือเกิน เอาแบบนี้ไหมครับ เราไปดื่มกันสักหน่อยดีกว่า เมื่อกี้ตอนเดินเล่นกับคุณมิเอโกะ ผมเห็นร้านอิซากายะร้านหนึ่งดูเข้าท่าดีทีเดียว"

ถึงแม้เคนตะจะเป็นถึงร้อยเอกในหน่วยเคมเปไต แต่เงินเดือนทหารก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก ปกติเขาจึงไม่ค่อยได้เข้าร้านอิซากายะเพื่อดื่มกินบ่อยเท่าไหร่นัก

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตอบรับ "ถ้าอย่างนั้นมื้อนี้ผมคงต้องรบกวนคุณอิชิคาว่าแล้วล่ะครับ"

ทั้งสองก้าวเข้าไปในร้านอิซากายะที่บรรยากาศดูดีไม่น้อย หลินจื้อหยวนสังเกตเห็นสายตาของเคนตะที่แอบชำเลืองมองพวกพนักงานสาว (โฮสเตส) ที่โต๊ะข้างๆ อยู่บ่อยครั้ง เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

มิเอโกะเคยเล่าให้ฟังเมื่อตอนกลางวันว่า เมียและลูกของเคนตะยังอยู่ที่ญี่ปุ่น~ ดูท่าร้อยเอกคนนี้จะเหงาไม่เบาเลยล่ะ

"คุณอาโอกิชอบผู้หญิงสไตล์ไหนครับ?" หลินจื้อหยวนถามยิ้มๆ

เคนตะรีบดึงสายตากลับมา สีหน้าแฝงไปด้วยความประหม่า "แหะๆ คุณอิชิคาว่าพูดเล่นแล้ว"

หลินจื้อหยวนยิ้มขำอย่างไม่ถือสา ก่อนจะกวักมือเรียกมาม่าซังของร้านมาหา "ช่วยจัดพนักงานสาวมาดูแลพวกเราสักสองคนทีครับ"

เคนตะรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "คุณอิชิคาว่า จะให้คุณเปลืองเงินไปมากกว่านี้ได้ยังไง อีกอย่างมิเอโกะ..."

หลินจื้อหยวนหัวเราะร่า "คุณมิเอโกะเธอออกจะรู้ความ ผมเชื่อว่าเธอต้องเข้าใจสถานการณ์ของเราครับ อีกอย่าง การเข้าสังคมเพื่อธุรกิจยังไงมันก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว"

ไม่นานนัก พนักงานสาวในชุดกิโมโนสองคนก็เดินนวยนาดเข้ามาอย่างอ่อนช้อย

เมื่อเห็นดังนั้น เคนตะก็กลืนคำปฏิเสธลงคอไปทันที ดวงตาของเขาฉายแววลิงโลดที่ปิดไม่มิด

หญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งเป็นฝ่ายรุกเข้าหานั่งข้างเคนตะ ร่างกายของเธอแทบจะเกยขึ้นไปบนตัวเขาอยู่แล้ว

เพื่อไม่ให้เคนตะรู้สึกอึดอัด หลินจื้อหยวนเองก็ยื่นมือไปโอบไหล่หญิงสาวอีกคนไว้ พลางกระซิบกระซาบข้างหูจนเธอต้องยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

"คุณอาโอกิ คืนนี้สนุกให้เต็มที่นะครับ" เขายกจอกเหล้าขึ้นให้ชายฝั่งตรงข้าม

หลังจากดื่มกันไปหลายรอบ เคนตะก็คลายความระแวงลงจนหมดสิ้น ถึงขั้นเริ่มเรียกหลินจื้อหยวนว่า 'พี่น้อง' อย่างสนิทสนม

เมื่อเห็นว่าฤทธิ์เหล้าได้ที่ หลินจื้อหยวนจึงวกกลับมาพูดถึงเรื่องที่ฝากมิเอโกะไว้เมื่อช่วงกลางวันอีกครั้ง

เคนตะระเบิดหัวเราะเสียงดัง ก่อนออกจากบ้านพ่อของเขาเพิ่งจะย้ำมาว่าให้สำแดงอำนาจของตระกูลอาโอกิออกมาในเวลาที่เหมาะสม เขาจึงตบหน้าอกตัวเองปัง "คุณอิชิคาว่า เรื่องขี้ผงแค่นี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!"

