บทที่ 8 - ใครให้ความมั่นใจเธอ ว่าจะเชื่อใจฉันได้ขนาดนี้

บทที่ 8 - ใครให้ความมั่นใจเธอ ว่าจะเชื่อใจฉันได้ขนาดนี้

ห้องนอนเล็กชั้นสอง

เจียงเซี่ยไม่คาดคิดเลยว่า "อะไรสนุกๆ" ที่หลี่ซือถงพูดถึง จะเป็นการดูกล้องวงจรปิด

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรากฏภาพภายในห้องนั่งเล่นของบ้านเดี่ยวอีกหลังหนึ่ง

ผู้หญิงสุดเซ็กซี่ในชุดเดรสยาวสีแดงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งสางผมเล่น กำลังพูดคุยจีบกับชายหนุ่มผมสีทองที่นั่งอยู่ข้างๆ บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความลุ่มหลงและฟีโรโมนของหนุ่มสาว

"ไอ้เรื่องสนุกที่เธอว่าเนี่ย คือการแอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่นงั้นหรอ?"

"เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป พวกผู้ชายอย่างนายชอบดูที่สุดไม่ใช่หรือไง? นี่มันไลฟ์สดของแท้เลยนะ ไม่ใช่ของที่นายจะยอมจ่ายเงินซื้อวีไอพีแล้วจะได้ดูง่ายๆ หรอกนะ"

"ทำไมเธอรู้ดีกว่าฉันอีกเนี่ย?" เจียงเซี่ยพูดจบก็หันไปมองผู้หญิงในจอคอมพิวเตอร์ จะว่าไป หุ่นของยัยผู้หญิงคนนี้แซ่บสุดๆ ไปเลย

"นี่เป็นกล้องวงจรปิดของบ้านเดี่ยวฝั่งตรงข้ามเราน่ะ"

"บ้านฝั่งตรงข้าม?"

เจียงเซี่ยรู้สึกประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่ซือถงถึงมีภาพจากกล้องวงจรปิดของบ้านฝั่งตรงข้ามได้ ดูเหมือนว่าในนั้นจะมี 'พวกเดียวกัน' อยู่ด้วย น่าจะเป็นคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้สินะ?

หลี่ซือถงกอดอก จ้องมองผู้หญิงในจอด้วยสายตาเรียบเฉย "บ้านฝั่งตรงข้ามก็เป็นของพ่อฉันเหมือนกัน เอาไว้เลี้ยงเมียน้อยเหมือนเดิม ยัยผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะมาอ่อยพ่อฉันติดเมื่อสามเดือนก่อนนี่เอง"

เจียงเซี่ยถึงกับอึ้ง

เดี๋ยวนะ ซื้อบ้านเดี่ยวสองหลังในโครงการเดียวกันเพื่อเอาไว้เลี้ยงเมียน้อยเนี่ยนะ?

ชีวิตคนรวยมันมีสีสันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย?

ชา... อิจฉาจนชาไปหมดแล้ว!

"คุณพ่อตาของฉันนี่ ร่างกายกำยำแข็งแรงดีจริงๆ!"

เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ถูกสิ!

ผู้หญิงคนนี้เป็นชู้รักของพ่อหลี่ซือถง แล้วไอ้หนุ่มผมทองที่กำลังจู๋จี๋กับยัยนั่นอยู่ตอนนี้มันคือใคร?

คุณพ่อตา โดนสวมเขาซะแล้ว?

หลี่ซือถงจ้องผู้หญิงในกล้องวงจรปิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "จากการสังเกตของฉัน ตั้งแต่เดือนที่แล้ว ทุกๆ สามวัน ยัยผู้หญิงคนนี้จะพาผู้ชายเข้ามาในบ้านตอนกลางคืน แล้วพอถึงวันรุ่งขึ้น ผู้ชายคนนั้นก็จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!"

"ผู้หญิงคนนี้เป็นพวกเดียวกับเราหรอ?" พอพูดแบบนี้เจียงเซี่ยก็เริ่มเข้าใจแล้ว ถ้าหลี่ซือถงมาที่นี่บ่อยๆ ก็คงเห็นเขามาป้วนเปี้ยนแถวนี้เพื่อหาน้องสาวแน่ๆ การที่เธอจะรู้ว่าน้องสาวเขาอยู่ที่ไหนจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

หลี่ซือถงแค่นหัวเราะเย็นชา ประกายความเย็นเยียบพาดผ่านก้นบึ้งของดวงตา "ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะชมยัยนั่นดีไหมว่ากล้าหาญชาญชัยเหลือเกิน ที่กล้าล่าเหยื่อในสถานที่เดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ คืนนี้ จุดจบของยัยนั่นคงมาถึงแล้วล่ะ"

"เธอจะฆ่ายัยนั่นหรอ?"

พอพูดออกไป เจียงเซี่ยก็รู้สึกว่าอาจจะใช้คำว่า "กินยัยนั่น" น่าจะเหมาะสมกว่า เพราะหลี่ซือถงเป็นมารวิปริต พวกเดียวกันก็เปรียบเสมือนอาหารสำหรับเธอ แถมยังเป็นอาหารที่มีสารอาหารครบถ้วนกว่าคนปกติอีกต่างหาก

"ยัยนั่นมาทำเรื่องแบบนี้ในบ้านของพ่อฉัน แน่นอนว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น พ่อฉันยังแวะมาคลุกคลีกับยัยนั่นอยู่บ่อยๆ ขืนวันไหนยัยนั่นหิวโซขึ้นมาแล้วลงมือกับพ่อฉันล่ะ จะทำยังไง?"

"ก็จริงของเธอ..." เจียงเซี่ยหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้งด้วยความสงสัย "แต่ถ้าเธออยากจะฆ่ายัยนั่น ก็แค่เข้าไปจัดการตรงๆ ไม่ได้หรอ ทำไมต้องติดกล้องวงจรปิดแอบดูด้วยล่ะ?"

"เพราะฉันสงสัยว่า ยัยนั่นน่าจะเป็นมารราคะน่ะสิ!"

"มารราคะ?"

"มารราคะก็คล้ายๆ กับพวกปีศาจจิ้งจอกดูดหยินเสริมหยางในหนังนั่นแหละ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง มีส่วนน้อยมากๆ ที่จะเป็นผู้ชาย วิธีการดูดซับพลังงานของพวกมันพิเศษมาก ไม่ใช่ด้วยการกินอาหาร แต่ผ่านการทำเรื่องอย่างว่าของผู้หญิงกับผู้ชาย..."

พอพูดถึงตรงนี้ เจียงเซี่ยก็สังเกตเห็นว่าหน้าของหลี่ซือถงแดงขึ้นมา ตอนแรกเขาคิดว่าเธอเขิน แอบคิดในใจว่ายัยผู้หญิงบ้าคนนี้ก็รู้จักอายด้วยหรอ?

แต่พอมองไปนานๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว ในที่สุดเขาก็ดูออกว่านี่ไม่ใช่ความเขินอายเลยสักนิด ยัยบ้าคนนี้กำลังตื่นเต้นต่างหาก!

"โรคจิตชอบแอบดูเนี่ย มันไม่ดีเลยนะ..."

เจียงเซี่ยเริ่มรู้สึกว่าเขาอ่านใจหลี่ซือถงไม่ออกจริงๆ ระดับความโรคจิตของเธอสร้างความประหลาดใจให้เขาได้ตลอดเวลา

"ใครบอกว่าฉันเป็นโรคจิตชอบแอบดูกัน? ฉันก็แค่ไม่เคยเห็นวิธีการดูดซับพลังงานของมารราคะมาก่อนเท่านั้นเอง ในอนาคตถ้าพวกเราอยากจะยืนหยัดในโลกที่วุ่นวายนี้ ศัตรูของเราไม่ได้มีแค่พวกผู้ปลุกพลังในหมู่มนุษย์เท่านั้นนะ พวกเดียวกันที่อยู่รอบตัวก็อันตรายไม่แพ้กัน ถ้าเราเข้าใจพวกเดียวกันแต่ละประเภทให้ดี โอกาสในการเอาชีวิตรอดของเราก็จะเพิ่มสูงขึ้นด้วย"