"อีกสามวันข้างหน้า ข้าราชการจากซานเฉิง (ฉงชิ่ง) หลายคนจะจัดงานเลี้ยงขึ้นที่ โรงแรมหลี่ฉา เพื่อต้อนรับเหล่านักธุรกิจท้องถิ่น เดี๋ยวผมจะหาทางเอาบัตรเชิญมาให้คุณ แล้วจะพาคุณไปแนะนำตัวกับพวกเขาด้วยตัวเองเลย!"

หลินจื้อหยวนแสร้งทำท่าทางซาบซึ้งใจและยกจอกขึ้นคำนับ "ขอบพระคุณในความกรุณาของคุณอาโอกิมากจริงๆ ครับ!"

เคนตะโบกมืออย่างเป็นกันเอง "เกรงใจเกินไปแล้วคุณอิชิคาว่า พวกเราก็คนกันเองแท้ๆ ไม่เห็นต้องทำพิธีรีตองอะไรเลย"

หลินจื้อหยวนพยักหน้ายิ้มรับ แต่ทว่าในแววตาส่วนลึกกลับฉายแววเย็นเยียบ~ 'ใครมันจะไปเป็นคนกันเองกับแกฟะ?'

ภายใต้การรบเร้าเอาใจของสาวๆ ไม่นานนักเคนตะก็เมาหมอบแทบไม่ได้สติ เขาลืมกฎระเบียบของกองทัพที่ห้ามทหารดื่มเหล้าจนเมามายไปเสียสนิท

หลินจื้อหยวนมองภาพนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ร้อยเอกแห่งหน่วยเคมเปไตผู้ทรงเกียรติแต่กลับปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้~ ถ้าเกิดมีงานด่วนทางทหารขึ้นมาจะทำยังไงล่ะนั่น?

ตอนจ่ายเงิน หลินจื้อหยวนพบว่ามื้อนี้หมดไปถึง 20 เยน โดยเป็นค่าตัวของสาวๆ ไปเสีย 15 เยน

'ไอ้เวรเอ๊ย... หนี้แค้นนี้วันหลังฉันต้องถอนทุนคืนจากแกให้ได้ เคนตะ'

เขาช่วยพยุงเคนตะที่เดินเซไปเซมากลับมาที่หน้าบ้านตระกูลอาโอกิ ซึ่งมีร่างบอบบางออกมารอรับอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน

"คุณอิชิคาว่า ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ พี่ชายฉันสร้างความลำบากให้คุณอีกแล้ว"

หลินจื้อหยวนชะงักไปเล็กน้อย ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง เขาเห็นชัดว่าเป็นมิเอโกะนั่นเอง

เขาตอบกลับอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรครับคุณมิเอโกะ แต่อยู่ดึกขนาดนี้ทำไมคุณยังไม่พักผ่อนอีกครับ?"

"คุณแม่เห็นว่าพี่ชายยังไม่กลับมา เลยขอให้ฉันออกมาดูหน่อยน่ะค่ะ" ระหว่างที่พูด มิเอโกะก็รับตัวเคนตะที่เมาแอ๋มาจากมือหลินจื้อหยวน เธอโค้งคำนับขอโทษอีกครั้งก่อนจะช่วยพยุงพี่ชายเข้าบ้านไป

หลินจื้อหยวนมองตามทั้งสองคนเข้าบ้านไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังลานบ้านของตนเอง

ภายในบ้าน มิเอโกะวางร่างของเคนตะลงบนเตียง เมื่อเห็นรอยลิปสติกที่เปรอะอยู่บนหน้าพี่ชายผ่านแสงไฟ แววตาของเธอก็ฉายความรังเกียจออกมาวูบหนึ่ง