ปากหลี่ซือถงก็พูดไปอย่างนั้น แต่พอคิดถึงภาพที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด

เจียงเซี่ยพยักหน้าเห็นด้วย แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าหลังจากนี้จะมีภาพน่าสะอิดสะเอียนอะไรโผล่มาให้เห็นหรือเปล่า แต่สิ่งที่หลี่ซือถงพูดมันก็มีเหตุผลจริงๆ การเข้าใจพฤติกรรมของพวกเดียวกันแต่ละประเภท จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตได้มากทีเดียว

ในหน้าจอกล้องวงจรปิด หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก บรรยากาศก็เริ่มเร่าร้อน ผู้หญิงคนนั้นก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของชายหนุ่มอย่างรู้หน้าที่

เมื่อเหตุการณ์ค่อยๆ ดำเนินไปลึกซึ้งขึ้น ภาพก็เริ่มหวาดเสียว กลิ่นอายของฟีโรโมนในอากาศพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

เจียงเซี่ยรู้สึกได้ว่ามือของหลี่ซือถงที่กุมมือเขาอยู่เริ่มออกแรงบีบแน่นขึ้น เหมือนเธอจะยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

เจียงเซี่ยเริ่มสับสนว่าจุดไหนกันแน่ที่ทำให้หลี่ซือถงตื่นเต้น ดูเหมือนจะไม่ใช่เพราะชายหญิงในกล้องกำลังนัวเนียกัน แต่เป็นเพราะยัยผู้หญิงคนนั้นเริ่มกลายร่าง เริ่ม "กินอาหาร" แล้วต่างหาก!

ในกล้อง นิ้วมือของผู้หญิงคนนั้นเริ่มงอและยืดออก ผิวหนังของเธอกลายเป็นสีเขียวคล้ำในพริบตา เส้นผมเริ่มหดกลับเข้าไปในร่างกาย และมีบางอย่างที่ดูเหมือนสาหร่ายเปียกชื้นโผล่ออกมาจากหนังศีรษะแทน กระดูกสันหลังของเธอเริ่มนูนขึ้นลง ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะทะลุออกมา เมื่อหนามเนื้อสีเขียวคล้ำงอกทะลุออกมาจากแผ่นหลัง เสียงครางต่ำๆ คล้ายฝูงปลาใต้ทะเลลึกก็ดังขึ้น ตอนนี้เธอดูเหมือนปีศาจปลาใต้ทะเลลึกที่เพิ่งขึ้นฝั่งมาไม่มีผิด!

หลี่ซือถงคลิกเมาส์ สลับภาพกล้องวงจรปิดไปที่มุมมองด้านหน้าของผู้หญิงคนนั้น

ด้านหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็กลายร่างโดยสมบูรณ์แล้วเช่นกัน หัวของเธอกลายเป็นหัวปลา ดวงตาขนาดใหญ่เท่ากำปั้นมีของเหลวข้นหนืดสีขาวไหลเยิ้ม เธออ้าขากรรไกรบนและล่างออก ภายในช่องปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคมสีขาวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เอียงลาดเข้าไปในลำคอเป็นวงๆ

แต่ไม่ว่าหลี่ซือถงจะสลับมุมกล้องยังไง ก็ไม่สามารถมองเห็นหน้าของชายหนุ่มที่ถูกผู้หญิงคนนั้นบังไว้ได้เลย

ตอนที่ชายหนุ่มผู้โชคร้ายซึ่งช็อกจนทำอะไรไม่ถูกเพิ่งจะส่งเสียงร้องกรี๊ดออกมาได้เพียงคำเดียว

ผู้หญิงคนนั้น... ไม่สิ ต้องบอกว่าสัตว์ประหลาดหัวปลาตัวนั้น อ้าปากกว้าง 180 องศา กลืนหัวของชายหนุ่มเข้าไปครึ่งหนึ่งจากด้านบน ฟันข้างในปากที่เหมือนกับเครื่องบดเนื้อหมุนวนเป็นวงกลม เสียงฟันเสียดสีกับกระดูกดังบาดแก้วหูเหมือนใช้เล็บขูดกระดานดำ ฟังแล้วขนลุกซู่ หนังหัวชาหนึบ!

ของเหลวสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของผู้หญิงคนนั้น ไหลหยดรดลงบนร่างของชายหนุ่ม

ร่างของชายหนุ่มสั่นกระตุกอย่างรุนแรง เขาพยายามจะดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่ร่างกายกลับถูกตรึงติดอยู่กับโซฟาราวกับถูกตอกตะปู พลังอันมหาศาลทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้ ทำได้เพียงมองเห็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายอย่างสุดกำลังของเขาเท่านั้น!

ภาพตรงหน้านี้ โหดร้ายและบ้าคลั่งกว่าตอนที่หลี่ซือถงจัดการกับสวี่คุนเป็นร้อยเท่า!

เจียงเซี่ยขย้อนของเก่าออกมา สีหน้าเขียวคล้ำ เขาไม่อยากจะยอมแพ้หลี่ซือถง ไม่อยากให้ดูเหมือนตัวเองเป็นผู้ชายที่อ่อนแอยิ่งกว่าผู้หญิง แต่ภาพเลือดสาดสุดโหดแบบนี้ เขายังรับไม่ค่อยได้จริงๆ

พอลองคิดดูอีกที เขาจะไปเปรียบเทียบกับหลี่ซือถงทำไม? ยัยผู้หญิงคนนี้มันโรคจิตมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้วนี่นา! อีกอย่าง เขาเพิ่งจะเคยเจอเรื่องพวกนี้เป็นครั้งแรก การที่ยังปรับตัวไม่ได้มันก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ก็ถือว่าโชคดีที่เขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้าบ้างแล้ว ดังนั้นตอนที่ผู้หญิงในกล้องกลายร่าง ผลกระทบทางจิตใจจึงไม่ได้รุนแรงมากนัก!

อย่างน้อยก็ไม่ช็อกเท่าตอนที่หลี่ซือถงพ่นหนวดออกจากปากไปแทงทะลุคอหอยสวี่คุนเมื่อคืนนี้!

พอคิดว่าเหตุการณ์ในหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังเกิดขึ้นห่างจากพวกเขาไปไม่ถึงสามสิบเมตร เจียงเซี่ยก็หนาวสั่นสะท้าน ราวกับโดนสาดด้วยน้ำเย็นจัดตั้งแต่หัวจรดเท้า ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่กระหม่อม

หลี่ซือถงตั้งใจดูอย่างจดจ่อ แววตาและสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างต่อเนื่อง ตรงกันข้ามกับเจียงเซี่ยที่รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

เวลาผ่านไปสองนาที

หลี่ซือถงดึงลิ้นชักคีย์บอร์ดใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ออก บนนั้นมีมีดสั้นทหารวางอยู่ เธอหยิบมีดสั้นส่งให้เจียงเซี่ย แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"ไป ฆ่ายัยนั่นซะ!"

เจียงเซี่ยชะงักไป มองสัตว์ประหลาดหัวปลาที่กำลัง "กินอาหาร" ในกล้องวงจรปิดสลับกับมีดสั้นยาว 20 เซนติเมตรในมือ

"ฉันเนี่ยนะ?"

เจียงเซี่ยชี้มาที่ตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน ไม่เข้าใจเลยว่าใครไปให้ความมั่นใจหลี่ซือถง ถึงได้เชื่อใจเขาขนาดนี้?

การกระทำของเธอ มันต่างอะไรกับปีศาจเก้าหัวสั่งให้ปีศาจปลาซิวปลาสร้อยไปจัดการพวกพระถังซัมจั๋งกันล่ะ?