เดิมทีเธอแอบหวังว่าเคนตะจะมอมเหล้าหลินจื้อหยวน เพื่อสร้างโอกาสให้เธอได้ขยับความสัมพันธ์กับเขา แต่ไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้จะดันเมาแอ๋เสียเองจนแผนพังไม่เป็นท่า

ยิ่งคิดมิเอโกะก็ยิ่งโมโห แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินสะบัดหน้าหนีออกไปด้วยความหงุดหงิด

วันต่อมา หลินจื้อหยวนใช้ข้ออ้างเรื่องการออกไปสำรวจตลาด เดินทางข้ามคลองซูโจวเข้าสู่เขตเช่านานาชาติเพียงลำพัง

เขาจงใจเดินอ้อมไปตามถนนหลายเส้น เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามแล้ว เขาจึงเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง

ภายในโรงแรม เขาจัดการถอดชุดสูทออกแล้วเปลี่ยนเป็นชุดฉางซานสีน้ำเงินเข้มเรียบๆ จากนั้นจึงปรับเปลี่ยนบุคลิกหน้ากระจกอีกเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านปลอดภัยในเขตที่คนจีนปกครอง

เมื่อถึงหน้าประตูบ้านปลอดภัย เขาเคาะประตูเจ็ดครั้งเป็นจังหวะตามรหัส: 'ยาวสาม-สั้นสอง-ยาวสอง'

ประตูถูกเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ อย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของซุนเอ้อร์โก่ว

"หัวหน้าแผนก!" เมื่อจำได้ว่าเป็นใคร ซุนเอ้อร์โก่วก็รีบเปิดประตูต้อนรับทันที "ในที่สุดท่านก็มาถึงเสียที"

ในเวลานี้ นอกจากซุนเหวินปินและจ้าวเทียนหมิงที่ออกไปสะกดรอยตามเฉินสงโปและเส้าจวินอู่แล้ว เจ้าหน้าที่คนที่เหลือต่างกำลังขุดอุโมงค์กันอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งวันทั้งคืน

ลานบ้านทั้งสามหลังถูกเจาะเชื่อมถึงกันเรียบร้อยแล้ว โดยทางเข้าอุโมงค์ถูกพรางไว้อย่างแนบเนียนด้วยตู้เสื้อผ้า หากไม่เคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์ก็แทบจะไม่มีทางพบพิรุธได้เลย

"ความคืบหน้าของอุโมงค์เป็นยังไงบ้าง?"

"การจัดการกับดินต้องทำอย่างระมัดระวังครับ คาดว่าอีกประมาณสองวันน่าจะเจาะทะลุได้ทั้งหมด"

เนื่องจากต้องระวังการตรวจค้นแบบไม่ทันตั้งตัวของพวกญี่ปุ่น ดินที่ขุดขึ้นมาจึงเก็บไว้ในลานบ้านไม่ได้ ต้องทยอยขนออกไปทิ้งเป็นงวดๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น

เมื่อเห็นว่าอุโมงค์ยังไม่เสร็จสิ้น หลินจื้อหยวนก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่การปฏิบัติงานหลังแนวรบศัตรูนั้นย่อมต้องรอบคอบเป็นพิเศษ มิฉะนั้นจะถูกเปิดโปงได้ง่าย

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะสั่งการ "แจ้งเหวินปินกับเทียนหมิงให้ถอนตัวกลับมาเดี๋ยวนี้ ฉันเพิ่งได้รับข่าวมาว่า ข้าราชการจากกระทรวงการคลังของรัฐบาลหุ่นเชิดจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณพวกพ่อค้าท้องถิ่นที่โรงแรมหลี่ฉาในอีกสามวันข้างหน้า เฉินสงโปกับเส้าจวินอู่น่าจะไปร่วมงานด้วยแน่นอน"

"ภายในสองวันนี้ ฉันจะเปิด 'บริษัทการค้า' ขึ้นในเขตเช่าญี่ปุ่น หลังจากนั้นฉันจะพากพวกนายทุกคนเข้าไปข้างในนั่นในฐานะคนงานรีโนเวทบ้าน เตรียมตัวกันไว้ให้พร้อมล่ะ!"